کیانا تصدیق‌مقدم ، خبرنگار گروه فرهنگ : «دوربین روی دست می‌چرخد، صدای شیون بلند است، همه سیاه پوشیدند و تنها نقطه سفید کفن‌های پوشیده‌شده بر تن کشته‌شده‌های واکسیناسیون در سال ۱۳۸۰ است.» سریال «برتا» با این تصاویر شروع شد؛ داستانی که در ابتدا مخاطب را میخکوب می‌کرد و نوید شنیدن روایتی رازآلود و هیجان‌انگیز را می‌‌داد. اثری معمایی‌پلیسی که به‌نظر می‌رسید، غافلگیری برای دوستداران این ژانر باشد؛ اما در نهایت نتوانست آن‌طور که باید قصه بگوید. می‌پرسید چرا؟ 
در نگاه اول «برتا» عناصر آشنای یک سریال معمایی را دارد، از پرونده‌های مشکوک تا روابط مبهم میان برخی شخصیت‌ها. اما مشکل اصلی در نحوه روایت و پرداخت قصه است. سکانس‌های هیجانی و پرتنش که عنصر اصلی و پیش‌برنده آثار معمایی هستند، در این اثر بسیار محدودند و این موضوع باعث شده تا مخاطب به‌جای کنجکاوی و انتظار برای یک سکانس آدرنالین‌ساز، احساس خستگی کند. 
از طرفی دیگر فیلم‌نامه سریال تلاش می‌کند چند موضوع را به‌طور هم‌زمان پیش ببرد؛ از روابط انسانی میان شخصیت‌ها گرفته تا حل پرونده‌ واکسیناسیون و قتل‌‌های زنجیره‌ای که چندین و چند سال است از آن گذشته. مانور دادن روی چند داستان و افزودن ریز شخصیت‌ها، باعث شده تمرکز از روایت اصلی دور شود و اصلاً این پرسش پیش بیاید که کدام داستان روایت اصلی است، اصلاً این همه داستان‌پردازی برای شخصیت‌‌های مکمل لازم است؟ یا به پیش بردن قصه کمکی می‌کند؟ 17 قسمت از این سریال پخش شده و تنها یک قسمت تا پایان باقی مانده، اما هنوز تکلیف قتل‌‌های زنجیره‌ای که توسط چه کسی انجام می‌شود و اصلاً دلیلش چیست، روشن نشده است. درواقع «برتا» تا این لحظه نه موفق شده قهرمان قصه و نه ضدقهرمان را طوری به تصویر بکشد که مخاطب با آن ارتباط برقرار کند و در مسیر روایت، همراه اثر بماند. 
کارگردانی امیرحسین ترابی یکی دیگر از نقاط قابل بحث این سریال است. گرچه او سعی کرده با فضاسازی و قاب‌بندی‌های دقیق، حس معما و ابهام را منتقل کند، اما نتیجه در بسیاری از صحنه‌ها تصنعی به نظر می‌رسد. 
با این حال، نکات مثبتی هم در این اثر قابل‌مشاهده است؛ گروه بازیگران «برتا» به‌درستی انتخاب شده و به‌نظر می‌رسد شهرام حقیقت‌دوست برگ برنده کارگردان باشد. بازی کنترل‌شده و پرجزئیات او موفق شده جان تازه‌ای به برخی سکانس‌ها تزریق کند. این بازیگر با درک درست از موقعیت‌ها، در زمان‌هایی که فیلم‌نامه از نفس می‌افتد، به‌نوعی سریال را نجات می‌دهد. در مقابل، مهدی حسینی‌نیا هرچند از بازیگران توانمند محسوب می‌‌شود، اما در «برتا» نتوانسته ارتباط مؤثر را با تماشاگر برقرار کند. 
«برتا» می‌توانست با کمی اصلاح در ریتم و انسجام دادن به داستان، اثری قابل قبول در ژانر معمایی باشد، اما درحال حاضر فاصله زیادی با آن دارد.