«یدو» دومین ساخت بلند مهدی جعفری است که شریف است و البته خالی از ضعف هم نیست و می‌توانست در جاهایی بهتر داستان را پیش‌ببرد؛ اما او شرایط کرونا را هم در ساخت فیلمش تاثیرگذار می‌داند و می‌گوید که با همه وجود تلاشش را کرده است تا بتواند فیلمی قابل قبول را برای مخاطب ارائه دهد.

جواد نوروزبیگی به بالارفتن غیر منطقی آرای یک فیلم در نیم ساعت پایانی دیشب، واکنش تندی نشان داد.

قطعا با این فتح‌بابی که «مصلحت» انجام داده، باید منتظر تصویرگری مطالبات مردمی دیگر در قالب داستان‌های خیالی باشیم. مسیر جذابی که هم ایده‌آل توده مردم است و هم نهادهای نظارتی و حاکمیتی، مشکلی با این شکل طرح مساله ندارند.

برای ارزیابی عینی یک اثر نیازمند معیارهایی ویژه‌ای هستیم. معیار هم عبارت است از استانداردی که در قضاوت آثار زیادی قابلیت تعمیم داشته باشد؛ بدین طریق، منتقد، اساسی برای مقایسه فیلم‌ها از نظر کیفیت نسبی در اختیار خواهد داشت.

«رمانتیسم عماد و طوبا» یک عاشقانه خیلی‌خیلی آرام با انرژی مثبت است. وجه آموزشی و ترغیب برای زندگی در کانون خانواده و همچنین توصیه به فرزندآوری، بدون توجه به مشکلات اقتصادی و فردی آن، از نکات مثبت فیلم است اما ضعف‌های آشکاری هم دارد که در گفت‌وگو با صباغ‌زاده درباره آنها حرف زده‌ایم.

بی‌همه‌چیز داستان زنی به نام لی‌لی است که سال‌ها پیش معشوقه یکی از جوانان روستای خود بوده است و از او صاحب فرزندی شده؛ اما این جوان که نامش امیر است، فرزندش را گردن نگرفته و باعث شده مردم روستا لی‌لی را به‌عنوان بدکاره از آنجا بیرون کنند.

«ابلق»، حداقل در تصویرگری مردم حاشیه‌‌نشین و معضلاتی که با آنها دست‌‌وپنجه نرم می‌‌کنند، کاوش چندانی نداشته و بنابر ضرورتی که نه برای قصه ایجاب می‌‌کند و نه مخاطب، دلیلش را می‌‌فهمد، روایتش را در آنجا و در بین آدم‌‌هایش تعریف می‌‌‌کند.

توجه به اهمیت پرداختن به مساله بحران جنسی حتی باتاخیر چندین‌ساله هم‌جای تقدیر دارد، اما همچنان بسیاری از مدیران معتقدند که نباید به این مسائل ورود کرد و باید یا کتمان‌شان کرد یا انکار.

محمدحسین مهدویان در کنار متلک‌های سرتاسری‌اش به نظام سیاسی ایران و ارزش‌های اولیه آن، چند متلک کینه‌جویانه به حاتمی‌کیا هم می‌اندازد که یکی‌شان همین‌جاست؛ یک چیزی شبیه کاراکترهای معترض حاتمی‌کیا که عموما رزمنده هم هستند؛ مثلا حاج کاظم. او می‌گوید آنها آنچه حق خودشان می‌پندارند را به‌زور و با خشونت می‌گیرند.

با قبول اینکه فرم در سینما عبارت است از رابطه متقابل فراگیر بین سیستم‌های متعدد، پس می‌توان گفت هر عنصری در این کلیت دارای یک یا چند کارکرد است؛ یعنی هر عنصر عهده‌دار یک یا چند نقش در بطن آن سیستم کلی خواهد بود.

به نظر من ساختن فیلم‌هایی از این دست که قهرمان آن خیلی امیدوارانه به آینده نگاه می‌کند علی‌رغم شرایط سختی که داخل آن قرار دارد می‌تواند راهگشا برای نسل امروز باشد که به این بیندیشند که در شرایط سخت هم می‌توان مبارزه کرد و در شرایط تحریم می‌توان موفقیت‌هایی به دست آورد که مشابه آن وجود دارد و در کل بسیار موثر است.

سال‌هاست فضای فیلمسازی و ذائقه‌ها را تغییر داده‌اند. سال‌هاست صدای سوت و کف و تشویق در سالن سینما را نمی‌شنوید. بالاخره سینما تجربه عمومی در سالن تاریک بود و وقتی همه با هم فیلم می‌دیدند و با قهرمان داستان همزادپنداری و آرزو می‌کردند جای او باشند و از او الگو می‌گرفتند. سال‌هاست این ماجرا را کمرنگ می‌بینید یا تقریبا وجود ندارد.

اگر از من به‌عنون بازیگر نقش شهید «منصور ستاری» می‌پرسید، آنچه در فیلم دنبال می‌شود، تلاش یک آدم برای ایجاد تغییر، برای ساختن، برای بنیان کردن زیرساخت‌های جدی در یک مجموعه است و سدها و مشکلاتی که پی‌درپی سر راه او قرار می‌گیرد. همه اینها را باید کنار بزند و باید با این دنبال شویم.

اطبایی از پخش‌کنندگان سینمای ایران در عرصه بین‌الملل گفت: در آینده چاره‌ای جز این نیست که به نمایش آنلاین روی بیاوریم، چون تعداد تولیدات سالیانه ما مانند کشورهای صاحب سینما در جهان درحال افزایش است و اگر بتوانیم موانع اکران آنلاین خود را درکنار افزایش ناوگان سینمایی کشور به موازات یکدیگر پیش برده و سرعت ببخشیم، مشکل تاریخی صف اکران که سال‌هاست گریبان سینمای ما را گرفته، حل‌شدنی است.

شایسته گفت: اگر بخواهیم دقیق بگوییم باید تعداد فیلم‌‌های آماده نمایش را 110 تا 120 عنوان فیلم اعلام کنیم که با یک برنامه‌ریزی مشخص می‌توانیم این تعداد فیلم را درکنار فیلم‌های جدیدی که نیاز روز هستند، برای مردم به‌نمایش بگذاریم. البته در همین رابطه، یکشنبه هفته آینده جلسه‌ای داریم تا تصمیم‌های جدید در زمینه اکران بگیریم.