مسعود زمانی مقدم
ایران به‌مثابۀ یک گنجینۀ فرهنگی، متشکل از اقلیم‌ها و اقوام گوناگون با زبان‌ها، گویش‌ها، آداب‌و‌رسوم و هنر‌های متفاوت اما به‌هم‌پیوسته است.
قطعاً زبان‌های مادری و قومی در ایران بخشی از میراث فرهنگی کشورند. اما در باب «آموزش به زبان مادری» باید با دقت و احتیاط تصمیم‌گیری کرد. در وهله نخست، لازم است میان «آموزش به زبان مادری» و «آموزش زبان مادری» تمایز قائل شویم.
یادداشت