محمدمهدی عبداله زاده
کتاب و کتاب‌خانه در تمدن اسلامی از جایگاه روشنگری در برابر جهل و حفظ میراث ویژه‌ای برخوردار هستند. آنچه در وقایع تلخ ۱۷ و ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ شاهد بودیم، هجوم سازمان‌یافته به بیش از ۵۰ کتابخانه عمومی و هتک حرمت مصحف شریف فراتر از یک کنش اعتراضی متعارف بود. این منطقِ ویرانگر، بیگانه با منطقِ رژیم صهیونیستی نیست.
«خانه‌ای از دینامیت» با ژستِ شورناکِ شعارها و ادعای جسورانۀ بازنماییِ «یک بحران هسته‌ای»، قدم به میدان می‌گذارد.
تقوایی در «اربعین» آیینِ سوگواری را نه‌صرفاً مناسکی مذهبی که کنشی فرهنگی می‌بیند؛ کنشی که در برابرِ همگون‌سازیِ فرهنگیِ تحمیلی، اصالت و توانِ خویش را حفظ و بازآفرینی می‌کند.
مرادی‌کرمانی گوش می‌دهد تا بگوید؛ او خطاب نمی‌خواند، صدای کودکی را بازمی‌تاباند که ریشه در کوچه‌پس‌کوچه‌ها و خاکِ کرمان دارد.
یادداشت