عاطفه جعفری
گاهی بازگشت بعضی چهرهها فقط یک جابهجایی ساده در جدول پخش نیست؛ شبیه احیای یک حس قدیمی است. اینکه بعد از مدتی دوباره محمدرضا شهیدیفرد را در قاب اجرا میبینیم، برای خیلی از مخاطبان تلویزیون یادآور دورهای است که گفتوگو در رسانه ملی معنا و وزن دیگری داشت.
محمدحسین مهدویان، کارگردان فیلم «نیمشب»، در یکی از صریحترین نشستهای خبری جشنواره امسال، با پاسخهای بیپرده خود به پرسشهایی درباره «شعاری بودن» اثر، استفاده از بازیگران غیرستاره و نقش سینما در ثبت رویدادهای ملی، الگویی متفاوت از مواجهه در فضای رسانهای فعلی ارائه داد.
عنوان رمان، «سووشون»، خود ارجاعی اسطورهای به بیگناهی، قربانی شدن و مظلومیت دارد. پیوند دادن مرگ یوسف با اسطوره سیاوش، اشغال ایران را از یک رویداد تاریخی به تراژدی ملی ارتقا میدهد. این انتخاب، تأکیدی است بر تداوم تاریخی رنج و مقاومت در فرهنگ ایرانی؛ گویی تاریخ بار دیگر خود را تکرار میکند؛ اما اینبار در قالبی مدرن.
در روزی که به نام عدالت و انسانیت مزین است، محسن چاوشی با انتشار قطعه «یا مولا» نهتنها ادای دینی موسیقایی به امیرالمؤمنین علی(ع) کرد، بلکه با انتخابی جسورانه و بیادعا، پلی میان موسیقی پاپ و مفاهیم عمیق اعتقادی ساخت.
حضور کامران نجف زاده در شبکه نسیم، آن هم در شبی مانند یلدا که معمولاً میدان رقابت برنامههای شاد اما کمعمق است، از همان ابتدا این انتظار را ایجاد میکرد که با برنامهای متفاوت مواجه باشیم؛ انتظاری که تا حد زیادی برآورده شد.
عمر استندآپ به معنای حرفهای آن در ایران تازه امسال به دهمین سالش رسید (از پخش اولین قسمت خندانندهشوی برتر حدود ۱۰ سال میگذرد) و حالا موجش از یک برنامه تلویزیونی به محافل بسته هنری رسیده است؛ اما ماجرای ایران و استندآپ تنها به اینجا ختم نمیشود.
.jpg?v=1765732856)
یک خواننده تازهکار، با چند قطعه محدود و کارنامهای که هنوز شکل نگرفته، ناگهان با حجمی از تبلیغات روبهرو میشود که معمولاً برای برندهای چندمیلیاردی یا فیلمهای پرهزینه خرج میشود. همین تضاد، همین فاصله عجیب میان «شهرت تبلیغاتی» و «شناخت واقعی»، باعث شده این روزها در شبکههای اجتماعی و میان علاقهمندان موسیقی، بحثهای جدیای درباره این شیوه دیدهشدن شکل بگیرد.
زینب موسوی در برنامه «رک» درمورد اظهاراتش درباره فردوسی گفت: «عذرخواهی نمیکنم.» اینکه یک کمدین بگوید قصد توهین نداشته، الزاماً به معنای پذیرفتنی بودن آن نیست. طنز، بهویژه در جامعهای با حافظه تاریخی زخمی و حساس، نمیتواند هرچیزی را به اسم شوخی مصرف کند.
شایع در برنامه «گنگ» علی ضیاءتنها گفت: «من از ایران نمیروم و دوست دارم اگر بشود اینجا کار کنم.» این جمله نه شعار است، نه رجزخوانی. فضای دو قطبی شبکههای اجتماعی کاری کرده که حتی سادهترین خواستهها هم گروگان برداشتهای سیاسی شوند و دیکتاتورها مشغول بهکار شدند!
نقش زمانی، ترکیبی از موسیقی هویتی، اجتماعی، سیاسی و گاه اعتراضی بوده؛ نقشی که مخاطبان خاص و گستردهای برای او ساخته است. اگرچه او در مقاطعی با انتقاداتی روبهرو بوده، از جمله تکرار برخی موتیفها، حضور کمرنگتر در حوزه فرم یا توقفهای کاری؛ اما تأثیرگذاریاش در شکلدادن به یک جریان مشخص قابلانکار نیست.
خلأ ۸۴روزه در معاونت هنری، سؤالی کلیدی را پیش روی فعالان فرهنگی قرار داده؛ چرا وزارت ارشاد هنوز نتوانسته فرد نهایی را منصوب کند؟ عوامل این تأخیر را میتوان در چند محور اصلی بررسی کرد؛ مجموعهای از دلایل که هرکدام بخشی از این پازل را تشکیل میدهند.
رضا امیرخانی، نویسندهای که در جهان داستانیاش بارها از افتادن گفته، اما هر بار با صدایی مطمئن و روشن، معنای دوباره برخاستن را یادآوری کرده است.
در جنوب ایران، جایی که خلیجفارس جریان دارد، این سه جزیره نه بهعنوان نشانهای باشکوه، بلکه بهعنوان بخشی طبیعی و جداییناپذیر از سرزمین دیده میشوند. موجها، بادها و رفتوآمدهای روزمره مردمی که در این نواحی زندگی میکنند، یادآور حضور آرام و پیوسته ایران در این آبهاست.
چاپ بیش از صد نسخه متفاوت از یک کتاب، آن هم با ترجمههای گاه بسیار ضعیف، حجم زیاد اشتباهها، نبود نظارت کافی و عدم رعایت استانداردها در ترجمه، در واقع یک زنگ خطر است. این یعنی در نبود کپیرایت و نظام مشخص برای ترجمه، هرکس میتواند یک ترجمه سطحی، شتابزده یا حتی با استفاده از ترجمههای دیگر تولید کند و روانه بازار کند.
کتاب «خانم ماه» از آن دسته آثاری است که نه صرفاً با داستان و روایتش، بلکه با حسوحال، لحن صمیمی و جهانی که میسازد، به دل مینشیند. این کتاب از همان صفحههای نخست نشان میدهد که قرار نیست فقط یک روایت خطی یا یک قصه ساده ارائه دهد؛ بلکه میخواهد خواننده را وارد فضایی کند که در آن جزئیات زندگی، خاطرهها، زخمها، لحظههای روشن و سایهدار و حتی سکوتها نیز معنا پیدا میکنند.
گزینه ایتالیایی روی میز مدیران استقلال
حربه اردنیها برای پر کردن ورزشگاه مقابل استقلال
بِرَد کوپر و قمار بزرگ در خلیج فارس
ساپینتو: به اشتباهات خودمان باختیم
چالش بزرگ ربیعی در تبریز
خداحافظی با آسیا و شاید خداحافظی با ساپینتو
چه وقتِ این ترکیب عجیب بود آقای ساپینتو؟!
چرا سخنرانی امروز رهبر انقلاب از حیث تاریخی عمیق، مهم و شاید منحصر به فرد بود؟
قراردادهای دردسرساز پرسپولیس در تابستان
ساعت کار ادارات در ماه مبارک رمضان اعلام شد
از سلاحهای ناوکُش ایرانی چه میدانیم
عراقچی: پیشرفت خوبی در مسیر مذاکرات شکل گرفت
از ۲۸ اسفند تا ۱۵ فروردین ۱۴۰۵ طرح ترافیک در تهران اجرا نمیشود
ادعای رویترز: سفر وزیرخارجه آمریکا به اراضی اشغالی
ادعای والاستریت ژورنال: هزار سرباز آمریکایی از سوریه خارج میشوند
نماینده روسیه: تصمیمات غیرقانونی اسرائیل، منطقه را به خطرناکترین مرحله رساند
اسرائیل، آپارتمان اپستین را رصد میکرد
معاون دبیرکل سازمان ملل: با وجود آتش بس، غزه در صلح نیست
رایزنی تلفنی عراقچی و همتای سعودی درباره روند مذاکرات
دیکتاتوری به سبک ترامپ و گراهام
ماجرای فرود هواپیماهای روسی در ایران چیست؟
جلالی: پروژه رشت–آستارا تا پایان سال تکمیل میشود
تحریمهای جدید آمریکا علیه ایران
یادداشت
