تبدیل "مسئله" هسته‌ای به "بحران" و کارزاری برای وزن کشی و انتقام گیری میان آمریکا و برخی از کشورهای اروپایی با ایران، آرایش سیاسی و حکمرانی ناظر به آن در کشور تفاوت کرد. تا پیش از صدور قطعنامه سپتامبر ۲۰۰۳، حل مسئله همچنان به دست سازمان انرژی اتمی و وزارت خارجه بود؛ اما از این مقطع مشخص شد سطح پیچیدگی مسئله بیش از توان آن‌ها ست. موضوع نه صرفاً فنّی بود که حضور سازمان انرژی اتمی برای حل آن کفایت کند و نه صرفاً یک مسئله دیپلماتیک و سیاسی که وزارت خارجه به تنهایی توان حل آن را داشته باشد؛ این بار معجونی بود از مسائل فنی، هسته‌ای تا موضوعات حقوقی آغشته به آرایش و کشمکش‌های سیاسی و اقتصادی و امنیتی. همین امر موجب شد ایران محوریت راهبری موضوع هسته‌ای را به شورای عالی امنیت ملی واگذار کند و این سرآغاز داستان مذاکرات هسته‌ای بود...