دانشگاه ها در دوران پهلوی
دانشگاهی که می‌توانست کانون اندیشه و نقد باشد، چگونه به اتاق کنترل سیاست بدل شد؟ مرور پنج پژوهش دانشگاهی درباره وضعیت آموزش عالی در دوران پهلوی، روایتی متفاوت از آن سال‌ها ارائه می‌دهد؛ روایتی از دانشگاه‌هایی کم‌جمعیت، طبقاتی و زیر سایه سنگین نظارت ساواک. دانشگاه‌هایی که در آنها به‌ جای استقلال علمی، «انضباط سیاسی» اولویت داشت و اعتراض دانشجو با اخراج، انحلال یا استقرار دفاتر امنیتی پاسخ داده می‌شد.
قبل از دانشگاه تهران هرکس می‌خواست به مراکز قدرت، فرضاً شاه، صدراعظم و... نزدیک شود، نخست استاد نقاش و معمار و خطاط و منجم و... می‌شد و از طریق برجستگی و اهمیت مراکز قدرت به او توجه می‌کردند و آقای حکمت (وزیر معارف رضاشاه) با عملش دقیقاً کار را معکوس کرد، یعنی هر فرد بی‌علم و هنر بسیار عادی با تقرب به مراکز قدرت می‌تواند در زمره دانشمندان و پیشوایان درآید.
یادداشت