استاد محمدرضا حکیمی
با اینکه مرحوم حکیمی جزء عناصر فکری فعال در جریان شکل‌گیری و پیروزی انقلاب بودند، و با تالیفات جذاب‌شان موفق شدند به شماری از نیازهای فکری-دینی جوانان پرشور دهه ۶۰ پاسخ بدهند، اما ایشان تقریبا با شروع دهه ۷۰ عزلت‌گرایی و انزوا را انتخاب کرده و خود را خانه‌نشین کردند که این خانه‌نشینی تا آخر عمرشان ادامه داشت. بنابراین، عمده کنش‌های فکری و تالیفات ایشان مربوط به پیش از انقلاب و دهه ۶۰ است و به‌دلیل مختصات آثار مرحوم استاد، شماری از آنها را بوی کهنگی فراگرفته و به آثاری تاریخی بدل ساخته است.
یادداشت