مهدی قزلی، نویسنده: درباره شعرهای محمدعلی بهمنی باید دیگرانی صحبت کنند که شاعرتر و منتقدترند. برای من رفتار استاد با جوانان همیشه موضوعی بود که به چشمم میآمد. ایشان بهدلیل خلق خوب و صورت همیشه با لبخندش مرجع خیلی از جوانها بود. درکنار یاد دادن شعر به جوانان، بیشتر با همان مهربانی و چتر حمایتی که روی سر جوانان باز میکرد، باعث اعتمادبهنفس آنها میشد. چیزی که من با گوشت و پوست و استخوانم تجربه کردم این است که با برخورد آرام و مهربانانهای که با شاعران جدیدتر داشت، زمینه رشد و اعتمادبهنفسشان را فراهم میکرد. تقریبا همه کسانی که با ایشان نشست و برخاست داشتند، این موضوع را تجربه کردهاند. نمیتوانید یک عکس از محمدعلی بهمنی پیدا کنید که لبخند روی لبهایش نباشد. این حسوحالی که در عکسها وجود دارد، در زندگی ایشان هم جاری بود و متاسفانه ما چشمه جوشان غزل را از دست دادیم. یکی از مهمترین کارهایی که بهمنی درباره غزل انجام داده، امروزی کردن شعر است، بدون آنکه کارکرد غزل از دست برود. مرحوم حسین منزوی و محمدعلی بهمنی در امروزی کردن غزل- بدون آنکه به ساختار اصلی آن خدشهای وارد شود- بیبدیل بودند. با درگذشت حسین منزوی، این بار به دوش مرحوم بهمنی افتاده بود که حالا ایشان را هم از دست دادیم. یادم است با محمدعلی بهمنی به مناسبتی در کرمان بودیم. در جلسهای کسی درباره تعریف شعر سوال کرد. ایشان برای ارائه تعریفش خاطرهای گفت؛ خاطره سرودن شعر رضویاش را. این نقل و خاطره با یک جستوجو در وب پیدا میشود. نکتهای که جالب بود و حتی برای تاکید دوباره از ایشان پرسیدم و ایشان تایید کردند این بوده که محمدعلی بهمنی گفت در مشهد و در حرم امام رضا(ع) بودم که احساس کردم سرشار از شعرم. ابیات میآمدند و من نمیتوانستم ثبتشان کنم. فوری برگشتیم هتل و با مدادی آنچه را به ذهنم آمده بود نوشتم. شاید نیمساعت طول کشید و البته بعد از آن تغییری نکرد. تا پیش از این برای نوشتن شعر گاهی ساعتها مینشستم و با کلمات ور میرفتم. بعد هم بارها تغییرش میدادم. الان هم گاهی از انتشار بعضی از آنها رضایت حرفهای ندارم و در مجموعههای جدیدم حذفشان میکنم. به این نتیجه رسیدم شعر آن است که خودش میجوشد و از دل آدم بیرون میآید. بعد از آن شعر امام رضایی دیگر برای شعر گفتن زور نمیزنم و صبر میکنم. برای من خیلیجالب بود که شاعری در سن موسپیدی بگوید: «بعد از شعری که برای امام رضا سرودم، دیگر برای شعر گفتن تلاش نمیکنم.»
«... آقا شما که از همهکس باخبرترید
من جز سری نهاده به زانو نداشتم
خوانده و یا نخوانده به پابوس آمدم؟
دیگر سوال دیگری از او نداشتم»