حمید نورشمسی، خبرنگار: 6 سال فاصله میان دو خداحافظی برای محمدعلی بهمنی فاصله کمی نبود؛ اولی در شهریور سال 1397 از شورایی به نام شعر و ترانه در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و دومی از جهان فانی. بهمنی که روزگاری شاعری چون سایه او را همردیف حسین منزوی در غزلسرایی معاصر قرار داده بود و بخشهای زیادی از بدنه مردم با شعر و کلام او از زبان خوانندگان سرشناسی چون حبیب محبیان، ناصر عبداللهی و حتی همایون شجریان خاطرهسازی کرده بودند، این بار بهخاطر حواشی بهوجودآمده در تصمیمات شورایی عجیب در ساختار وزارت ارشاد- که درظاهر تلاش داشت شعر و ترانه ناباب! و سخیف به گوش مردم نرسد- با استعفا رو به گوشهنشینی آورد و سعی کرد باقی زندگی خود را صرف شعر و هنر و ترانه آنطور که خود میپسندد، کند. نام بهمنی اما سالها پیش از این دست اتفاقات برای اهل هنر و موسیقی شناختهشده و اعتباریافته بود. اگر خاطره نقلشده از او درباره ایراداتش به شعر فریدون مشیری در جوانی و درخلال کار حروفچینی این اشعار در چاپخانه را کنار بگذاریم، شعر او برای نخستینبار و بهصورت جدی با صدای حبیب محبیان به جان مخاطبانش نشست؛ ترانهای ماندگار که سالها پس از اجرا کماکان پرمخاطب بود و هنوز هم برای نسلهای پسینی شعر و ترانه در ایران اثری ماندگار و قابلاعتناست. چه از منظر صدای خاص ساز محبیان و چه از منظر نوع خاص اجرای ترانه و چه از منظر شعری خاص که تفسیرهای مختلفی از آن شده است. بهمنی از این منظر شاعری خوششانس بود که یکی از سرودههایش در بزنگاهی خاص و با موزیکی قابلتوجه چنان عرضه شد که نام و کلام او و تامل در اندیشهاش را دوچندان بلندمرتبه ساخت. با این همه شاید گزافه نباشد که مهمترین موفقیت برای شناخته شدن صدا و کلام او را در قالب شعر به دهه 70 و انتشار آلبوم «عشق است» با صدای ناصر عبداللهی به همراه دکلمه پرویز پرستویی نسبت دهیم؛ آلبومی که حالوهوای خاص این دهه و ساختارهای تازهای که در قالب صدا در رسانههای شنیداری به مخاطب عرضه شده بود در ماندگاری آن بیتاثیر نبود. بهمنی بهعنوان شاعری در آن زمان شناخته شده و پخته به کمک هنرمندان شاعری چون سهیل محمودی و ساعد باقری که در آن روزگار رادیو را از صدا و اندیشه خود در برنامههای مختلف غنی ساخته بودند به مخاطب بیش از پیش معرفی شد. تکرار مکرر ترانههای این آلبوم در مدیوم رادیو و درکنار آن تفسیر و بحث درباره کلمه و کلام شاعر آن او را به نامی محبوب مبدل ساخت و همین محبوبیت در ادامه او را به تجربههای موفقیتآمیز دیگری با عبداللهی و در ادامه با برخی نامداران موسیقی ایران مانند همایون شجریان و علیرضا قربانی هدایت کرد. با این همه فصلی از زندگی این شاعر نیز به حضور در جشنوارهها و شوراهای دولتی شعر و ترانه سپری شد. فصلی که درباره آن قضاوت و اظهارنظرهای مختلفی منتشر شده است. برخی او را بهعنوان ریشسپید غزلسرایان معاصر و شاعری کمحاشیه و محجوب مایه اعتلا و آبروی رویدادهای جشنوارهای و شوراهای نظارتی شعر پنداشته و برخی نیز راز ماندگاری شاعر را نه در حضورش در بطن ممیزی شعر و ترانه که در بطن ذهن مخاطب و جان مردم برشمردهاند. خود او در یکی از معدود گفتوگوهایش درباره شورای شعر و ترانه در زمان حضورش در آن بهعنوان رئیس عنوان داشته بود که بسیاری از تصمیمات شورا با نظر شخصی وی فاصله داشته ولی او تنها بهعنوان عضو یک رای داشته و آن را به آنچه صحیح میدانسته داده است. بااینحال آنچه شاعری را در جان مردم مینشاند ماندگاری کلام اوست و باور نگارنده این قسم از حواشی نمیتواند تاثیری بر اقبال یا بیاقبالی به شاعر داشته باشد. وقتی شاعری نبض حال مردم را پیدا میکند و برای آن میسراید و وقتی شاعری میتواند حالوهوای خود را با جان مخاطب پیوند بزند و بر دلش بنشاند دیگر صحبت از حواشی طعمی افزونبر آن نخواهد داشت. بهمنی به همین دلیل بیشک با نام و یادی نکو در تارک ذهن مردم نشسته است و خواهد نشست.