همین چند ماه پیش بود که در گفتوگویی درباره اینکه چطور بیمار شد، گفته بود: «من سه ماه درد داشتم و زیر قفسه سینه و پشت کمرم بهشدت درد میکرد اما هیچ دکتری نمیفهمید چه مشکلی دارم. هر دکتری میرفتم داروهایی برای گوارش میداد و فکر میکرد برای روده و معده است. تا اینکه یک پزشک عمومی معاینه کرد و تشخیص داد. سریعا هم نامه نوشت برای درمانگاه فیروزگر، آزمایش آندوسکوپی دادم و فهمیدند که مبتلا به سرطان پانکراس شدهام. یکی دو روز شوکه بودم اما به خودم گفتم باید مبارزه کنم و بلافاصله به فکر درمان افتادم و در عرض چند روز شیمیدرمانی را شروع کردم.»
زهره حمیدی، بازیگر نامآشنای تلویزیون و سینما روز گذشته درگذشت. او کارش را به صورت حرفهای از سال 1368 با فیلم سینمایی «دلاوران کوچه دلگشا» شروع کرد. در این فیلم نقش اول را برعهده داشت. خودش میگوید سال 1368 با وجود تاهل و داشتن 2 دختر و 2 پسر، خیلی اتفاقی و تصادفی به این عرصه وارد شدم. به بازیگری علاقهمند بوده است و دوستانی هم داشته که او را در این راه کمک کردند، از جمله منیژه حکمت که در آن زمان دستیار کارگردان بود. حمیدی در گفتوگویی درباره اولین تجربه کاریاش میگوید: «وقتی بازی در فیلم «دلاوران کوچه دلگشا» که حسن هدایت کارگردانی آن را برعهده داشت به من پیشنهاد شد، بدون اینکه کوچکترین تجربه کاری داشته باشم آن را قبول کردم و انصافا هم کار قابلقبول و خوبی از آب درآمد.»
او با بازیگری خیلی هم بیگانه نبود و در همان زمان تحصیل در مدرسه با دوستانش که منیژه حکمت هم جزء آنها بود، گروه تئاتری تشکیل دادند و نمایشهای مختلفی اجرا میکردند. ازدواج که میکند، ناخودآگاه از این فضا دور میشود و نمیتواند با دوستانش این مسیر را ادامه بدهد اما کسانی که با او همراه بودند، منیژه حکمت، آهنگرانی، جمشید شاهمحمدی، رمضانی و... توانستند کارگردان شوند و برای شناختی که از او داشتند، پیشنهاد بازیگری را دادند و بالاخره بعد از چند سال دوری از این عرصه سال 68 دوباره به سینما بازگشت.
اولین فیلم سینماییاش «دلاوران کوچهدلگشا» بود اما بازی در سریالهای «کارآگاه» در سال ۱۳۷۴ و «تولدی دیگر» در سال ۱۳۷۷ به شهرت و محبوبیت او کمک بسیاری کرد. شاید برای همین بود که تلویزیون را در همه این سالها رها نکرد و نقشهای زیادی هم بازی کرد.
یک نکته مهم درمورد شخصیت زهره حمیدی، خانوادهدوستی او بود. در زمان نوجوانی دوست داشت که بازیگر شود و پدرش مخالف بود و حرف پدر را گوش کرد. زمانی که ازدواج کرد، علاقهمندیاش یعنی بازیگری را کنار گذاشت و با وجود چهار فرزند هم خیلی نمیتوانست وارد کار سینما و تلویزیون شود. روایتش وقتی که اولین پیشنهاد بازی به او داده شد، جالب است و میگوید: «وقتی موضوع بازیگری را در خانه مطرح کردم، همسرم نهتنها با این تصمیم مخالفت نکرد، بلکه من را تشویق کرد که حتما این کار را انجام دهم. بچههایم هم وقتی بزرگتر شدند، از اینکه مادرشان بازیگر است خوشحال بودند، اما با وجود علاقه و کنجکاویهایی که نسبت به بازیگری داشتند، دوست نداشتند خودشان وارد این حیطه شوند.»
«راه و بیراه»، «شوخی با ستارگان»، «موج و صخره»، «لطفا دور نزنیم»، «مزرعه کوچک»، «طلسمشدگان»، «گمگشته»، «دردسر والدین»، «بیابان عشق»، «تولدی دیگر»، «بهشت گمشده»، «آتیه»، «شوق پرواز»، «زمانی برای عاشقی»، «جدال با سرنوشت»، «مسافر زمان»، «پشتبام تهران»، «مثل یک کابوس»، «میهمانی از بهشت»، «بالهای خیس»، «همه بچهها ما»، «بزم آخر»، «مستانه»، «افسون»، «دختران» و «پاتوق» از جمله آثاری است که در کارنامهاش به چشم میخورد.
سال 97، وقتی خیلی نقشی به او پیشنهاد نشد، در گفتوگویی با میزان گفته بود: «به تازگی برای بازی در فیلمی تلویزیونی به مشهد سفری داشتم و در آنجا با عزیزانی همچون حمید لولایی و یوسف صیادی همبازی شدم اما به غیر از این فیلم پیشنهاد دیگری نداشتم تا در آن به ایفای نقش بپردازم. تعجب میکنم که تولیدات تصویری بسیار زیاد است اما به من و امثال من هیچ پیشنهادی نمیشود. این روزها تهیهکنندگان برای بازیگران قدیمی پول نمیدهند و ترجیح میدهند برای نقشهای مکمل و فرعی به جای بازیگران باتجربه از بازیگرانی استفاده کنند که رایگان بازی کنند. از سویی دیگر سینما باندبازی خاص خود را دارد که من اهلش نیستم. اگر در سینمای امروز ایران اهل باندبازی نباشید به راحتی شما را کنار میگذارند.»
او در همین گفتوگو یادی از گذشتههای دور میکند و اینکه توانایی بازیگری باعث انتخاب شدن او برای ایفای نقش میشد و میگوید: «اما الان متاسفانه توانایی ملاک انتخاب کارگردانان نیست و هزار بیراهه برای انتخاب بازیگران وجود دارد. همه چیز سینمای ایران ارتباطات است و غیر از این چیزی نیست. متاسفانه وضعیت بازیگران پیشکسوت به هیچ وجه خوب نیست. این بازیگران کاملا کنار گذاشته شدهاند. البته من همیشه امیدوار بودهام اما اگر بخواهیم واقعبینانه به وضعیت بازیگری نگاه کنیم وضعیت سینما اصلا خوب نیست و هیچ عدالتی وجود ندارد.» زهره حمیدی سالها بیحاشیه کار کرد و به قول معروف آرزوهایش را زندگی کرد و به گفته خودش درست است که خیلی نتوانست بازیگری را آنطور که دوست داشت ادامه بدهد اما همین مسیر را همیشه در زندگی برای خودش میدید.