ابراهیم اصغرزاده، دبیرکل حزب همبستگی 13مرداد 83 و در جلسه حزب آزادی گفت: «دعوت اصلاحطلبان به توسعه سیاسی صرف مانند سیاهچالهای بود که اصلاحطلبان را درون خود کشید. سالها بود که از سوی بعضی گروهها شعارهای سیاسی رادیکالی داده میشد که حامیان اجتماعی خود را پیدا نمیکرد. این شعار نیز حامیان خود را پیدا نکرد. اصلاحطلبان شعارهای رادیکالی را مطرح کردند ولی دقت نکردند که آیا جامعه میتواند با این شعارهای رادیکال هماهنگ شود که درنهایت این شعارهای رادیکال اصلاحطلبان را به دام انداخته. اتفاقاتی که بعد از سال ۸۰ رخ داد منجر شد که مردم از اصلاحطلبان فاصله بگیرند. عدم درک شعارهای اصلاحطلبان از سوی مردم باید بین گروههای سیاسی و اصلاحطلب مورد بازخوانی قرار گیرد. گرایش اصلاحطلبان از طبقه متوسط پایین جامعه به طبقه متوسط بالای جامعه یک خطای استراتژیک بود، درست است که طبقات بالای جامعه، روزنامهها را میخوانند یا سرمایهگذاری میکنند و در پی سرمایهگذاری آنها نیز اشتغال در جامعه به وجود میآید، ولی اصلاحطلبان نباید دم خود را به دم سرمایهگذاران گره میزدند، زیرا آنها افرادی نوکیسه بودند که هیچ مسئولیتی را نمیپذیرفتند و فقط به این فکر بودند که یکشبه پولدار شوند. همین باعث شد به جای اینکه برای طبقه متوسط پایین فرصتهای شغلی فراهم شود، این طبقه سرمایهگذار بود که از فرصت استفاده کرد. این افراد سرمایهدار پنج درصد بیشتر نبودند و هیچ مسئولیتی را قبول نمیکردند. چنانچه منافع مردم تأمین نشود، مردم نسبت به دولت و اصلاحات بیگانه میشوند. این اتفاق افتاد و مردم احساس میکنند که اصلاحطلبان یکسری شعارهای آرمانی میدهند که معلوم نیست چگونه میخواهد اجرا شود. مردم در جامعه نسبت به سرنوشت اصلاحات بیتفاوت شدهاند، کارگران یا معلمان در اعتصابات تنها شعارهایی را مطرح میکنند که برخاسته از مطالبات صنفی آنهاست و در دانشجویان نیز همین روند حاکم است. البته درست است که دفتر تحکیم وحدت شعارهایی را مطرح میکند ولی معلوم نیست این دفتر و چهرههای سیاسی دانشجو از چه پایگاهی در دانشگاه برخوردارند.»