آلاستار امسال با فرمت تازهای برگزار شد؛ فرمت «آمریکا علیه جهان» که هدف اصلی آن بازگرداندن رقابت واقعی و اعتبار به این رویداد بود. در سالهای اخیر، آلاستار به دلیل نبود دفاع جدی و تبدیل شدن به یک نمایش بدون رقابت، مورد انتقاد قرار گرفته بود. اما امسال با ساختار تورنمنتی و حضور بازیکنان انگیزهدار، بازیها شکل جدیتری پیدا کرد و تماشاگران دوباره احساس کردند این رویداد ارزش دنبال کردن دارد.
سه تیم در این تورنمنت شرکت کردند:
- تیم ستارگان آمریکا
- تیم نوارهای آمریکا (ترکیبی از بازیکنان باتجربهتر، فیزیکیتر و نقشآفرین)
- تیم جهان (نمایندگان ستارههای بینالمللی لیگ)
هر بازی در یک کوارتر کوتاه برگزار شد و فرمت مسابقات رفتوبرگشت بود؛ تیمی که در مجموع دو بازی نخست کمترین امتیاز را کسب میکرد، حذف میشد. این ساختار کوتاه و فشرده باعث شد بازیکنان برخلاف سالهای گذشته، دفاع واقعی انجام دهند و هر دقیقه اهمیت داشته باشد.
ترکیب تیم جهان: ستارههای بزرگ بینالمللی
تیم جهان با حضور ستارههای برجسته و باتجربهای همچون لوکا دونچیچ از اسلوونی، نیکولا یوکیچ از صربستان، جیانیس آنتتوکونمپو از یونان، شای گیلجس-الکساندر و جمال موری از کانادا، پاسکال سیاکام از کامرون، کارل-آنتونی تاونز از جمهوری دومینیکن، آلپرن شنگون از ترکیه و نورمن پاول، ترکیبی قدرتمند و پر از استعدادهای بینالمللی تشکیل داده بود که با هماهنگی خوب و تواناییهای فردی استثنایی، در بخشهایی از بازیها جریان مسابقه را در دست گرفت و نشان داد فاصله بسکتبال بینالمللی با آمریکا بسیار کم شده است.
مراحل تورنمنت: رقابت نزدیک تا حذف تیم جهان
در بازی نخست، تیم جهان مقابل یکی از تیمهای آمریکایی قرار گرفت و با وجود شروع قوی و عملکرد درخشان ستارههایی مانند دونچیچ و یوکیچ، در لحظات پایانی کم آورد و بازی را با اختلاف کم واگذار کرد. در بازیهای دیگر مرحله گروهی، رقابتها نزدیک بود و نوارهای آمریکا نیز توانست امتیازات لازم را کسب کند. در نهایت تیم جهان با وجود ارائه بازیهای نزدیک و باکیفیت، به دلیل اختلاف جزئی در مجموع امتیازات از تورنمنت حذف شد. این حذف نشان داد که نسل فعلی بینالمللی چیزی کم ندارد، اما تجربه و عمق نیمکت تیمهای آمریکایی در لحظات حساس تعیینکننده بود.
فینال: درخشش نسل جدید ستارگان
فینال بین دو تیم آمریکایی (ستارگان آمریکا و نوارهای آمریکا) برگزار شد و برخلاف انتظار برخی، یکطرفه به نفع ستارگان آمریکا تمام شد. تیم ستارگان با سرعت بالا، دفاع منظم و انرژی جوانی، حریف خود را با اختلاف سنگین شکست داد. آنتونی ادواردز ستاره اصلی میدان بود؛ او هم در حمله مؤثر عمل کرد، هم چند صحنه دفاعی کلیدی خلق کرد و جریان بازی را کنترل نمود. عملکرد درخشان او باعث شد عنوان ارزشمندترین بازیکن شب را به دست آورد و نقش اصلی در قهرمانی تیمش داشته باشد.
اهمیت فرمت جدید: بازگشت رقابت واقعی
فرمت تازه باعث شد بازیکنان جدیتر بازی کنند و برای نخستین بار پس از سالها، صحنههای دفاعی واقعی در آلاستار دیده شود. تیم جهان با وجود حذف، ثابت کرد بسکتبال بینالمللی در اوج قدرت است و ستارههایش میتوانند با بهترینهای آمریکا رقابت کنند. فینال سنگین نیز نشاندهنده عمق و آمادگی نسل جدید بازیکنان آمریکایی بود. کارشناسان معتقدند این فرمت میتواند آلاستار را برای سالهای آینده به رویدادی معتبر و هیجانانگیز تبدیل کند.
مقایسه با آلاستار 2025
در مقایسه با آلاستار ۲۰۲۵ که همچنان از فرمت سنتی شرق در برابر غرب استفاده میکرد و با وجود تلاش برای افزایش هیجان، همچنان با انتقادهایی درباره کمبود رقابت واقعی، دفاع ضعیف و امتیازات بسیار بالا روبرو بود، فرمت جدید ۲۰۲۶ با تقسیمبندی به سه تیم و ساختار کوتاه تورنمنتی، سطح رقابت را به طور چشمگیری افزایش داد؛ بازیها نزدیکتر و دفاعیتر شدند، امتیازات پایینتر آمد و بازیکنان با انگیزه بیشتری به میدان رفتند، به طوری که کارشناسان این تغییر را یکی از موفقترین اصلاحات سالهای اخیر دانستند و آن را گامی بزرگ برای زنده کردن جذابیت آلاستار توصیف کردند.
شبی که آلاستار دوباره زنده شد
آلاستار امسال بیش از یک نمایش ساده بود؛ آزمونی موفق برای فرمت جدید به شمار میرفت. تیم جهان با ارائه بازیهای نزدیک، آینده روشنی برای بسکتبال جهانی ترسیم کرد. آمریکا با قهرمانی قاطع و درخشش ادواردز شب را به نام خود ثبت کرد، اما برنده اصلی فرمت «آمریکا علیه جهان» بود که توانست حس رقابت واقعی را به این رویداد تاریخی بازگرداند و آن را دوباره جذاب و دیدنی کند.