ناتینگهام فارست این فصل به نماد بیثباتی لیگ برتر تبدیل شده؛ تیمی که برای چهارمین بار سرمربی عوض کرده و هر بار امیدوار بوده شاید این تغییر بتواند مسیر را عوض کند، اما نتیجه فقط عمیقتر شدن بحران بوده است. نیمکت فارست آنقدر چرخیده که دیگر نمیتوان تشخیص داد پروژهها کجا شروع میشوند و کجا تمام. این حجم رفتوآمد نشان میدهد باشگاه نه فقط مشکل فنی، بلکه بحران مدیریتی و هویتی دارد؛ تیمی که هنوز نمیداند چه میخواهد و هر تصمیم جدید بیشتر شبیه واکنش اضطراری است تا برنامهریزی. داستان بیشتر شبیه شده به ماجرای رابین هود و جنگل ناتینگهام! همه دنبال نجاتدهنده میگردند!
پروژهای که حتی شکل نگرفت
فصل با نونو اسپیریتو سانتو آغاز شد؛ مربیای که قرار بود ثبات بیاورد اما همکاری از همان ابتدا لرزان بود. نتایج ابتدایی ناامیدکننده بود و تیم در هفتههای اول نتوانست امتیازات لازم را جمع کند. ساختار دفاعی متزلزل بود، در حمله ایدهای نداشت و فضای باشگاه هم بهقدری ناآرام بود که نونو فرصت واقعی برای ساخت تیم پیدا نکرد. او خیلی زود کنار گذاشته شد و فارست بدون اینکه حتی یک هویت ابتدایی پیدا کند وارد اولین بحران فصل شد.
مربی بزرگ اما گرفتار در تیمی بیروح
پس از نونو، آنژ پوستکوگلو روی نیمکت نشست؛ مربیای که با سلتیک قهرمانی آورده بود و فوتبال هجومیاش شهرت داشت. اما فارست در شرایطی نبود که بتواند ایدههای او را جذب کند. تیم از نظر روحی در وضعیت بدی بود و نتایج هم بهتر نشد. روند امتیازگیری همچنان ضعیف ماند، مشکلات ساختاری در خط دفاع ادامه داشت و تیم در خلق موقعیتهای باکیفیت ناتوان بود. پوستکوگلو در مدت کوتاه حضورش نتوانست حتی یک روند مثبت کوتاهمدت بسازد و خیلی زود مشخص شد که این پروژه با آنچه در ذهن اوست فاصلهٔ زیادی دارد. او رفت و تیم همچنان بدون هویت باقی ماند.
متخصص بقا که اینبار نجات نداد
سومین مربی فصل شان دایچ بود؛ کسی که سالها در برنلی تیمهای بحرانزده را در لیگ نگه داشته بود و انتخابش منطقی بهنظر میرسید. اما اینبار شرایط متفاوت بود. شکست ۳–۱ مقابل لیدز فشار را بالا برد و تساوی بدون گل مقابل ولوز تیر خلاص شد؛ مسابقهای که فارست در آن تعداد زیادی شوت زد اما نتوانست گل بزند و همین ناکامی نشانهای از بیبرنامگی در فاز حمله بود. تیم در 10 بازی اخیر فقط دو برد داشت و فاصلهاش با منطقه سقوط خطرناک شده بود. دایچ در ۱۱۴ روز حضورش نتوانست تیم را از نظر ذهنی یا تاکتیکی جمع کند و مدیریت دوباره تصمیم گرفت تغییر بدهد. سومین مربی رفت و بحران عمیقتر شد.
مربی جدید با مأموریت نجات در شرایط اضطراری
حالا نوبت ویتور پریراست؛ مربی پرتغالی که با قرارداد ۱۸ماهه وارد فارست شده و قرار است مأموریت نجات را بر عهده بگیرد. او سابقهٔ قهرمانی با پورتو را دارد، در ترکیه، یونان، چین و آلمان کار کرده و فوتبالش معمولاً ساختارمند و مالکانه است. حضور قبلیاش در المپیاکوس باعث شده با مالک یونانی باشگاه آشنا باشد و همین شناخت انتخابش را سریعتر کرده. اما چالشهایش کم نیست؛ تیم فقط سه امتیاز با سقوط فاصله دارد، روحیهٔ بازیکنان پایین است و سه مربی قبل از او نتوانستند حتی یک روند کوتاهمدت مثبت بسازند. با این حال اگر مدیریت برای اولینبار در این فصل صبر کند، پریرا شانس دارد تیم را از سقوط دور کند، اما اگر چرخهٔ بیثباتی ادامه پیدا کند، او هم شاید فقط یک نام دیگر در فهرست رفتوآمدهای این فصل باشد.