فرهیختگان: به گل یوسف ابوجلبوش دقت کنید: نقطه بحران تیم ساپینتو وسط زمین بود؛ جایی‌که استقلال با استفاده از ابوالفضل زمانی در میانه میدان سکته کرد.

توپ پشت محوطه جریمه استقلال لو می‌رود، نه پرس به‌موقعی شکل می‌گیرد و نه پوشش دوم وجود دارد. فاصله‌ای حدود پنج تا شش متر، بدون هیچ مزاحمتی خالی می‌ماند؛ فضایی که در این سطح از رقابت، به‌معنای تقدیم فرصت طلایی به حریف است. بازیکن الحسین، بدون فشار، توپ را کنترل می‌کند، سرش را بالا می‌آورد و با نهایت آرامش به سمت دروازه استقلال شوت می‌زند. اگرچه در این صحنه می‌توان سهمی از تقصیر را متوجه فرعباسی دانست، اما اصل ماجرا جای دیگری است؛ لحظه‌ای که قلب زمین استقلال، نه تخریب‌گر دارد و نه ضربه‌گیر.

استقلال دقیقاً از همان نقطه‌ای ضربه خورد که از پیش آسیب‌پذیر به نظر می‌رسید؛ قلب زمینی که خالی ماند و به حریف اجازه داد با کمترین مزاحمت، بیشترین بهره را ببرد. اندونگ از دست رفته، ماشاریپوف عملاً از چرخه خارج شده، روزبه چشمی با مصدومیت دست‌وپنجه نرم می‌کرد، از مهران احمدی هم از ابتدای بازط استفاده نشد و زوج جوان رزاقی‌نیا و زمانی هم نمایش مطمئنی نداشت.