فرهیختگان: «قایقسواری در تهران» تازهترین ساخته رسول صدرعاملی است که با فیلمنامهای از پیمان قاسمخانی به جشنواره فیلم فجر رسیده؛ فیلمی که از همان عنوانش، حالوهوایی متفاوت را نوید میدهد و ناخودآگاه مخاطب را به یاد جهان شاعرانه و کتاب «قایقسواری در تهران» محمدعلی سپانلو میاندازد. این شباهت نه در اقتباس مستقیم، بلکه در حسوحال قدمزدن در تهران و تماشای آن از زاویهای کمتر دیدهشده شکل میگیرد. صدرعاملی در این اثر، به سراغ مدلی از فیلمسازی رفته که پیشتر در کارنامهاش کمتر دیدهایم. او اینبار بهجای تمرکز بر درامهای اجتماعی، فضایی سبکتر و سرزندهتر را انتخاب کرده و با همراهی قلم قاسمخانی، روایتی ساخته که بیش از هر چیز بر جذابیت موقعیتها و ریتم روایت تکیه دارد. «قایقسواری در تهران» فیلمی است که مخاطب را درگیر پیچیدگیهای فرساینده نمیکند، بلکه با لحنی روان و دلنشین، او را با خود همراه میکند. نتیجه، اثری است سرگرمکننده که تماشاگر پس از پایان آن، با حالوهوایی خوش از سالن سینما خارج میشود؛ تجربهای که در میان آثار پرتنش این سالها، غنیمت به نظر میرسد.