محمد سرشتهداری؛ فرهیختگان: استقلال این روزها بیشتر از آنکه در زمین پاسخ بدهد، بیرون از زمین توضیح میدهد. تازهترین نمونه، واکنش رئیس هیاتمدیره به احضار ریکاردو ساپینتو به کمیته انضباطی باشگاه است؛ توضیحاتی آرام و منطقی که بیش از آنکه پرونده را ببندد، چند پرسش تازه باز میکند.
علی تاجرنیا برای عادیسازی ماجرا، به تجربه شخصی خود در دعوت به کمیته اخلاق اشاره میکند. مقایسه اما اینجا لغزش دارد. کمیتههای فدراسیون و سازمان لیگ، برای همه باشگاهها تعریف شدهاند و مأمور نظم کلی مسابقاتاند. اما کمیته انضباطی استقلال، نهادی درونباشگاهی است؛ فقط برای استقلال تصمیم میگیرد و برای تیمهای دیگر نه.
وقتی سرمربی تیم، توسط کمیته انضباطی همان باشگاه دعوت میشود، حتی اگر روی کاغذ «مستقل» خوانده شود، در معنا یک پیام دارد؛ رضایت کامل وجود ندارد. اینجا شاکی بیرونی در کار نیست و تصمیم، از داخل گرفته شده است. نهادی که در دل باشگاه تعریف شده و خروجیاش مستقیماً نیمکت را هدف میگیرد، بهسختی میتواند جدا از مدیریت تصور شود.
تأکید بر همکاری کمیته و موافقت با تأخیر حضور ساپینتو، لحن ماجرا را نرم میکند، اما صورت مساله را تغییر نمیدهد. پرسش، زمان جلسه نیست؛ چرایی دعوت است. اگر همهچیز عادی بود، اساساً نیازی به این مسیر وجود نداشت.
هیچکس در استقلال از اختلاف حرف نمیزند، اما نشانهها سر جای خودشان هستند؛ کنفرانسهای پرطعنه ساپینتو، توضیحات مدیریتی، و حالا کمیته انضباطی باشگاه. تکذیب، وقتی کار میکند که ابهامی باقی نماند. در استقلالِ امروز، توضیح داده میشود، اما فاصله میان نیمکت و میز مدیریت، همچنان دیده میشود.