سوگ جمعی در دل تاریخ ایران همیشه بوده است؛ سوگی که ارادهها را به سمت خوداگاهی هدایت میکند و جامعه را به خودآگاهی میرساند. سوگ جمعی منظور تعداد زیادی عزیز از دست دادن نیست؛ ممکن است مثل کودتای ۱۳۳۲ یا فوت آیتالله بروجردی رخدادی خاص باشد اما باعث میشود جامعه به تلنگری شرایط جدیدی پیدا کند. واقعه اخیر که یک طرح مهندسی شده ویژه برای ایران و ایرانیان بود، به نوعی مجدد مثل واقعه سیاوش در دل تاریخ یا رستم و سهراب تلنگری بود به جامعه ایران که چگونه غربیها با تبدیل جانهای ایران به عدد و مهندسی کشتهسازی وسیع برای رسیدن به اهداف خود قصد دارند جامعه ایران و ملت ایران را تضعیف کنند، اما این واقعه که باید به سوگ جمعی برای خوداگاهی تبدیل شود توسط همان خط خبری موساد در حال تبدیل شدن به سوگ نمایشی است که علت آن هم مشخص است: مانع خوداگاهی جمعی جامعه ما شوند.
اما سوگ نمایشی چگونه خود را مطرح میکند؟
1- بین کشتهشدگان دوگانه حکومتی و مردم درست میکند؛ هیچ فرقی بین نیروی پلیس و یک جوان وجود ندارد. همه فرزندان این سرزمین بودهاند که در طرح غربیها از ما جدا شدهاند.
2- تعداد کشتهشدگان را به دروغ بالا میبرند تا اصل چرایی واقعه مشخص نشود؛ به نوعی با دروغهای گوبلزی مانع فهم فاجعه شوند.
3- عوامل مسلح یا گروهکهایی تروریستی مثل منافقین که رسماً بیانیه دادند و از حضور عوامل خود دفاع کردند را کلاً مطرح نمیکنند؛ چرا که جنگ غربیها با ملت ایران را به جنگ داخلی تقلیل دهند.
4- با مخالف با جریان واقعی زندگی سعی میکنند تخریب نظم عمومی را به نام سوگ معرفی کنند؛ اما سوگ به معنی افسردگی نیست. تفاوت اصلی سوگ جمعی با سوگ نمایشی این مسئله است که سوگ نمایشی افسردگی و خودکشی را ترویج میکند، اما سوگ جمعی احیای زندگی را شکل میدهد.
5- احیای خشونت از بازماندگان افسرده! در سوگ نمایشی موج اصلی افسردگی است، اما اگر بتوانند این موج را به سمت رادیکالیسم هدایت کنند، در مواردی خشونت و انتحار شکل میگیرد. در واقع تلاش دارند به جای اینکه سوگ جمعی عقلانیت را علیه دشمن شکل دهد، با سوگ نمایشی قاتل را در داخل و به نوعی ترویج ایرانیکشی هدایت کنند.
این طرح عملیاتی اتاق فکر موساد برای عبور از سوگجمعی به سمت سوگ نمایشی است تا مانع شود جامعه ایران به خواگاهی برای فهم طرح اصلی برسد. غربیها تلاش دارند ایران را تضعیف و بعد از آن تجزیه کنند. این حرفی نیست که امروز پنهان باشد؛ اندیشکدههای غربی و سایتهای تحلیلی به وضوح به این طرح اشاره دارند، اما لازمه وقوع این طرح عدم خوداگاهی جامعه ایران و درگیر شدن با سوگ نمایشی است. این طرح اصلی غربیها در پسا شبه کودتا در ایران است.