استقلال در فصلی که سنگین‌ترین هزینه تاریخش را انجام داده و دقیق‌تر از آن، در فصلی که سنگین‌ترین هزینه تاریخش را روی تقویت خط حمله‌اش انجام داده، هنوز هم از مهاجمانش خیری نمی بیند. آنطور که برای بردن تیم ته جدولی استقلال خوزستان، باید لَنگ گل مدافع پیش تاخته‌اش باشد. نه مهاجمان خارجی و نه مهاجمان داخلی استقلال هیچ کدام انگار توانایی لازم برای باز کردن دروازه بسته حریفان را ندارند.

این هیچ، بازی کردن بعضی از آنها به گونه‌ای است که انگار خیلی هم میلی برای گل زدن ندارند! در رفتار مهاجمان استقلال بیش از آنکه بی‌دقتی یا عدم تمرکز برای گل زدن را ببینیم، انگار شکم سیری و بی‌نیازی از انجام دادن وظیفه ذاتی‌شان را شاهدیم. انگار در باشگاه اصلا کسی برای گل نزدن و بی‌اثر بودن، حتی مواخذه‌شان هم نمی‌کند!

استقلال از مهاجمان گل نزنش به همان اندازه آسیب می‌بیند که از پنجره بسته و ناتوانی در تقویت خط حمله‌اش. اگر آسانی نبود و برای استقلال امتیازات حساس را جمع‌آوری نمی‌کرد، وضعیت این تیم در جدول قطعا با امروز فرق داشت. امتیازاتی که مثلث آسانی، حدادی و کوشکی برای ساپینتو جمع‌آوری کرده‌اند، قطعا پوششی برای بازی‌های کم‌کیفیت نازون، آزادی و جنپو نخواهد بود. سحرخیزان هم هنوز به اندازه یک صدم هزینه سنگینی که برای جذبش صورت گرفت، عملکردی از خود نشان نداده.

اینکه چرا ساپینتو نمی‌تواند وضعیت مهاجمانش را تغییر دهد، سوالی است که کسی پاسخی برایش ندارد! مسئله اینجاست که مربی پرتغالی انگار در طول نیم‌ فصل اول هیچ تلاش منجر به نتیجه‌ای برای این مهم انجام نداده و ظاهرا قرار است در نیم فصل دوم نیز، هواداران سر خود را بابت بی‌دقتی و توی باغ نبودن مهاجمان این تیم به دیوار بکوبند!