محمد سرشتهداری؛ فرهیختگان: در رقابتهایی که تیم امید ایران حتی یک گل هم نزد، ژاپین در فینال چهار بار دروازه چین را باز کرد و دوباره قهرمان شد. این فقط یک نتیجه نیست؛ یک هشدار جدی است درباره تفاوت نگاه به «گل» در فوتبال آسیا. آمار لیگ برتر ایران هم تصویر بهتری ارائه نمیدهد. میانگین گل زده در بسیاری از هفتهها به زحمت به ۲ گل در هر بازی میرسد و آقایگل لیگ معمولاً با حدود ۱۰ تا ۱۲ گل فصل را تمام میکند؛ عددی که در لیگهای معتبر آسیایی هم معمولی محسوب میشود، چه برسد به اروپا.
مشکل فقط تاکتیکی نیست؛ مسئله «مهاجم» است. بازیکنی که در شلوغی محوطه جریمه تصمیم درست بگیرد. چیزی که امروز در فوتبال ایران کمیاب شده. خروجی آکادمیها بیشتر مهاجمانی هستند که حمل توپ دارند، پرس میکنند، اما در لحظه آخر تعلل دارند.
ناکامی تیم امید بدون حتی یک گل زده، سند این بحران است. حتی مهاجمانی که دربارهشان بحث میشود، مثل سعید سحرخیزان و رضا غندیپور، هنوز فاصله معناداری با گلزنهای فطری نسلهای قبل دارند که «چشم بسته» دروازه را پیدا میکردند. امروز نه در لیگ، نه در تیمهای پایه و نه در تیمهای ملی، نشانی از آن جنس مهاجم دیده نمیشود. عددها هم همین را میگویند. فوتبال ایران سالهاست مهاجم نمیسازد؛ فقط امیدوار است یکی بهطور اتفاقی گل بزند و تا وقتی این نگاه تغییر نکند، فاصله با تیمهایی مثل ژاپن، نه فقط حفظ میشود، بلکه عمیقتر هم خواهد شد.