سیدجواد نقوی، خبرنگار فرهیختگان: اینترنشنال و رسانه‌های دیگرِ فارسی‌زبان به‌شدت از کشتار استقبال می‌کنند؛ هرگونه لمپنی که بیرون از ایران دستور خشونت‌آمیز صادر می‌کند را پوشش می‌دهند و بلافاصله هرجا بوی خون هست را رسماً خط اول خبری می‌کنند. دوست دارند در داخل، صدها شعبان بی‌مخ در شهرهای کشور را مصادره کنند و سریع کار را جمع کنند تا شازاده یا هر فرد دیگری را صادر کنند تا دیگر ایران کابوس‌شان نباشد. تمام تلاش خودشان را می‌کنند که نشان دهند در داخل ایران، شعبات بی‌مخ‌ها در حال تصرف شهرها هستند؛ دیگر اسمی از فعال اجتماعی و اُستاد دانشگاه نیست، نمادسازی‌شان مدل ساواکیِ خشن است که بتواند شهرها را به تصرف خود دربیاورد.
 اما احمق‌ها نمی‌دانند جامعهٔ ایران، هزاران مشکل هم اگر با حکومت داشته باشد، اما تئوریِ شعبان بی‌مخ‌ها دیگر جواب نمی‌دهد؛ یک‌بار در غفلت این کار را صورت دادند، حالا در آرزوی آن عصرِ ذلت‌بار هستند.
 سیمین دانشور دربارهٔ عصر کودتا می‌گوید: آن روز همه می‌دانستند شکست خوردند، اما ایرانیان تصمیم گرفتند در فرصتی این شکست را جبران کنند و این تصمیم نانوشته در قلب‌ها و ذهن‌ها شکل گرفت…