محمدسجاد حمیدیه،خبرنگار:«نیم‌شب» از فیلم‌های مورد انتظار جشنواره فجر امسال بود که اهالی سینما کنجکاوی زیادی درباره آن داشتند. محمدحسین مهدویان در مقام کارگردان و مهدی یزدانی‌خرم به‌عنوان فیلم‌نامه‌نویس، پس از وقوع جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل تصمیم به ساخت این فیلم گرفتند و آن را به جشنواره امسال رساندند. 
«نیم‌شب» خوب شروع می‌شود. مشکل در همان دقایق ابتدایی معرفی می‌شود: یک بمب در کوچه‌ مجاور یک بیمارستان افتاده و عمل نکرده و حالا باید تمام بیمارستان تخلیه شود تا اگر بمب در حین خنثی‌شدن منفجر شد، بیماران در معرض انفجار نباشند. این مسئله محور فیلم‌نامه‌ خرده‌پیرنگی «نیم‌شب» قرار گرفته است. در طول روند تخلیه بیمارستان‌ها، خرده‌روایت‌های جذابی جاگذاری شده‌اند. برای مثال داستان زایمان مادری که باید سزارین شود. کاراکتر دکتر زایمان که در برابر تخلیه مقاومت می‌کند و عمل را انجام می‌دهد بسیار جذاب است و تیپ او در همان دیالوگ اولی که می‌گوید ساخته می‌شود. به‌طورکلی تیپ‌سازی‌های خوبی در فیلم انجام شده است. دختر معتاد با بازی الناز ملک، نیز دیگر تیپ جذابی است که ساخته شده و لحظات کمدی خوبی با آن خلق می‌شود. در میان این تیپ‌ها، پرداخت به یک کاراکتر عمیق‌تر است: مهدی با بازی بسیار خوب احسان منصوری. همسر او در بیمارستان است و فاصله چندانی با مرگ ندارد و او مجبور است برای خنثی‌کردن بمب او را ترک کند. بازی منصوری تأثیر زیادی در باورپذیر بودن شخصیت او دارد. 
اما در این میان، برخی خرده‌روایت‌ها هم به تماشاگر این احساس را می‌دهند که فیلمساز می‌خواهد با آن‌ها «موضع‌گیری» کند. برای مثال پس از دستگیری تعدادی جاسوس افغان، نجات یک دختربچه‌ افغان نشان داده می‌شود. نمونه دیگر درگیری مهدی به‌عنوان فرمانده‌ جهادی و دغدغه‌مند، با فرمانده‌ پشت‌میزنشین است. همچنین لحظات مختلفی برای نشان‌دادن همدلی مردم و کمک آن‌ها به یکدیگر در فیلم گنجانده شده است. این موقعیت‌ها لزوماً بد روایت نشده‌اند، اما بیش از آنکه با جهت هنری در اثر قرار گرفته باشند، در جهت موضع‌گیری سیاسی‌اجتماعی در بستر روایت فیلم گنجانده شده‌اند. البته برخی از این روایت‌ها هم تا حدی سانتی‌مانتال می‌شوند و اذیت می‌کنند.  به‌هرحال باید گفت که موضع‌گیری‌های فیلم محترم و در جهت ملی هستند. مهدویان بار دیگر به سطح دوران اوج خود در «ماجرای نیمروز ۱»
بازگشته و با کارگردانی پخته خود تنش موقعیت‌ها را منتقل می‌کند. دوربین روی دست در منطق روایی این فیلم به‌درستی جا می‌گیرد و برخلاف آثار ناموفق مهدویان، تماشاگر را اذیت نمی‌کند. به‌طورکلی در کارگردانی «خودنمایی» مشاهده نمی‌شود و گویی مهدویان کم‌کم دارد به بلوغ در کارگردانی می‌رسد. 
اکران این فیلم در شرایط ملتهب جامعه ایران می‌تواند بازخورد‌های متنوع و احتمالاً شدیدی از سوی قطب‌های مختلف درگیری‌های سیاسی داشته باشد. شاید اگر «نیم‌شب» یک ماه قبل اکران می‌شد، واکنش‌ها به آن نسبت به امروز بسیار متفاوت می‌بود. اما آنچه در درجه اول باید موردتوجه قرار گیرد، جنبه سینمایی اثر است. فیلم با وجود ضعف‌ها و برخی لحظات ناموفقش، تا اینجا منسجم‌ترین و خوش‌ساخت‌ترین فیلم جشنواره بوده است. حیف است که فیلم به‌خاطر مسائل محتوایی از سینمای خود کاملاً جدا شود و به بستری برای کشمکش‌های سیاسی فروکاسته شود.