تاد هیکی، فیلمساز و فعال سیاسی ایرلندی در گفت‌وگو با «فرهیختگان» دو دلیل برای حمایت ترامپ از اغتشاشات ایران بیان کرد و گفت: «دلیل اول این است که این حمایت‌ها یک حواس‌پرتی بزرگ است. ما با رئیس‌جمهوری طرفیم که حاضر است حتی دنیا را به سمت جنگ جهانی سوم ببرد، فقط برای اینکه توجه‌ها به این واقعیت برنگردد که نام او در پرونده‌های اپستین است.» دلیل دوم این است که ترامپ دوست دارد دوباره خودش را به‌عنوان آدم خوب و صلح‌طلب جا بزند. او می‌گوید صلح از مسیر قدرت، ولی در واقع منظورش صلح از مسیر دیپلماسی ناو جنگی و صلح از راه مداخله امپریالیستی است. آنچه در ایران می‌گذرد کاملاً به نفع روایتی است که برای پایگاه رأی ترامپ خیلی جذاب است. راه‌حل او برای درست کردن اوضاع، بمباران دوباره ایران و کشتارجمعی دوباره است، ولی این دقیقاً با روایت ساده‌انگارانه آمریکایی‌ها جور است؛ اینکه ما خوبیم و کشورهای عربی، ایرانی و مسلمان همیشه و در همه حال بد هستند. 
این فعال سیاسی معتقد است که ترامپ به دنبال تغییر حکومت در ایران است و خودش یا حداقل تیمش دنبال بالکانیزه کردن ایرانند، یعنی دوست دارند ایران یک سوریه دیگر، لیبی دیگر یا عراق دیگر بشود. او درباره همین هدف در جنگ 12 روزه می‌گوید حتی در جریان جنگ ۱۲روزه، یکی از افراد دولت ترامپ و دولت فعلی اسرائیل گفته بود ایران بیش از حد بزرگ است، یعنی ترجیح می‌دهند ایران تکه‌تکه شود و بتوانند روی مناطق نفت‌خیزش سلطه داشته باشند. ایران سومین ذخایر بزرگ نفت دنیا را دارد و ترامپ خیلی رک گفته سیاست خارجی‌اش بر پایه نفت است. همان‌طور که ونزوئلا هم داستانش نفت بود؛ چه رؤیایی بهتر از اینکه نفت ونزوئلا و ایران به دست خودشان بیفتد. 
هیکی، ترامپ را گروگان دست نتانیاهو خواند و گفت: «ترامپ کاملاً گروگان نتانیاهو و اسرائیل است. این ماجرا به پرونده‌های اپستین هم مربوط است. به نظر من اگر کسی این ارتباط را نبیند، ساده‌لوح است. نقش اپستین در جاسوسی برای اسرائیل و گیر انداختن ترامپ در تله‌های جنسی کاملاً مشکوک و مشهود است. به‌هرحال، انجام‌دادن خواسته‌های اسرائیل بخش بزرگی از کاری است که ترامپ نه از سر علاقه، بلکه از سر اجبار انجام می‌دهد تا قدرتش را حفظ کند.» او حضور میلیونی ایرانی‌ها در خیابان را اعتراض به مداخله خارجی‌ها در امور کشور دانست و گفت: «میلیون‌ها نفر در خیابان‌های ایران نه‌فقط برای حمایت از دولت، بلکه برای اعتراض به دخالت خارجی بیرون آمدند. بسیاری از مردم انتقادات جدی از دولت دارند؛ اما چیزی که علیهش اعتراض می‌کنند، نفوذ خارجی و دخالت موساد و سیا در جامعه ایران است. در واقع آن‌ها با این حضور به امپریالیسم غرب نه می‌گویند. این یک پیام خیلی مهم است. غرب باید یاد بگیرد که کشورهای جنوب جهانی را ناتوان فرض نکند. غرب ایرانی‌ها، عرب‌ها و مسلمان‌ها را مثل بچه‌هایی می‌بیند که نیاز دارند، کسی بیاید و نجاتشان بدهد. این تصور کارتونی که یک ولیعهد بی‌پشتوانه قرار است با هلیکوپتر به ایران برگردد و مردم را نجات بدهد، کاملاً توهمی است. ما خودمان در غرب در رژیم‌های اقتدارگرا زندگی می‌کنیم؛ در توتالیتاریسم تکنولوژیک.» 
او به مخالفت مردم ایران با دخالت‌های بیگانگان هم اشاره کرد و گفت: «مردم ایران می‌گویند اگر بخواهیم با آمریکا و اسرائیل رابطه عادی داشته باشیم، تصمیم با خودمان است. اگر بخواهیم این حکومت را نگه داریم یا اصلاح یا عوض کنیم هم تصمیم خودمان است. همان‌طور که اگر مردم آلمان یا انگلیس یا آمریکا بخواهند حکومتشان را عوض کنند، این حق خودشان، نه اینکه ایران یا ونزوئلا برای آن‌ها تصمیم بگیرند. به نظر من مردم ایران در برابر این زورگویی امپریالیستی می‌ایستند. من ایران رفتم و با ایرانی‌ها آشنا شدم. مقاومت در ژن‌های آنهاست، در ایمان آن‌ها. با وجود فشار اقتصادی شدید ناشی از تحریم‌های آمریکا و اتحادیه اروپا، مردم ایران می‌دانند دخالت آمریکا و اسرائیل هیچ‌وقت راه‌حل مشکلاتشان نیست. دشمنان دنبال نابودی ایران هستند، نه کمک به مردمش. راه‌حل مشکلات ایران از درون خود ایران است. تاریخ هم نشان داده هر جا آمریکا برای تغییر رژیم دخالت کرده، نتیجه‌اش فاجعه، ویرانی و خون‌ریزی بوده؛ از آمریکای جنوبی گرفته تا افغانستان و عراق. هرجا آمریکا با چکمه‌های کثیفش پا گذاشته، زندگی عادی و باکرامت مردم همان کشور نابود شده است.»