ایمان عظیمی،خبرنگار گروه فرهنگ:موسیقی و سینما اگر باری از دوش برندارند به چه کار می‌آیند؟ آن‌ها که با هنر سروکار دارند نگاه کارکردگرایانه به این مقوله را نمی‌پسندند، درحالی‌که دوستان غربی‌شان در زمینه استفاده ابزاری از این مفهوم ید طولایی دارند. کافی است به سینما، موسیقی و حتی هنر‌های تجسمی صنعتی‌شده در این روزگار نگاهی بیندازید تا باطن حرف پوچ این جماعت برای‌تان روشن شود. سینمای آرت‌هاوسی و روشنفکری اروپا و آمریکا در نقطه‌ای کاملاً حاشیه‌ای تعریف می‌شوند و دیگر تاب رقابت با امپراتوری هالیوود با تمام جوانب بازاری‌اش را ندارند. وضع در مورد موسیقی از این بهتر نیست و مخاطبان و شنوندگان کمتر وقع و اهمیتی برای هنر قائلند. پس در شرایطی که طرفداران غربگرایان مدام از عبارت «هنر برای هنر» در داخل مرز‌های ایران دم می‌زنند؛ امّا واقعیت در جهان پیرامون ما چیز دیگری می‌گوید. هنر یک مفهوم پوک و توخالی نیست که بیرون از جنبه‌های تماتیک خود معنا پیدا کند و کسی که دارد در جهان چندقطبی شده کنونی دم از رسالت هنر برای هنر می‌زند، اگر انسان عاقل و بالغی باشد باید به نیتش شک کرد. باری، بر همین اساس و باتوجه به جو تبلیغاتی شدیدی که پیرامون ایران اسلامی به‌وجود آمده بیان اعتقادات در قالبِ آثار هنری نه‌تنها کار درستی است، بلکه یک واجب کفایی، آن‌هم در این شرایط است. همزمانی میلاد «علی‌ابن‌ابی‌طالب‌(ع)» با اعتراضات مردم به گرانی از یک طرف و همزمانی این دو اتفاق با انتشار ترانه جدید «محسن چاوشی» با نام «یا مولا» از سوی دیگر یک اتفاق عادی نیست که بتوان به‌سادگی از کنارش عبور کرد. «امام علی(ع)» منادی حق و عدالت است و چاوشی با دست گذاشتن روی این مهم کار مهمی را به سرانجام رساند. یکی از نشانه‌های آخر الزمان این است که نقاب‌ها از چهره افراد می‌افتد و صف‌بندی‌ها میان حق و باطل مشخص می‌شود؛ اما یک مورد دیگر نیز در این رابطه وجود دارد که آن هزینه‌دار بودن پیروی از خط امام و رسول خداست. آن‌ها که مثل محسن چاوشی بیمی از سنگ‌پرانی اغیار ندارند در مسیر درست به پیش ‌می‌روند و بنده مخلص خدا و اهل‌بیتش می‌شوند و آن‌ها که برای «دیگری» - و نه خدا - زندگی می‌کنند از ترس قضاوت‌های نادرست و ناآگاهانه توده با مسیر باد همراه می‌شوند. در این میان هرچند دست رد زدن بر خواهش و تمنای نظام ادراک‌ساز رسانه‌های ریز و درشت صنعت مخالف‌خوان ممکن است فرصت امضای قرارداد‌های بزرگ مالی را از چاوشی و امثال وی سلب کند؛ اما توشه آخرتش را از کار نیک پُر می‌کند و رستگارش می‌سازد. در چنین برهه‌های تاریخی‌ است که مسیر حق و باطل به‌روشنی روز از یکدیگر متمایز می‌شوند و تصویر درستی از خیر و شر می‌سازند. از منظر راهبردی نیز، تأثیر کار محسن چاوشی به‌هیچ‌وجه قابل مقایسه با نهاد‌های ریز و درشت در مواجهه با خصم آمریکایی - اسرائیلی نیست. او در زمان جنگ تحمیلی 12‌روزه با قطعه «علاج» نشان داد که به وقت لزوم و بدون نیاز به آیین‌نامه و بخشنامه در خط‌مقدم فرهنگی ایران حاضر می‌شود و نمایندگی تمام دلسوزان این مُلک را در دفاع از کشور به‌عهده می‌گیرد.