سنت سوررئالیسم اسپانیایی

حسن محمودی: با وجودی که برخی در تلاش هستند تا داستان کوتاه را نوعی کم‌مخاطب و رو به افول معرفی کنند، اما همچنان نویسندگانی در جهان هستند که هر از چند وقت، مخاطبان‌شان را غافلگیر می‌کنند. یکی از این نویسندگان کیم مونسو، نویسنده بارسلونای اسپانیا است که در ایران با دو مجموعه داستان تاکنون معرفی شده است. نوشین جعفری، برای بار نخست با مجموعه داستان«چرا این‌جا همه این جوری‌اند» این نویسنده اسپانیایی را به فارسی‌زبان‌ها معرفی کرد و حالا هم پژمان طهرانیان مجموعه داستانی از او را با نام «گوادالاخارا» ترجمه کرده است که نشر نی ناشر آن است و اخیرا در بازار کتاب منتشر توزیع و مورد توجه قرار گرفته است. این مجموعه شامل 13 داستان کوتاه است که در پنج بخش تنظیم شده‌اند. تک‌داستان «زندگی خانوادگی» روایتی دایره‌ای است که سنت خانوادگی خوف‌انگیزی را واکاوی و کندوکاش می‌کند و مخاطب را در جهانی جادویی روبه‌رو می‌سازد. در داستان‌های دیگر نیز مونسو، افسانه‌های اساطیری و تاریخی را به‌طوری بازیگوشانه بازگو می‌کند تا به شکلی دیگری از داستان‌های امروزی بگوید. آدم‌های داستان‌های کیم مونسو در ظاهر ساده‌اند و وقتی درگیر داستان‌هایشان می‌شوید به مرور پپچیدگی‌های ذهنی آنها نیز برملا می‌شود. کیم مونسو که هم‌اکنون در آستانه 65 سالگی است، روزنامه‌نگاری را تجربه کرده و همین سابقه باعث شده است که شناخت درست و دقیقی از آدم‌های داستان‌هایش داشته باشد. او گرافیک خوانده و علاقه به نوشتن او را به سمت نویسندگی و خبرنگاری کشانده است. برای سینما دیالوگ‌نویسی کرده و ترانه‌سرایی و طراحی نیز انجام داده است. مترجم هم هست و آثار انگلیسی‌زبان‌هایی از جمله همینگوی، آرتور میلر، ترومن کاپوتی و جروم دیوید سالینجر را به زبان کاتالان ترجمه کرده است. خودش نیز به همین زبان داستان‌هایش را می‌نویسد. در کارنامه‌اش بیشتر از 20 رمان و مجموعه داستان دارد که از کاتالان به اسپانیایی و زبان‌های دیگر ترجمه شده است. از او به‌عنوان بزرگ‌ترین نویسنده زنده کاتالان و عصر حاضر یاد می‌کنند. «نیویورک‌تایمز» هم از او به‌عنوان نویسنده‌ای چیره‌دست و قهار یاد کرده است که در آثارش، سنت سوررئالیسم اسپانیایی را در تار و پود داستان‌های بدبینانه اجرا کرده است.