در مسیر تبدیل شدن به ستون آیندهٔ منچستر

هومن جعفریخبرنگار

رفتن روبن آموریم برای خیلی‌ها یک بحران بود، اما برای کوبی ماینو تبدیل شد به نقطهٔ عطف. زیر نظر آموریم کمتر بازی می‌کرد، بیشتر نیمکت‌نشین بود و روند رشدش کند شده بود. اما با آمدن مایکل کریک ورق برگشت. کریک از همان روز اول به او میدان داد، به او اعتماد کرد و ماینو هم جواب این اعتماد را با عملکردهایی داد که نه فقط هواداران، بلکه رسانه‌های انگلیسی را هم وادار کرد درباره‌اش جدی حرف بزنند. او در چند بازی پیاپی جزو بهترین‌های زمین بود، درصد پاس‌های صحیحش در چند مسابقه بالای ۹۰ درصد رفت، چند بار بهترین بازیکن زمین شد و در مالکیت و بازی‌سازی نقشی داشت که برای یک هافبک ۲۰ ساله غیرعادی است.

هافبکی که بازی را می‌خواند، نه فقط اجرا می‌کند

ماینو از آن بازیکن‌هایی است که فوتبال را با چشم دوم می‌بیند. آرامش در مالکیت، چرخش‌های سریع، پاس‌های عمقی و توانایی بازی در سه نقش مختلف باعث شده در ۲۰ سالگی مثل یک بازیکن باتجربه رفتار کند. او نه فقط توپ را نگه می‌دارد، بلکه جریان بازی را هدایت می‌کند؛ نه فقط پاس می‌دهد، بلکه ریتم تیم را تنظیم می‌کند؛ نه فقط در دفاع کمک می‌کند، بلکه در لحظهٔ مناسب جلو می‌کشد و تیم را از فشار خارج می‌کند. همین ترکیب هوش، تکنیک و آرامش است که او را از یک «استعداد» به یک «پروژهٔ جدی» تبدیل کرده.

چرا ماینو این‌قدر مهم است؟

اهمیت ماینو فقط به خاطر سن کم یا آیندهٔ روشنش نیست؛ به خاطر این است که یونایتد سال‌هاست دنبال چنین بازیکنی می‌گردد. بازیکنی که هم پاس‌ساز باشد و هم ریسک‌پذیر، هم آرام باشد و هم در تصمیم‌گیری تهاجمی، هم بتواند در چند نقش بازی کند و هم بلوغ تاکتیکی داشته باشد. ماینو همهٔ این ویژگی‌ها را کنار هم دارد و همین ترکیب است که او را به یک قطعهٔ کلیدی در پازل آیندهٔ یونایتد تبدیل می‌کند. او نه فقط یک هافبک خوب، بلکه یک «هویت‌ساز» بالقوه برای تیم است؛ بازیکنی که می‌تواند سبک بازی تیم را شکل بدهد، نه فقط در آن نقش‌آفرینی کند.

از یک استعداد تا یک مهرهٔ اصلی

در دورهٔ کریک، ماینو نه‌تنها بیشتر بازی کرد، بلکه کیفیتش هم جهش داشت. او در بازی‌های بزرگ عملکردهای بالغی نشان داد، در نبردهای میانهٔ میدان برنده بود، در مالکیت تیم نقش محوری داشت و حتی دوباره به تیم ملی انگلیس دعوت شد. رسانه‌ها از «احیای کامل» او نوشتند و کارشناسان گفتند این فقط شروع کار است. یونایتد هم با تمدید قرارداد و برنامه‌ریزی بلندمدت نشان داد که قصد دارد روی او سرمایه‌گذاری کند، نه فقط برای امروز، بلکه برای دههٔ آینده.

بازیکنی که سقف ندارد

کوبی ماینو از آن استعدادهایی است که سروصدا نمی‌کنند، اما زمین را آرام‌آرام تسخیر می‌کنند. نه دنبال نمایش است، نه دنبال حاشیه؛ فقط فوتبال بازی می‌کند؛ آن هم با کیفیتی که برای سنش عجیب است. اگر همین مسیر را ادامه دهد، یونایتد نه‌فقط یک هافبک خوب، بلکه یک رهبر آینده در اختیار خواهد داشت؛ بازیکنی که می‌تواند سال‌ها قلب تیم باشد و هویت جدیدی برای میانهٔ میدان بسازد.