مجتبی دست‌پر به استقلال رسید

مجتبی جباری برای چشیدن طعم برد دوباره، مجبور شد چهار مسابقهٔ تلخ و بی‌نتیجه را پشت سر بگذارد. پنج هفته قبل‌تر، او با پیروزی دو بر یک مقابل خیبر خرم‌آباد و رفیق قدیمی‌اش سید مهدی رحمتی، روزهای امیدوارکننده‌ای را تجربه کرد، اما درست پس از آن، تیمش وارد سراشیبی شد؛ سراشیبی‌ای که باخت سنگین چهار بر یک مقابل تراکتور آغاز شد، با تساوی خانگی بدون گل برابر ذوب‌آهن ادامه پیدا کرد، سپس شکست دو بر صفر مقابل شمس‌آذر قزوین را به همراه داشت و در نهایت با شکست خانگی یک بر صفر برابر استقلال خوزستان، حال و روز مس رفسنجان را کاملاً تیره کرد.
جباری برای نگه داشتن تیمش در لیگ، چشم به بازی‌های مستقیم با رقبا دوخته بود، اما در همین مسابقات، بخش مهمی از امتیاز بازی‌های شش‌امتیازی را از دست داد؛ امتیازهایی که می‌توانستند مسیر او را برای بقا در لیگ هموار کنند. با این حال، او می‌دانست که پیروزی مقابل پیکان یک ضرورت مطلق است؛ مسابقه‌ای که اگر از دست می‌رفت، تیم را در وضعیت بسیار خطرناک‌تری قرار می‌داد. جباری این بار به هدفش رسید و توانست پیکان را شکست دهد تا حداقل برای یک هفته از فشار سنگین ناکامی فاصله بگیرد.
جباری شاید هنوز در رؤیای قهرمانی جام حذفی با استقلال زندگی می‌کرد که پروژهٔ دشوار و پرریسک مس رفسنجان را پذیرفت؛ پروژه‌ای که از همان ابتدا نشانه‌های شکست در آن دیده می‌شد. اما حالا، پس از گذر از چند ماه سخت و پرحاشیه در دل کویر، او بیش از هر زمان دیگری به واقعیت فوتبال ایران نزدیک شده است. اگر بتواند مس را در لیگ نگه دارد، کار بزرگی انجام داده، اما امتیازهای مستقیمی که در هفته‌های گذشته از دست رفت، مسیر او را سخت‌تر و پرپیچ‌وخم‌تر کرده است.
امروز، پس از چهار ناکامی پیاپی، جباری یک‌بار دیگر نفسی از سر آسودگی کشید و حالا باید خودش را برای دیدار با استقلال آماده کند؛ تیمی که برای او فقط یک رقیب نیست، بلکه بخشی از زندگی، خاطره و هویت فوتبالی‌اش است.