تیمی که باید بلکه برای ترمیم روحیه و ساختار تلاش کندخوشبینترین هوادار اتلتیکو به کنار؛ خود سیمئونه هم فکر نمیکرد نیمه نخست بازی رفت مرحله نیمهنهایی جام حذفی را با برتری چهار گله به رختکن برود. این دیدار از آن بازیهایی بود که پیش از شروع، همه انتظار یک نبرد فشرده، کمگل و تاکتیکی را داشتند؛ همان الگوی همیشگی برخوردهای اتلتیکو و بارسلونا.
به جشنواره سلاخی زمستانه بارسا خوش آمدید!
هومن جعفریخوشبینترین هوادار اتلتیکو به کنار؛ خود سیمئونه هم فکر نمیکرد نیمه نخست بازی رفت مرحله نیمهنهایی جام حذفی را با برتری چهار گله به رختکن برود. این دیدار از آن بازیهایی بود که پیش از شروع، همه انتظار یک نبرد فشرده، کمگل و تاکتیکی را داشتند؛ همان الگوی همیشگی برخوردهای اتلتیکو و بارسلونا. اما فوتبال گاهی بیرحمتر و غیرقابلپیشبینیتر از هر تحلیل و نموداری ظاهر میشود. دو تیم در شرایطی به هم رسیدند که وضعیتشان در لیگ تصویر روشنی از حالوهوایشان میداد. بارسلونا با وجود مالکیت بالا و بازیهای چشمنواز، در هفتههای اخیر دچار نوسان شده بود؛ تیمی که توپ را خوب میچرخاند اما در لحظههای تعیینکننده ضربه آخر را نمیزد و در خط دفاع نیز لغزشهای تکراری داشت. در مقابل، اتلتیکو مادرید پس از یک دوره افت، دوباره به همان تیم سختجان و منسجم تبدیل شده بود؛ تیمی که شاید مالکیت نداشته باشد، اما هر حملهاش بوی خطر میدهد و هر توپگیریاش میتواند آغاز یک ضدحمله مرگبار باشد.
ورزشگاه متروپولیتانو هم حالوهوای خاصی داشت. هواداران اتلتیکو از همان گرمکردن بازیکنان، هر لمس توپ را تشویق میکردند و با هر فریاد سیمئونه انرژی میگرفتند. در سوی دیگر، هواداران بارسا با نگرانی پنهان به زمین نگاه میکردند؛ نگرانیای که شاید خودشان هم نمیدانستند از کجا آمده، اما انگار در هوا چیزی جریان داشت که خبر از شبی غیرعادی میداد. همه منتظر یک بازی بسته بودند، اما هیچکس تصور نمیکرد که این دیدار به یکی از سنگینترین نیمههای تاریخ بارسا تبدیل شود.
فروپاشی در زمین
اتلتیکو مادرید از همان دقیقههای نخست با پرس شدید و بستن مسیرهای پاس، بارسا را از ریتم انداخت. توپهای ساده در میانهی میدان از دست میرفت و بازیکنان بارسا مدام مجبور بودند رو به عقب پاس بدهند. دقیقه ششم، همان اشتباه سادهای که همیشه در فوتبال بوی خطر میدهد، تبدیل شد به آغاز فروپاشی. پاس رو به عقب اریک گارسیا با بیدقتی کنترل شد و توپ پس از برخوردی عجیب وارد دروازه شد. این گل نهتنها نتیجه را تغییر داد، بلکه ذهنیت بارسا را هم فرو ریخت.
گل دوم در دقیقه چهاردهم از همان جنس حملاتی بود که اتلتیکو سالهاست با آن شناخته میشود؛ توپگیری در میانهی میدان، سه پاس سریع، و ضربه دقیق گریزمان. دفاع بارسا در این صحنه مثل کاغذ، پاره شد و گریزمان با آرامش توپ را به گوشه دروازه فرستاد.
گل سوم در دقیقه 32 با نفوذ مستقیم لوکمن شکل گرفت. او توپ را در سمت چپ گرفت، با یک حرکت بدن مدافعش را جا گذاشت و با ضربهای محکم توپ را به سقف دروازه کوبید. این گل نهتنها نتیجه را سنگینتر کرد، بلکه نشان داد بارسا نه در پرس موفق است، نه در بازگشت به دفاع.
اما ضربه نهایی در وقتهای اضافه نیمه نخست وارد شد؛ جایی که آلوارز با استفاده از سردرگمی خط دفاع بارسا، توپ را با ضربهای دقیق به گوشه دروازه فرستاد. این گل تیر خلاص بود. نیمهای که میتوانست با یک یا دو گل تمام شود، با چهار گل به پایان رسید و بازیکنان بارسا در تونل ورزشگاه به هم نگاه میکردند، انگار دنبال پاسخی بودند که هیچکس نداشت.
صحنهی جنجالی
در نیمه دوم، بارسا کمی بهتر شد و توانست چند حمله جدی ترتیب دهد. مهمترین صحنه این نیمه، گل پائو کوبارسی بود؛ گلی که میتوانست بارسا را به بازی برگرداند، اما پس از توقفی طولانی مردود اعلام شد.
در ورزشگاه، هواداران بارسا با هر ثانیهای که میگذشت بیقرارتر میشدند. بازیکنان بارسا با دستهای باز به داور چهارم نگاه میکردند و نیمکت تیم مدام با داوران صحبت میکرد. 7 دقیقه توقف، 7 دقیقهای که انگار هیچکس نمیدانست چه اتفاقی میافتد.
اما ماجرا فقط یک توقف طولانی نبود. کمیته فنی داوران اسپانیا در اقدامی کمسابقه و بسیار سریع، همانجا در جریان بازی بیانیهای رسمی منتشر کرد. در این بیانیه توضیح داده شد که سیستم آفساید نیمهخودکار در صحنه گل کوبارسی دچار فروپاشی فنی شده است.
طبق این بیانیه، تراکم زیاد بازیکنان در محوطه جریمه باعث شده نرمافزار نتواند اسکلت دیجیتال بازیکنان را درست مدلسازی کند. اپراتورها تلاش کردند سیستم را دوباره کالیبره کنند، اما مشخص شد امکان بازیابی وجود ندارد. در نتیجه، تیم داوری مجبور شد به روش اضطراری یعنی رسم دستی خطوط آفساید برگردد.
این توضیح رسمی روشن کرد که چرا اعلام رأی نهایی اینقدر طول کشید و چرا هیچ تصویر سهبعدی یا بازسازی مجازی در پخش تلویزیونی نشان داده نشد. سیستم از کار افتاده بود و امکان ارسال تصویر وجود نداشت.
این صحنه، که میتوانست بارسا را به بازی برگرداند، نهتنها مردود شد، بلکه تبدیل شد به یکی از جنجالیترین لحظات فصل.
شوک، خشم و زمزمههایی که بلندتر میشد
پس از سوت پایان، ورزشگاه دو چهره داشت. یکسو هواداران اتلتیکو بودند که با شور و فریاد، تیمشان را تشویق میکردند و هر بازیکنی که به سمت سکوها میرفت، با موجی از صدا روبهرو میشد. در سوی دیگر، هواداران بارسا با چهرههایی گرفته، آرام و بیصدا ورزشگاه را ترک میکردند. برخی زیر لب غر میزدند، برخی با تلفن حرف میزدند و شکست را تحلیل میکردند و برخی فقط سکوت کرده بودند؛ سکوتی که از هزار حرف تلختر بود.
در راهروهای ورزشگاه، خبرنگاران با عجله دنبال واکنشها میدویدند. صدای زمزمهها درباره داوری، درباره فروپاشی تیم، درباره آینده فلیک، همهجا شنیده میشد. این شکست فقط یک نتیجه نبود؛ یک زلزله بود.
فلیک بین دفاع از تیم و حمله به داوری
در نشست خبری، فلیک با همان آرامش ظاهری همیشگی وارد سالن شد، اما از همان ابتدا میشد فهمید که زیر این آرامش، فشار و ناراحتی عمیقی پنهان است. او صحبتهایش را محتاطانه آغاز کرد؛ از ضعف تیمش گفت، از اینکه در نیمه نخست «مثل یک تیم» بازی نکردهاند و فاصله خطوط زیاد بوده. تأکید کرد که نیمه دوم بهتر شدهاند و هنوز دو نیمه دیگر برای جبران دارند. با لحنی محکم گفت که «هیچ چیز تمام نشده» و تیمش در نوکمپ برای رسیدن به فینال میجنگد.
در ادامه، وقتی از او درباره عملکرد کلی تیم پرسیدند، تلاش کرد بازیکنانش را زیر فشار مستقیم نبرد. گفت که به تیمش افتخار میکند، نه به خاطر آن چهلوپنج دقیقه کابوسوار، بلکه به خاطر کل فصل و مشکلاتی که پشت سر گذاشتهاند. تأکید کرد که تیم جوان است و باید از این شکست درس بگیرد.
اما فضای نشست خبری زمانی تغییر کرد که سؤالها به داوری رسید. فلیک که تا آن لحظه آرام و کنترلشده حرف میزد، ناگهان لحنش تند شد. گفت «فاجعه است» و از همان ابتدا به کارت زردی اشاره کرد که بهنظرش باید در صحنه خطا روی بالده داده میشد. گفت داور اجازه داده بازی از کنترل خارج شود.
بخش اصلی اعتراضش اما مربوط به همان صحنه جنجالی بررسی طولانی گل کوبارسی بود. او با عصبانیتی آشکار گفت: «7 دقیقه منتظر ماندند. این فاجعه است. چه چیزی پیدا کردند؟ وقتی من صحنه را دیدم، واضح بود که آفسایدی وجود ندارد. اگر چیز دیگری دیدهاند، باید توضیح بدهند. هیچ ارتباط و توضیحی در کار نیست.»
در پایان، درباره تعویض کاسادو هم توضیح داد که بهخاطر کارت زرد و شدت درگیریهای نیمه نخست مجبور بوده او را بیرون بیاورد تا خطر اخراج از بین برود. وقتی پرسیدند آیا این بدترین روزش در بارسا بوده، گفت نه؛ بدترین روزش همان بازی مقابل اینتر بوده است.
نشست خبری فلیک ترکیبی بود از دفاع از تیم، اعتراف به ضعف، امید به جبران و حملهی صریح به داوری؛ تصویری دقیق از مربیای که در میانه یکی از سختترین شبهایش، هم باید تیمش را حفظ کند و هم صدای اعتراض باشگاه باشد.
واکنش اتلتیکو مادرید؛ شادی کنترلشده و تأکید بر نظم
در سوی دیگر، فضای اتلتیکو آرامتر از آن چیزی بود که انتظار میرفت. بازیکنان خوشحال بودند، اما جشن اغراقآمیز در کار نبود. سیمئونه و رسانههای نزدیک به باشگاه بیشتر روی «اجرای دقیق برنامه» و «تمرکز تیمی» تأکید کردند. این نوع واکنش کاملاً مطابق الگوی همیشگی اتلتیکو پس از بردهای بزرگ است.
بازیکنان اتلتیکو در مصاحبههای کوتاه پس از بازی، بیشتر از نظم تیمی و اجرای برنامه حرف زدند تا نتیجه. گریزمان گفت تیم «از همان دقیقه اول میدانست چه میخواهد» و آلوارز تأکید کرد که «کل تیم در این برد شریک بوده». این واکنشها نشان میداد اتلتیکو میخواهد این پیروزی را نه یک شگفتی، بلکه نتیجهی کار و برنامه معرفی کند.
واکنش فضای رسانههای اجتماعی مادرید
در شبکههای اجتماعی، کاربران مادریدی(چه هواداران رئال، چه صفحات هواداری) با ترکیبی از کنایه و تحلیل به بازی واکنش نشان دادند. برخی شکست بارسا را «نشانه ادامه بحران» دانستند، برخی عملکرد اتلتیکو را ستودند و برخی هم با شوخی و طعنه به نتیجه پرداختند.
این بخش از واکنشها، برخلاف رسانههای رسمی، بیشتر احساسی و لحظهای بود؛ اما نشان میداد که شکست بارسا در چنین شبی، فقط یک نتیجه ورزشی نیست، بلکه رویدادی است که فضای فوتبال اسپانیا را تکان میدهد.
حالا چه خواهد شد؟
بارسلونا در زمین شکست خورد، اما در بیرون زمین نیز با موجی از انتقاد، اعتراض و فشار روبهرو شد. اتلتیکو مادرید با نظمی مثالزدنی و بهرهگیری از ضعفهای حریف، شبی تاریخی ساخت. اکنون بارسا باید نهفقط برای جبران نتیجه، بلکه برای ترمیم روحیه، ساختار و اعتماد از دسترفته خود تلاش کند؛ تلاشی که شاید سختتر از جبران چهار گل باشد.
