همان ساپینتوی همیشگی

باخت استقلال مقابل پیکانِ سعید دقیقی فقط یک نتیجه‌ ساده در جدول نیست؛ نشانه‌ای است از تکرار الگویی که مدت‌هاست درباره‌ ساپینتو دیده می‌شود. تیمی که در روزهای خوب نفرات و مهره‌های کلیدی‌اش می‌تواند برق‌آسا و پرهیجان بازی کند، اما در روزهای ضعف آنها ناگهان فرو می‌ریزد و هیچ نشانی از یک ساختار پایدار در آن دیده نمی‌شود. این شکست، بیش از آن‌که محصول یک اشتباه لحظه‌ای باشد، ادامه‌ همان مسیر پرنوسانی است که استقلال در دوران ساپینتو تجربه می‌کند؛ مسیری که وابستگی شدید به چند بازیکن کلیدی، نبود نقشه‌ جایگزین و واکنش‌های احساسی مربی آن را شکل می‌دهد.
استقلالِ ساپینتو همچنان تیمی است که کیفیتش به فرم فردی چند بازیکن گره خورده. وقتی آسانی، مونیر الحدادی‌ یا وینگرهای سرعتی روزشان باشد، استقلال می‌تواند جریان بازی را در دست بگیرد و نتیجه بسازد. اما همین که این ستون‌ها افت کنند، تیم ناگهان بی‌برنامه و قابل‌مهار می‌شود. این وابستگی به «حالِ روزِ ستاره‌ها» نشان می‌دهد که استقلال هنوز به یک ساختار تاکتیکی پایدار نرسیده؛ تیمی که با انرژی و هیجان جلو می‌رود، اما در لحظه‌های سخت فاقد تنوع، آرامش و نقشه‌ B است.
رفتار ساپینتو بعد از شکست‌ها نیز تغییری نکرده. در استقلال هم مثل گذشته، اولین واکنش‌ها معمولاً بیرون از زمین است؛ از مدیریت تا داوری و برنامه‌ریزی لیگ. این الگوی تکراری باعث می‌شود تیم هیچ‌وقت مسئولیت شکست را نپذیرد و مسیر اصلاح روشن نشود. وقتی مربی مسئولیت را به بیرون منتقل می‌کند، بازیکنان هم یاد نمی‌گیرند چگونه شکست را تحلیل و تبدیل به پیشرفت کنند.
پیکانِ دقیقی از همین ضعف‌ها استفاده کرد. با کنترل سرعت بازی، مدیریت فضاها و حفظ آرامش، استقلال را عصبی نگه داشت و اجازه نداد تیم ساپینتو به ریتم همیشگی‌اش برسد. در روزی که ستاره‌های استقلال خاموش بودند، تیم نه راه نفوذ داشت، نه تنوع تاکتیکی، نه آرامش ذهنی. نتیجه‌ چنین روزی هم چیزی جز یک شکست قابل‌پیش‌بینی نیست.
استقلالِ ساپینتو تیمی است با بردهای پرهیجان و باخت‌های غیرقابل‌قبول؛ تیمی که می‌تواند در یک هفته مدعی قهرمانی به نظر برسد و هفته‌ بعد کاملاً بی‌برنامه. این نوسان، امضای ساپینتوست؛ امضایی که امروز دوباره خودش را نشان داد و دوباره همان سؤال قدیمی را زنده کرد: آیا استقلال با این مدل مربیگری می‌تواند به ثبات برسد؟