جسارت گفتن نه به اجتماع خشمگین!

سنگال تا قهرمانی جام ملت‌های آفریقا، یک نه بزرگ فاصله داشت و این نه را کسی گفت که جسارت ایستادن مقابل هم‌تیمی‌هایش را داشت! سادیو مانه مقابل هم‌تیمی‌های خشمگین و سرشار از آدرنالین خود ایستاد، رای آنها را زد و مربی تیم را وادار کرد تا در دقیقه آخر وقت‌های تلف شده، به زمین بازی برگردند تا سرنوشت خود را به ایمان او و نحوه پنالتی زدن براهیم دیاز واگذار کنند. 
چه می‌شد اگر ستاره رئال، پنالتی‌اش را آنقدر «یحیی گل محمدی» وار نمی‌زد و مراکش قهرمان این رقابت‌ها می‌شد؟ افکارعمومی خمشگین برسر کاپیتان محجوب خود چه می‌آورد که آنها را از زمین اعتراض به میدان بازی برگردانده بود؟ 
آنچه مانه انجام داد، فقط بزرگی در زمین و بزرگتری برای ملتش نبود. او جسارت نه گفتن به اجتماع خشمگین را به مردمانش یاد داد. او به همه آموخت که حتی اگر علیه شما باشند، حتی اگر هم تیمی‌های شما مردانی عضلانی، سرشار از آدرنالین ترشح شده و آماده برای دعوا و هرج و مرج باشند، یکی باید جسارت نه گفتن، ضرورت گفتگو و توان اقناع جمعیت خشمگین برای انجام کار درست را داشته باشد و سادیو مانه این سه را داشت! 
نتیجه خویشتن‌داری مانه، رسیدن به مدال طلایی بود که یک ملت را شاد کرد. یاد گرفتن از این ستاره کم حاشیه و دوست‌داشتنی اصلا دشوار نیست. فقط باید جسارت نه گفتن، حاشیه درست نکردن و انجام دادن کار درست را در خود تقویت کنید.