روز سیزدهم از جنگ ۱۲ روزه

چند ساعتی پس از حمله اسرائیل به ایران در خرداد 1404 نگذشته بود که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم‌صهیونی از مردم ایران خواست که این تجاوز نظامی را با حضور خیابانی خود علیه «جمهوری اسلامی» تکمیل کنند و در واقع به قول خودش باقی کار را به مردم ایران سپرد. این سفارش کار اسرائیلی به مردم ایران البته جوابی درخور گرفت و ملت نه‌تنها به آن عمل نکردند که در سوی مقابل آن ایستادند.

رؤیای نتانیاهو خراب شد؛ هم رؤیای فروپاشی ایران و هم رؤیای همراهی مردم ایران. از همین رو، آمریکا و اسرائیل تلاش کردند این بار مسیر را به‌گونه‌ای دیگر طی کنند. یعنی در جنگ 12 روزه اول موشک‌ها را فرستادند و بعد منتظر کف خیابان شدند، اما در دی ماه اول کف خیابان را فعال کردند تا به زعم خودشان شرایط مساعد شود که آن کار دیگر کنند!  آنان اگر بازی را در میدان سیاست تعریف می‌کردند، خیلی زودتر از آنچه باید دستشان رو می‌شد و البته مطالبات سیاسی هم در میان مردم چندان خریدار ندارد. اما در میدان اقتصاد آن‌قدر گره‌های باز نشده واقعی وجود دارد و آن‌قدر طی سال‌های گذشته از آنتن‌های فارسی‌زبان غربی، حس بدبختی اقتصادی را علاوه‌برآن گره‌های واقعی به روان مردم شلیک کرده بودند که می‌دانستند از مطالبات اقتصادی بحق مردم راحت‌تر می‌توان ماهیگیری کرد. به جای ورود مستقیم ترامپ و نتانیاهو هم پسر مضحک و ناکام محمدرضا و فرح را به میدان آوردند که موبه‌مو آنچه را که آن‌ها دیکته می‌کنند، به‌عنوان بیانیه دعوت منتشر کند.

این شد که تا کسبه و بازاریان برای اعتراض به نوسانات ارزی - که آن هم بخش عمده‌اش با کارشکنی دولت‌های متخاصم بود - به خیابان آمدند، نیرو‌های آموزش‌دیده موساد هم در کنار آن‌ها قرار گرفتند تا موج‌سواری را و مصادره تجمعات را و ایجاد انحراف در جهت آن را انجام دهند. برای تکمیل کار هم ترامپ توییت زد و ضمن حمایت از آنچه اعتراضات ایران نامید، تهدید کرد که در صورت برخورد ایران با معترضان، آمریکا ورود خواهد کرد. اسرائیل هم برای ایرانیان نسخه مرگ پیچید و در توییتی به زبان فارسی تخمین زد که حتی 800 هزار کشته هم برای رسیدن مردم ایران به آنچه می‌خواهند، آمار بالایی محسوب نمی‌شود. گرچه در واقعیت، این نسخه مرگ نه برای تحقق مطالبات مردم ایران، بلکه برای تحقق خواست اسرائیل ارائه شد. مطالبه مردم ایران، بهبود وضعیت اقتصادی بوده که طبعاً نیازی به کشته دادن و کشته گرفتن ندارد. 

تخریب‌های گسترده‌ای که پنجشنبه‌شب در شهر‌های ایران توسط تروریست‌های اجاره‌ای موساد انجام گرفت، امتداد تخریب موشک‌های صهیونیستی بود و در واقع پنجشنبه را می‌توان روز سیزدهم جنگ 12 روزه اسرائیل و آمریکا علیه ایران دانست. لذا صف‌بندی از این به بعد، صف‌بندی ایرانی با متجاوز به ایران است؛ صف‌بندی حامیان ایران با حامیان ترامپ و نتانیاهو است؛ صف‌بندی مردم با مزدور است. صف‌بندی معترض و آشوبگر دیگر تمام شده است و صحنه خیابان از پنجشنبه‌شب، میدان جنگی است که در امتداد جنگ 12 روزه انجام می‌شود و اگر هوشیار نمانیم، می‌تواند مرحله بعد جنگ را باز با موشک و جنگنده پیش ببرد.  هم ازاین‌رو در پنجشنبه و جمعه موردنظر فراخوان کذایی پهلوی، چه جماعت کف خیابان، چه کافه‌های تعطیل شده، چه کنسرت‌های لغو شده، چه آنلاین‌شاپ‌های مثلاً اعتصاب‌کننده و چه سلبریتی‌های حمایت‌کننده را نمی‌توان جدا از سیاهی‌لشکر برای ارتش اسرائیل و آمریکا دانست. تعارف که نداریم؛ در جنگی نابرابر ایستاده‌ایم و هر کسی به کمترین حضوری دلگرمی برای دشمن بیاورد، از اتهام خیانت به وطن و ملت مبرا نیست.