جام‌جهانی ۲۰۱۸ و اما و اگرهای باقی‌مانده

به گزارش «فرهیختگان آنلاین»، اگرهای زیادی وجود دارد. از قبل از شروع جام‌جهانی تا سوت آخر بازی با پرتغال. اگرهایی که ممکن بود به نفع ما باشد و شاید به ضرر فوتبال ما تمام می‌شد.

اگر کاوه رضایی به تیم ملی دعوت می‌شد و به جای سردار آزمون بازی می‌کرد می‌توانست از قدرت جنگندگی، گلزنی و تجربه‌اش برای روبه‌جلو بازی کردن تیم کمک گرفت. کاوه‌ای که در فصل اول حضورش در فوتبال اروپا پررنگ ظاهر شد و شاید هم حضورش در ترکیب ایران لازم بود.

شاید اگر وریا غفوری که نمایش فوق‌العاده‌ای در لیگ داشت و یکی از موثرترین بازیکن‌های لیگ بود، در ترکیب ظاهر می‌شد آن دفع اشتباه رضاییان برابر اسپانیا اتفاق نمی‌افتاد و ایران می‌توانست قهرمان جهان را به زانو در بیاورد و با یک امتیاز فوتبال دنیا را زیر سوال ببرد.

حتی اگر سیدجلال بود نظم دفاعی ایران خیلی بهتر می‌شد و آن درگیری بین خط دفاع و دروازه‌بان ما که تنها نقطه تاریک فوتبال ایران و پرتغال بود، رخ نمی‌داد.

با نبود رضایی، غفوری و سیدجلال، سردار با دوندگی زیاد، رامین با جنگندگی فراوان، مجید حسینی و روزبه‌ چشمی با هوش بالا و غیرت ایرانی کاری کردند که جای خالی هیچ‌کس احساس نشد.

 بچه‌های زحمتکش کاری کردند که ما به فوتبال دفاعی خود ببالیم. فوتبالی که قهرمان آفریقا با یک گل تحقیر شد، قهرمان جهان کاملا اتفاقی ما را برد و قهرمان اروپا را با بهترین بازیکن جهانش کلافه کردیم. این درست که شوت انصاری‌فرد می‌توانست دروازه اسپانیا را باز کند و گل لایی سعید عزت اللهی آفساید اعلام شد یا اگر ضربه طارمی در دقایق آخر به گل تبدیل می‌شد  می‌توانستیم در گروه مرگ صدرنشین باشیم و حذف‌کننده یکی از ابرقدرت های فوتبال جهان، ولی با همه این اگرهایی که نشد، همه مردم ایران از تلاش‌های یوزهای ایرانی رضایت کامل دارند و با خوشحالی بعد از گل از ته‌دل فریاد کشیدند و با اشک‌های تک‌تک بازیکنان گریه کردند.

بازیکنان ایران با نهایت تلاش‌ و جنگندگی فراوان خود غرور را به فوتبال کشورمان برگرداندند و در شبی که دنیا فوتبال ایران را ایستاده تشویق کرد با جام‌جهانی خداحافظی کردیم.

 

* نویسنده : کمیل ایمانجانی روزنامه‌نگار