شیوههای رفتاری متفاوت بین طرفداران فوتبالتماشاگران ایرانی حاضر در روسیه از هر قشر، شغل و مقامی که باشند؛ با این رفتار اخلاقی و فرهنگی موفق شدند ضمن ثبت یک رکورد اجتماعی، قلب اهالی فوتبال را نیز بهدست بیاورند.
تضاد تشویق در خارج و ایران
به گزارش «فرهیختگان آنلاین»، هر جا قهرمان ایرانی پا میگذارد تماشاگر ایرانی هم همراه اوست. از آسیا تا اقیانوسیه و از اروپا تا آفریقا، هیچگاه ورزشکاران ایرانی تنها نماندهاند و همواره روی سکوها کسانی بودند که با شعارهای فارسی قهرمانان و ستارههایشان را صدا کردهاند. والیبال، فوتبال و بسکتبال هم ندارد. ایرانی برای ایرانی فریاد میزند و همین خصلت و ویژگی است که زبانزد خاص و عام است. جام جهانی 2018 روسیه نیز از این قضیه مستثنی نبود و تماشاگران و علاقهمندان ایرانی حاضر در روسیه، آنچنان شور و غوغایی در مسابقات راه انداختند که بهعنوان بهترین و پرهیجانترین تماشاگران جام لقب گرفتند. آنها علاوهبر تشویق بیامان و 90 دقیقهای بازیکنان تیم ملی، نظم و دیسیپلین حاکم بر فضای جام جهانی را با تمام شرایطش مراعات کردند و رفتارهای فرهنگی و اجتماعی تمدن ایرانی را به اثبات رساندند. از همین رو بود که کریسساتن ستاره سابق بلکبرن و کارشناسان فوتبالی «بیبیسی» در توئیت اخیر خود تماشاگران ایرانی را بهترین تماشاگران دنیا خواند.
تماشاگران ایرانی همچون خود بازیکنان حاضر در جام جهانی شگفتیساز شدند و حیرت و تعجب سایر تماشاگران و همینطور مسئولان برگزاری مسابقات را برانگیختند. آنها نهتنها بهترین کیفیت تشویق را در بین تماشاگران سایر کشورها داشتند بلکه با برخورداری از امکانات مختلف، شیوههای تشویقی مدرنی را هم به اجرا گذاشتند. ووووزولا هر چند نوعی تشویق مربوط به غرب است ولی این نوع تشویق در بازی ایران با اسپانیا نهتنها تیم ملی و بازیکنان ایران را تهییج و تحریک کرد، بلکه باعث شد تا تماشاگران اسپانیایی نیز از گردونه تشویق بازیکنانشان خارج شوند.
تماشاگران ایرانی حاضر در روسیه از هر قشر، شغل و مقامی که باشند؛ با این رفتار اخلاقی و فرهنگی موفق شدند ضمن ثبت یک رکورد اجتماعی، قلب اهالی فوتبال را نیز بهدست بیاورند. آنها ثابت کردند که همین رویه و رفتار را میشود در ورزشگاههای وطنی هم مشاهده کرد. ابزار انسانی و سختافزاری وجود دارد. تنها میماند اجرای شیوههای مدیریتی حاکم بر ورزشگاهها که البته کمی با شعارها و گفتهها تفاوت دارد. شاید گفتن این جمله سوالی باشد برای این ادعا که آیا شیوههای رفتاری مسئولان ورزشگاهها در ایران با مقررات و وضعیت حاکم بر آنها فرق دارد؟ چرا آنها میتوانند و ما نه؟ حال که فوتبال ما با این قدرت و توسعه در حال ایجاد پایگاه جهانی است، نباید تمام امکانات مربوط به آن ازجمله هدایت تشویق و طرفداری هم تغییر و به سمت توسعه و رشد فرهنگی و اجتماعی برود؟
مطالب پیشنهادی
