فرق نقش جهان با تونل زیردریایی مانش!

به گزارش «فرهیختگان آنلاین»، مدیر مجوز حرفه‌ای باشگاه سپاهان گفت: «مشکلات ورزشگاه نقش جهان از دلایل اصلی عدم صدور مجوز حرفه‌ای برای این باشگاه است.» وی گفت: «طبق بندهای 1 تا ۱۴ الزامات کنفدراسیون فوتبال آسیا، استادیوم‌های خانگی جزء الزامات با معیار A  محسوب شده و باشگاه‌ها باید این معیار را رعایت کنند. متاسفانه ورزشگاه نقش جهان فاقد الزامات A بوده و مورد تایید برای برگزاری مسابقات آسیایی نیست.»

ملاحظه کردید؟ با این وجود توقع داریم کنفدراسیون فوتبال آسیا بدون در نظر گرفتن سهل‌انگاری‌ها و بی‌توجهی مسئولان ما مثل همین مشکلات نقش جهان زیرسبیلی پرونده پر از ایراد و اشکالات اساسی را رد کند و با دریافت یک تخته قالی اصفهان(چند سالی است که سلیمان جایش را به اصفهان داده) مجوز حرفه‌ای‌گری را دو دستی تقدیم‌مان کند.

جالب‌تر اینکه محمدعلی بصیریان گفته: «موضوع مالکیت ورزشگاه نقش جهان، اتاق کنترل استادیوم، گواهینامه‌های ایمنی و امنیتی که توسط هیچ‌یک از ارگان‌های ذی‌صلاح کشور مورد تایید قرار نمی‌گیرد، مشکلات ساختاری استادیوم، ورودی‌ها و خروجی‌ها، طرح خروج اضطراری، سازمان ایمنی و امنیتی،  تاییدیه‌های نور و چمن ورزشگاه نقش جهان از جمله مواردی است که نقش جهان در این زمینه کمبودهایی دارد و لذا پنجره مربوطه در AFC برای باشگاه قرمز و عملا استادیوم برای برگزاری مسابقات آسیایی مورد تایید نیست.»

وی اظهار کرده که فقط مجوز ملی برای باشگاه و استادیوم نقش جهان صادر شده که در آن فقط اجازه برگزاری مسابقات داخلی را داریم.

 سالی که کلنگ‌زنی شد

ورزشگاه نقش جهان اصفهان یا به عبارتی ورزشگاه بزرگ یا ورزشگاه المپیک (دهکده المپیک) در سال ۱۳۶۷طرح‌ریزی شد و یک سال بعد کلنگ آن توسط مدیرعامل وقت موسسه ورزشگاه بزرگ به زمین زده شد. چهار سال طول کشید تا مراحل ساخت آن به اجرا دربیاید و بالاخره از سال ۱۳۷۲ شروع شد و با خاک‌برداری در سال ۱۳۷۴ ادامه پیدا کرد و در ۲۹ مرداد ۱۳۷۵ عملیات اجرایی آن آغاز شد. تا اینجا داشته باشید که از مرحله طراحی و کلنگ‌زنی تا شروع مرحله ساخت فاز نخست این ورزشگاه هشت سال طول کشیده که در این مدت زمان می‌شد یک شهرک بزرگ ساخت و قابل سکونتش کرد.

حالا برویم کمی آن‌طرف‌تر و مقایسه‌ای داشته باشیم بین تلاش و اراده مسئولان و متخصصان خودمان جهت ساخت ورزشگاه نقش جهان که هنوز هم نیمه‌تمام است، با بزرگ‌ترین پروژه استثنایی جهان.

 تونل 52 کیلومتری مانش

شما فکر می‌کنید تونل ۵۲ کیلومتری کانال مانش که بندر پادوکاله فرانسه را به شهرک فوکستون انگلستان متصل می‌کند و زیر کف دریا حفر شده ‌است چند سال طول کشیده؟

این تونل ۴۰ متر پایین‌تر از کف دریا (بیش از ۱۰۰ متر پایین‌تر از سطح دریا) ساخته شده و دارای دو خط (رفت و برگشت) برای قطارهای حمل اتومبیل و مسافر است. قطر هر کانال 7.6 متر و دارای لوله‌های تهویه و نجات مصدومین احتمالی است. عبور قطارها از تونل ۲۰ دقیقه طول می‌کشد و با این پروژه زمان مسافرت از پاریس به لندن و بالعکس از طریق زمینی سه ساعت کاهش یافته است.

عملیات ساخت تونل‌های راه‌آهن زیر دریایی مانش اول دسامبر 1987 شروع شد و تونل خدماتی در 30 اکتبر 1990 به پایان رسید. بنابراین از یکم دسامبر 1990 امکان پیمودن فاصله بین انگلستان و بقیه اروپا برای اولین بار پس از آخرین عصر یخبندان روی زمین خشک میسر شد. تونل مانش ششم ماه می 1994 به‌طور رسمی توسط ملکه الیزابت دوم و فرانسوا میتران رئیس‌جمهور فرانسه افتتاح شد.

 تاریخچه نقش جهان

در سال ۱۳۸۱ زمین چمن ورزشگاه نقش جهان افتتاح شد و فقط برای مسابقات فوتبال مورد استفاده قرار می‌گرفت که تیم سپاهان در سال‌های ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۶ بازی‌های خانگی خود را در این ورزشگاه برگزار می‌کرد. اما مسئولان در سال ۱۳۸۶ این ورزشگاه را برای ساخت فاز دوم تعطیل کردند.

در ۸ آذر ۱۳۹۳، وزارت ورزش و جوانان، مدیریت اجرایی ورزشگاه نقش جهان را برای تکمیل و بهره‌برداری آن به مجتمع فولاد مبارکه واگذار کرد. این یعنی اینکه پیمانکار و مدیر و مهندس و سازنده و معمار و کارگر و... قبلی خوب کار نکرده‌اند، بنابراین مجتمع فولاد مبارکه بهتر از شما بلد است آن را در سریع‌ترین زمان ممکن تکمیل کند و آن را تحویل مقامات دهد. (اول باید مقامات آن را تحویل و جهت افتتاح روزنگاری و مناسبت‌شناسی کنند تا بعد تصمیم برای افتتاح واقعی گرفته شود). به گفته مدیرعامل شرکت فولاد مبارکه، این ورزشگاه از زمان قبول مسئولیت اتمام آن، قرار بود طی ۲۰ ماه و در سال ۱۳۹۵ تکمیل ‌شود و پس از بهره‌برداری، به مدت ۲۰ سال به باشگاه سپاهان واگذار شود. خب، سپاهان هم براساس همین قول و قرار و تعهد و قرارداد رسمی دلش را خوش کرد که این اتفاق میمون خواهد افتاد و موضوع مجوز حرفه‌ای‌اش نیز به خودی خود حل خواهد شد. اما نمی‌دانست که مجتمع فولاد مبارکه نیز مثل همان قبلی‌ها گیر دارد و اگر هم به قولش وفا کرده و ظاهر آن را بزک کرده و عروس زیبایی را زیر توری به محضر رسانده و تحویل آقا داماد (باشگاه سپاهان اصفهان) داده، مجبور بوده و بیشتر از این در وسعش نبوده. تا اینجا هم که توانسته پروژه را آماده کند کلاه‌شان را هوا بیندازند و چند تا گاو و گوسفند هم قربانی کنند.

 خوشحالی مقامات

بعد از اتمام ظاهر ورزشگاه و بدون اینکه خواسته‌های فیفا و الزامات کنفدراسیون فوتبال آسیا در بند 1 تا 14 رعایت شود معاون اول رئیس‌جمهور و وزیر ورزش و جوانان که در آن زمان تازه به وزارت ورزش  تشریف آورده بودند پایان و تکمیل ورزشگاه را اعلام کردند بدون اینکه به بی‌تفاوتی متخصصان امر و مسئولان و مدیران آشنا به امور فوتبال و اصفهانی‌هایی که در حال حاضر در راس فوتبال کشور قرار دارند و قرار است جامعه فوتبال کشور را مدیریت کنند هیچ ایرادی نگرفتند تا امروز که متوجه شده‌اند چه سهل‌انگاری‌هایی صورت گرفته و قرار است سپاهان اصفهان به سرنوشت باشگاه‌هایی دچار شود که صلاحیت حضور در رقابت‌های قهرمانی باشگاه‌های آسیا را ندارند!

مقامات محترم در آن روز با خوشحالی و مسرت به اصفهان شتافتند و قیچی را به دست گرفته و در یک مراسم ویژه و تبلیغات جهانی روبان زرد! (به خاطر احترام به سپاهان از روبان زرد استفاده می‌شود) را پاره کردند تا یک افتتاح دیگر به رزومه کاری‌شان اضافه شود و تعداد امکانات و تاسیسات حیاتی در کشور به این شکل افزایش یابد.

این ورزشگاه به‌عنوان مدرن‌ترین ورزشگاه استاندارد ایران با گنجایش ۷۵ هزار نفر جمعیت در شمال شهر اصفهان مورد بهره‌برداری قرار گرفت ولی هنوز هم نواقصی دارد که شاید باز هم تعطیلی‌های مکرر نصیبش شود و همچنان درگیر افتتاح‌های بی‌شمار مسئولان و مدیران در دوره‌های مختلف روسای جمهور باشیم.

 فرق در چیست؟

واقعا فرق ما با آنها در چیست؟ چرا آنها می‌توانند و ما همچنان در دور تسلسل گیر افتاده‌ایم؟ چرا برای یک کار معمولی سال‌ها این دست و آن دست می‌کنیم؟ اگر تخصصی نیست متخصص بیاوریم. اگر تعهدی نیست متعهد پیدا کنیم. اگر امکانات نیست مهیا کنیم. با اینکه می‌دانیم همه اینها فقط بهانه است و متخصصان ارزشمندی داریم که آنها ندارند. مهندسان و مدیران متعهدی داریم که یگانه‌اند. نیروی انسانی هم که فراوان برای اشتغال به صف ایستاده‌اند. پس بهانه چیست؟ در یک جمله فقط اظهار تاسف می‌کنیم به تفکر و تخصص و تدبیر افراد و سازمان‌هایی که در طول دو دهه نتوانسته‌اند ابتدایی‌ترین تاسیسات ورزشی را در کشور تکمیل کنند اما در آن سوی دنیا از زیر دریا تونلی می‌زنند که در عرض 6 سال مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد؛ بدون هزینه‌های اضافه، بدون ایراد و خسارات و بدون فرصت‌سوزی و بی‌مبالاتی و در جهت آسایش بیشتر و امنیت و رفاه مردم.

 

* نویسنده : مرتضی موسوی‌زنوز دبیر گروه ورزش