امیر عابدزاده و رویاهایش

به گزارش «فرهیختگان آنلاین»، مدت‌ها بود که می‌گفتند امیدِ چندانی به فرزندانِ فوتبالیست‌های بزرگ نمی‌رود. یکی‌یکی آمدند و توفیقی نیافتند. نمونه‌هایش بسیار بوده است؛ هم در فوتبال خارجی و هم داخلی.

یادمان هست که یوردی کرایف سایه‌ای از پدرش هم نبود؛ در فوتبال ما هم آقازاده‌های ورزشی کامی نیافتند. محمد پروین خیلی زود فهمید در تجارت موفق‌تر از فوتبال می‌شود، آتیلا حجازی هم در فوتبال دستاورد چندانی نداشت.

حالا، امیر عابدزاده، پسر احمدرضا عابدزاده می‌خواهد جا پای پدر بگذارد و استثنایی باشد بر این قاعده. پس از چند سال نیکمت‌نشینی در باشگاه‌های ایرانی و چندی هم بازی در آمریکا، عابدزاده کوچک می‌رود که آرزوهایش را در پرتغال محقق کند؛ در 24 سالگی که شاید برای شروع خیلی هم زود نباشد.

هم اویی که از بچگی زیر نظر پدرش تمرین کرده و شلاق‌های پدر آبدیده‌اش کرده است. درخشش در ماریتیمو چشمان کی‌روش را گرفت. کی‌روشی که سایه لطفش بر لژیونرها گسترده‌تر است. امیر عابدزاده کار سختی پیش رو دارد، در پست حساس دروازه‌بانی که رقابت در آن بیشتر است و البته زیر سایه نام پدری که می‌گویند روی دستش گلر نیامده است.