فرهیختگان: چهار بازی، هفت گل خورده و صفر کلین‌شیت؛ آماری که در نگاه اول انگشت اتهام را مستقیم به سمت دروازه‌بان می‌برد. اما فوتبال، معمولاً ساده‌تر از این قضاوت‌ها نیست. سؤال اصلی اینجاست: چرا در چهار بازی، دروازه‌بان استقلال باید این‌قدر «درگیر» باشد؟
فرعباسی در این بازه، بیشتر از آن‌که تماشاگر باشد، واکنش نشان داده؛ توپ گرفته، موقعیت خنثی کرده و بارها تیم را در بازی نگه داشته است. اما وقتی حجم موقعیت‌ها بالا می‌رود، حتی بهترین واکنش‌ها هم تضمین‌کننده‌ی کلین‌شیت نیستند.
مشکل دقیقاً از جایی شروع می‌شود که استقلال، به‌جای کنترل بازی، به دفاعِ واکنشی پناه می‌برد. تیمی که عقب می‌نشیند، فضا می‌دهد و اجازه می‌دهد ضربه آخر بارها تکرار شود، دیر یا زود گل می‌خورد؛ فارغ از نام دروازه‌بان.
این آمار، بیش از آن‌که درباره‌ فرعباسی حرف بزند، درباره‌ ساختار دفاعی استقلال هشدار می‌دهد. تیمی که هنوز در اعتماد متقابل بین خط دفاع و دروازه به تعادل نرسیده و هر تغییر، فقط صورت مسئله را عوض کرده است.
در استقلالِ امروز، مشکل این نیست که چه کسی درون دروازه می‌ایستد؛  چرا که آمار آدان دیگر دروازه‌بان استقلال هم بدتر از فرعباسی نباشد بهتر نیست.
مسئله این است که چرا هر دروازه‌بان، ناچار است بیشتر از حد معمول تحت فشار باشد.