فرهیختگان: استقلال در دیدار رفت مقابل الحسین، بیش از هر نقطه‌ای از مرکز زمین ضربه خورد؛ جایی که عملاً خالی مانده بود. نه ریسکی روی روزبه چشمی انجام شد و نه مهران احمدی به آمادگی کامل رسیده بود. اندونگ هم رفته بود و با رفتنش، تعادل خط میانی از بین رفت. نتیجه طبیعی بود؛ استقلال قلب بازی را باخت و دقیقاً از همان نقطه هم گل خورد.

گل الحسین هم حاصل یک شوت از منطقه هافبک دفاعی بود؛ فضایی باز، بدون فشار و بدون پوشش. وقتی حریف در این منطقه فرصت تنظیم توپ و تصمیم‌گیری دارد، دیگر کار از خط دفاع گذشته است. حالا نشانه‌ها از بازگشت روزبه چشمی به ترکیب خبر می‌دهد؛ بازگشتی که فقط اضافه شدن یک بازیکن نیست، بلکه ترمیم یک نقش کلیدی است. چشمی اگر آماده باشد، مرز شوت‌زنی حریف را عقب می‌برد و اجازه نمی‌دهد هافبک‌های مقابل با خیال راحت ضربه بزنند؛ همان چیزی که در بازی رفت وجود نداشت.

در بازی برگشت، مأموریت اصلی استقلال همین‌جاست؛ بستن مرکز زمین و جلوگیری از شوت‌های بی‌دردسر. اگر این منطقه پوشش داده شود، استقلال فقط دفاعی‌تر نمی‌شود، بلکه متعادل‌تر بازی می‌کند. گاهی نتیجه، نه در محوطه جریمه، بلکه در قلب زمین ساخته می‌شود؛ جایی که استقلال در رفت از دست داد و حالا باید پس بگیرد.