آنفیلد همیشه جای تولد لحظههای بزرگ بوده، اما بعضی شبها فراتر از یک مسابقهاند؛ شبیه نقطه عطفی که یک بازیکن، یک تیم و حتی یک رابطه را دوباره میسازد. دیدار لیورپول و برایتون در مرحله یکشانزدهم جام حذفی دقیقاً چنین شبی بود؛ شبی که محمد صلاح پس از هفتهها سکوت، انتقاد و فاصله، دوباره با شکوهی آشنا به صحنه برگشت.
سایههای سرد ماههای گذشته
چند ماه اخیر برای صلاح آرام نبود. افت مقطعی، مصدومیت، شایعات درباره آیندهاش و چند برخورد سرد کنار زمین باعث شده بود رابطهاش با هواداران و حتی با آرنه اسلوت کمی کدر شود. نه بحران واقعی وجود داشت و نه دشمنی، اما یک فاصله نامرئی میان فرعون و آنفیلد شکل گرفته بود؛ فاصلهای که فقط یک نمایش بزرگ میتوانست از بین ببرد.
از همان لحظهای که صلاح اولین لمس توپش را داشت، آنفیلد دقیقاً همان چیزی را میخواست که هفتهها دنبالش بود: نشانهای از بازگشت. او آرام و با اعتماد به نفس بازی را پیش برد؛ پاسهای کوتاه، حرکتهای هوشمندانه و همان حس خطر همیشگی که وقتی توپ به پایش میرسد، در دفاع حریف موج میاندازد.
گل اول لیورپول با یک پاس دقیق از صلاح شکل گرفت؛ پاسی که نه فقط یک موقعیت ساخت، بلکه پیام روشنی داشت: «من هنوز رهبر این خط حملهام.»
تشویقها بلندتر شد. آنفیلد داشت یخهای چند هفته اخیر را آب میکرد.
لحظهای که همه چیز را تغییر داد
بعد از خطای مدافع برایتون روی صلاح، پنالتی اعلام شد و خود او بدون مکث پشت توپ ایستاد. ضربهاش محکم، مطمئن و بیرحمانه بود؛ توپ رفت جایی که هیچ دروازهبانی نمیرسید. گل که وارد شد، آنفیلد منفجر شد.
صلاح دستهایش را بالا برد، اما این بار نه با غرور، بلکه با آرامشی شبیه آشتی. هواداران ایستاده تشویقش کردند؛ تشویقی که بیشتر از یک گل ارزش داشت.
وقتی اسلات او را تعویض کرد، لبخند آرام صلاح و دستدادن گرم مربی تصویری بود که همه چیز را توضیح میداد. فاصلهها محو شده بود. آنفیلد دوباره فرعونش را در آغوش گرفته بود.
اهمیتی فراتر از یک پیروزی
این مسابقه فقط یک برد در جام حذفی نبود.
این شب، شبِ بازگشت بود؛ بازگشت اعتماد، بازگشت رهبری، بازگشت هماهنگی. صلاح دوباره نشان داد که نهتنها گلزن است، بلکه قلب تپنده و الهامبخش لیورپول است. هواداران دوباره با او یکی شدند و تیم فهمید که هنوز هم میتواند روی شماره ۱۱ حساب کند. این بازی آغاز فصلی تازه بود؛ فصلی که در آن فرعون دوباره در مرکز داستان لیورپول میایستد.