فرهیختگان: مقابل گل‌گهر هم نامش در ستون گلزنان نرفت؛ اما باز هم از بازی حذف نشد. او این‌بار تصمیم گرفت تمام‌کننده نباشد و سازنده بماند. پاس او به ایگور سرگیف، تنها گل پرسپولیس را ساخت؛ یک پاس رو به عقب، دقیق و به‌موقع. همان کاری که علی علیپور این هفته‌ها بیشتر به آن علاقه نشان می‌دهد: گلسازی، نه گلزنی. مهاجمی که زمانی با شم گل شناخته می‌شد، حالا بیش از آن‌که به ضربه آخر فکر کند، به حرکت قبل از آن فکر می‌کند.

طلسم همچنان ادامه دارد. علیپور برای  بازی های متوالی در جریان مسابقه گل از انگشتان دو دست کاملاً عبور کرده؛ آماری که دیگر اتفاق نیست، یک روند است. روندی که پرسپولیس را با یک پرسش قدیمی روبه‌رو می‌کند: مهاجم شماره ۹ باید تمام کند یا بسازد؟ اصالتاً آیا اوسمار برزیلی می‌تواند این مشکل را حل کند؟

علیپور در زمین تلاش می‌کند، در گردش توپ مشارکت دارد و از بازی بیرون نمی‌افتد، اما فاصله‌اش با دروازه، هر هفته بیشتر می‌شود. او انگار با گل قهر نکرده، فقط ترجیح داده فعلاً به دیگران هدیه‌اش بدهد. در تیمی که هنوز به یک تمام‌کننده مطمئن نیاز دارد، این انتخاب، هم ارزش دارد و هم هزینه. با این حال پرسش همچنان به جای خود باقیست آیا سرمربی برزیلی اصلاً توان تغییر در این وضعیت را دارد که یکی از گلزن‌ترین بازیکنان فوتبال ایران را از دروازه دور کرده است؟