فرهیختگان: گل نزدن آسانی مقابل شمس‌آذر، بیش از آنکه یک اتفاق ساده در کارنامه یک مهاجم باشد، نشانه تغییری است که رقبای استقلال به آن رسیده‌اند. در شبی که نازون و سحرخیزان ـ دو بازیکنی که کمتر به عنوان گلزن شناخته می‌شوند ـ موفق به گلزنی شدند، آسانی در قاب گل دیده نشد؛ اتفاقی که اتفاقی نیست.

به نظر می‌رسد مربیان حریف، دیگر آسانی را صرفاً یک مهاجم سرعتی نمی‌بینند؛ او حالا به‌عنوان یک «نقطه بحرانی» در نقشه هجومی استقلال شناخته می‌شود. راه‌حل رقبا ساده اما حساب‌شده است: یا اجازه ندهند توپ به او برسد، یا اگر رسید، مسیرش را به سمت کناره‌ها هدایت کنند؛ جایی که ضربه نهایی‌اش به کرنر ختم شود، نه به شوتی درون چارچوب.

آسانی وقتی به عمق می‌زند و زاویه شوت پیدا می‌کند، هنوز همان بازیکن خطرناک است؛ اما وقتی مجبور می‌شود به کناره‌ها رانده شود، اثرگذاری‌اش کاهش می‌یابد. این دقیقاً همان چیزی است که شمس‌آذر به‌خوبی اجرا کرد.

نکته قابل توجه، گلزنی نازون و سحرخیزان است؛ بازیکنانی که معمولاً در فهرست گلزنان ثابت استقلال قرار ندارند. این اتفاق می‌تواند دو معنا داشته باشد: یا تمرکز دفاع حریف آن‌قدر روی آسانی بوده که فضا برای دیگران باز شده، یا استقلال ناخواسته وارد فازی شده که گلزنی‌اش از مهاجم اول به بازیکنان مکمل منتقل می‌شود. در هر دو حالت، یک واقعیت روشن است؛ استقلال دیگر تیمی نیست که تنها با آسانی تعریف شود، حتی اگر او همچنان مهم‌ترین تهدیدش باشد.

مقابل الحسین، احتمالاً استقلال با نقشه‌ای متفاوت وارد زمین خواهد شد. وقتی یک بازیکن این‌چنین تحت کنترل قرار می‌گیرد، منطق فوتبال می‌گوید باید از همین تمرکز حریف علیه خودش استفاده کرد. شاید این بار گل از نازون بیاید، یا سحرخیزان، یا حتی کوشکی؛ نام مهم نیست، مهم تغییر مسیر ضربه نهایی است.

ساپینتو اگر بخواهد آسانی را دوباره به متن بازی برگرداند، یا باید راه رسیدن توپ به او را متنوع‌تر کند، یا از او به‌عنوان طعمه تاکتیکی بهره ببرد؛ بازیکنی که دفاع را مشغول می‌کند تا دیگران ضربه بزنند.