محمد سرشته‌داری؛ فرهیختگان: استقلال این روزها بیش از هر چیز از یک خلأ رنج می‌برد؛ نه کمبود بازیکن، نه حتی صرفاً پنجره بسته، بلکه نبودِ یک «واسطه عاقل» میان سرمربی و مدیریت. موضوعی که مهدی پاشازاده هم در گفت‌وگو با «فرهیختگان» به آن اشاره کرده بود؛ استقلال نیازمند فردی است که زبان ساپینتو را بفهمد و حرف مدیران را منتقل کند.

سؤال ساده: آیا استقلال چنین فردی را دارد؟ در ظاهر، پاسخ باید مثبت باشد؛ چون قرار بود این نقش را کلارنس سیدورف بازی کند. نامی بزرگ، پرطمطراق و رسانه‌پسند. اما آنچه در عمل دیده شد، بیشتر به حضور نمادین شباهت داشت تا نقش‌آفرینی واقعی. سیدورف آمد؛ البته اگر بتوان به چند سفر کوتاه، چند دقیقه گفت‌وگو و چند عکس یادگاری گفت «آمدن».

سیدورف؛ مشاورِ بی‌اثر

او در ورود برخی بازیکنان به استقلال نقش داشت؛ بازیکنانی که اتفاقاً عملکرد درخشانی هم نداشتند. چند باری هم با ریکاردو ساپینتو صحبت کرد؛ گفت‌وگوهایی که نه به آرامش نیمکت انجامید و نه به حل اختلافات. سیدورف مشاور مدیرعاملِ سابق بود و با تغییر مدیریت به نظر می‌رسد، عملاً از ساختار باشگاه حذف شد؛ بی‌سروصدا، بی‌توضیح و بی‌اثر.

چرا ناپدید شد؟

دلایل احتمالی کم نیستند؛ پنجره نقل‌وانتقالات بسته است، مدیرعامل عوض شده، یا شاید هم دستمزدش را گرفته و دیگر دلیلی برای ادامه همکاری نمی‌بیند. هر چه هست، خروجی کار یک چیز است: سیدورف امروز در استقلال «وجود خارجی» ندارد.

نام بزرگ، نقش کوچک

در وصف سیدورف بسیار تعریف شد و البته او قابل تعریف هم هست، اگر حضورش برای استقلال آورده‌ای داشت. اما وقتی باشگاه هنوز همان اختلافات را دارد، همان بی‌واسطه بودن را تجربه می‌کند و همان تنش‌ها ادامه دارد، نام بزرگ به‌تنهایی کفایت نمی‌کند.

آگهی مفقودی

کلارنس سیدورف، پل ارتباطی وعده‌داده‌شده استقلال، گم شده است. از یابنده تقاضا می‌شود او را به صندوق پست باشگاه استقلال تحویل دهد. مژدگانی؟ شاید فقط این‌که استقلال بالاخره بفهمد مشکلش دقیقاً کجاست.