فرهیختگان: در فاز تهاجمی، استقلال جزو یکی از بهترین خطحملههای لیگ است اما حتی با این آمار هم چند ایراد فنی بزرگ دارد که مشکل ایجاد میکند. تیم ساپینتو از یک طرف با بحران گلنزدنهای مهاجمانش روبهرو است، از سوی دیگر هم با وابستگی بیش از حد به وینگرهایش، در ایده بازی با محدویتهای مهمی مواجه شده، باتوجه به پنجره بسته و عدم تقویت قوای تهاجمی هم این مسئله میتواند زور استقلال را در جلوی زمین کمتر کند. در این بین یک نکته ویژه هم وجود دارد، اینکه استقلال بالاخره بعد از مدتها در بازیهای اخیر از روی ضربه ایستگاهی به گل رسید.
تیم ساپینتو یک گل در جام حذفی از روی کرنر زد، یک گل هم همین چند روز پیش به استقلال خوزستان. جفت کرنرها روی ضربهسر سامان فلاح زده شد؛ جایی که یکی از بزرگترین ضعفهای فنی این تیم در فصل جاری بوده است. تیم ساپینتو تا پیش از این نه روی کرنرها برنامه مشخصی داشت و نه از ضربات ایستگاهی بهعنوان یک راهکار جدی استفاده میکرد؛ خروجی هم تقریباً صفر بود.
دو گل اخیر اما نشانه و پیام متفاوت داشت؛ استقلال ناچار شده به ضربات ایستگاهی فکر کند. وقتی تیمی در جریان بازی و از سوی مهاجمانش به گل نمیرسد، ضربات ایستگاهی به یک ضرورت تبدیل میشود، نه گزینه فرعی. حالا باید دید این گل هاآغاز یک روند است یا فقط یک اتفاق. اما یک نکته روشن است، استقلال بدون استفاده جدی از این ابزار در بازی هوایی، راه سختی در ادامه فصل خواهد داشت.