تیم استقلال تهران در فصل جاری لیگ برتر با گذر از هر بازی، موقعیت خود را در کورس قهرمانی ناپایدارتر و پیچیده‌تر می‌سازد. تساوی‌های پیاپی و از دست دادن امتیازاتی که در شرایط عادی باید کسب می‌شدند، فاصله با صدر جدول را حفظ کرده و شانس کسب عنوان را به تدریج کم‌رنگ‌تر می‌کند.
در دو دیدار اخیر، استقلال مقابل تراکتور (تساوی بدون گل) و ذوب‌آهن (تساوی بدون گل در فولادشهر) نتوانست سه امتیاز لازم را به دست آورد. این نتایج، به ویژه عدم پیروزی در بازی رفت و برگشت مقابل ذوب‌آهن – تیمی که در قعر جدول قرار دارد – برای باشگاهی با هدف قهرمانی، وضعیت مناسبی نیست. چنین نتایجی نه تنها فرصت‌های مستقیم برای نزدیک شدن به صدر را از بین می‌برند، بلکه نشان‌دهنده ناتوانی در غلبه بر حریفانی هستند که انتظار می‌رود استقلال برابر آن‌ها برتری قاطع داشته باشد.
تاکنون استقلال در ۱۶ بازی، ۷ پیروزی، ۸ تساوی و ۲ شکست کسب کرده و با ۲۹ امتیاز در رده چهارم جدول ایستاده است. تعداد بالای تساوی‌ها (حدود ۴۴ درصد بازی‌ها) و عدم بهره‌برداری از موقعیت‌های جدولی – مانند زمانی که رقبا امتیاز از دست می‌دهند – باعث شده استقلال نتواند جهش لازم را ایجاد کند.
هرچند برد انضباطی مقابل ملوان (تبدیل تساوی به پیروزی ۳-صفر) و پیروزی مقابل سپاهان در مقطعی امیدها را زنده کرد، اما توقف‌های اخیر دوباره نشان داد که تیم در لحظات کلیدی، قدرت لازم برای حفظ یا افزایش فاصله را ندارد. ادامه این روند می‌تواند شانس قهرمانی را بیش از پیش به مخاطره بیندازد و استقلال را در موقعیت مطلوبی قرار نمی‌دهد!
خاصه اینکه پنجره بسته و ناتوانی در جذب مهاجمان جدید نیز برای این تیم به کابوسی جدی تبدیل شده! در شرایط کنونی، بازگشت به فرم برنده و تبدیل موقعیت‌های موجود به امتیازات واقعی، بیش از همیشه ضروری به نظر می‌رسد اما باید دید که ساپینتو توان این مهم را دارد؟ او فعلا درگیر سروکله زدن با مهاجمان گرانقیمتی است که ظاهرا هنرشان، نه زدن گل که دق دادن هواداران است!