«براهیم دیاز» حالا منفورترین آدم مراکش است. خنده دار نیست؟ او که با پیوستن به مراکشی‌ها و انتخاب کردن این کشور به عنوان تیم ملی خود، قهرمان سرزمین پدری لقب گرفته بود، حالا نقش منفی فیلمی است که برای او به بدترین شکل ممکن به پایان رسید. 
او با زدن پنج گل در هفت بازی، تیمش را تا رسیدن به فینال یاری کرد اما پنالتی عجیبش، پاک شدن حافظه سی و هشت میلیون مراکشی را به همراه داشت! در کسری از ثانیه، به اندازه زمانی که برای گرفتن یک تصمیم بد نیاز است، به اندازه ای که برای خراب کردن مهم‌ترین پنالتی تاریخ یک کشور وقت باید گذاشت، «براهیم دیاز» از «هیرو» به «زیرو» تبدیل شد. ازعرش تا فرش تنها در چند ثانیه و این مسیری است که پیش از او ستاره های زیادی پیمودنش را تجربه کرده‌اند. 
نمونه بزرگش دیوید بکهام درجام جهانی 98 فرانسه که با اخراج شدن کودکانه‌اش مقابل آرژانتین، مورد نفرت قرار گرفت و سه سال زمان صرف کرد تا با به ثمر رساندن آن ضربه ایستگاهی مقابل یونان و بردن تیم کشورش به جام جهانی 2002، از فهرست سیاه بیرون بیاید!
دیاز زمان کافی برای بازگشت به فهرست محبوبان کازابلانکا را دارد. یک گل قهرمانی، یک صعود دراماتیک به جام جهانی یا یک گل برتری‌بخش برای صعود به مراحل بالاتر می تواند او را از فهرست سیاه بیرون بیاورد اما این کار به این زودی ها رخ نخواهد داد. 
او برای ماهها زجر خواهد کشید. شاید خوش‌اقبال باشد و در تابستان 1405، در جام جهانی فرصتی برای گل زدن به برزیل بیابد و دوباره قهرمان هموطنان پدرش باشد. فوتبال زندگی است و زندگی چیزی جز امید و فرصت های پیش رو نیست... تا آنموقع اما تنها خواهی ماند رفیق!