فرهیختگان: پیروزی دراماتیک استقلال در اصفهان، جدای از تلاش بازیکنان این تیم، مدیون یک غفلت تاکتیکی در اردوگاه رقیب بود. در حالی که بازی با تساوی پیش می‌رفت و نبرد در میانه‌ی میدان به شدت پایاپای دنبال می‌شد، تصمیمات محرم نویدکیا در تعویض مهره‌های کلیدی، ورق را به سود آبی‌های پایتخت برگرداند.

نقطه عطف بازی زمانی رقم خورد که نویدکیا تصمیم گرفت ریکاردو آلوز و آرش رضاوند را به طور همزمان از ترکیب خارج کند. این دو بازیکن با توانایی بالا در حفظ توپ و کنترل ریتم بازی، سد محکمی در برابر پیشروی هافبک‌های استقلال ایجاد کرده بودند. با خروج آن‌ها، سپاهان به ناگاه ستون فقرات خود را در مرکز زمین از دست داد و فضای حیاتی را دو دستی تقدیمِ تیم ساپینتو کرد.

استقلال که منتظر چنین فرصتی بود، بلافاصله با پیش‌ کشیدن خط هافبک خود، نبض بازی را در دست گرفت. از لحظه‌ی خروجِ دو هافبکِ محوریِ سپاهان، استقلال دیگر به حریف اجازه نفس کشیدن نداد. آبی‌ها با تصاحب کاملِ میانه‌ی میدان، سپاهان را به گوشه‌ی رینگ بردند و با فشارِ همه‌جانبه، حریف را مجبور به عقب‌نشینیِ مطلق کردند. در واقع، خلأ ایجاد شده در مرکز زمین، اتوبانِ مستقیمی را برای موجِ حملات پایانی استقلال باز کرد.

سپاهان که تا پیش از این تعویض‌ها بازی را مدیریت کرده بود، با اشتباه محاسباتی کادر فنی خود، کنترلِ کار را از دست داد. استقلال از همین «هدیه‌ی تاکتیکی» نهایت استفاده را برد و با حبس کردن حریف در محوطه جریمه خودی، سرانجام در دقایق پایانی ضربه نهایی را وارد کرد. پیروزی در نقش‌جهان ثابت کرد که در نبردهای بزرگ، کوچکترین اشتباه در چیدمانِ مرکز زمین، می‌تواند تاوان سنگینی به قیمتِ از دست رفتن صدر جدول داشته باشد.