• تقویم روزنامه فرهیختگان ۱۱:۵۱ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۴
  • نظرات روزنامه فرهیختگان۰
  • 0
  • 0
کورش نریمانی، نویسنده و کارگردان تئاتر در گفت‌وگو با «فرهیختگان»:

تئاتر صنف درست و حسابی ندارد

نریمانی گفت: ما صنف درست و حسابی نداریم، اما کشورهای دیگر از سندیکا برخوردارند و سندیکاها آنجا فعالند، مانند سندیکاهای کارگری که حقوق بیکاری خود را می‌گیرند.

به گزارش «فرهیختگان آنلاین»،  متن مصاحبه کورش نریمانی، نویسنده و کارگردان تئاتر با «فرهیختگان» به این شرح است:

در هنرهای مختلف مانند سینما، موسیقی یا حتی کتاب اوضاع بهتری حاکم است، اما تئاتر بسیار مظلوم است و پیشنهاد می‌کنند تئاتر آنلاین یا زنده باشد. در این وضعیت می‌توان چه کاری انجام داد؟

این وضعیتی ناچار و خاص است. به‌ناچار تجربه‌ای اینچنین در جهان معاصر وجود دارد که تا این اندازه تئاترها بسته شود. شرایط تئاتر متفاوت است و به رویارویی تماشاچی و بازیگران نیاز دارد. ‌وضعیت غیرمترقبه‌ای است که ایجاد شده. همه این را می‌دانند که چاره‌ای ندارند جز از اینکه امیدوار باشند این ویروس دست از سرمان بردارد، ولی تا آن زمان معتقدم ضربه هولناکی به تئاتر وارد شده، چون هنری زنده‌ و وابسته به نفس تماشاگر است. سینما هم مشکلات زیادی خواهد داشت، ولی تئاتر و کنسرت‌ها در همه‌جای دنیا به مشکل برخورده‌اند. در کشورهایی که صاحب تئاتر هستند؛ چیزی که همیشه صحبت آن را می‌کردیم؛ دولت‌ها و کارخانه‌ها موظف هستند فرهنگ جامعه را حفظ کنند و هنرمندان خود را دریابند. در اغلب کشورهای صاحب تئاتر و بهتر است بگویم در همه آن کشورها دولت بخش عمده‌ای از هزینه‌های تئاتر و امور فرهنگی را تامین می‌کند. این در شرایط عادی است، در شرایطی مانند آنچه الان گرفتارش شده‌ایم، دولت است که وظیفه دارد به فکر فرهنگ جامعه برای روزها و سال‌های آینده باشد و اجازه ندهد به این راحتی خیلی از امکانات تئاتر نابود شوند، ولی باید این را واقع‌بینانه بپذیریم که در شرایط خاصی به‌سر می‌بریم. باید تحمل خود را بالا ببریم و منطقی و واقع‌گرایانه با آن برخورد کنیم. چاره‌ای نیست و این هم یکی از ویژگی‌هایی است که هنر ما دارد. این هنر یک هنر زنده است و این حرفه‌ای است که پذیرفته‌ایم. آن زمان که شروع کردیم، شاید فکر چنین شرایطی را نمی‌کردیم، ولی الان پیش آمده است.

تا جایی که می‌دانم در کشورهای دیگر ماهانه پول دریافت می‌کنند.

ما صنف درست و حسابی نداریم، اما آنها از سندیکا برخوردارند و سندیکاها آنجا فعالند، مانند سندیکاهای کارگری که حقوق بیکاری خود را می‌گیرند. فقط تئاتری‌ها نیستند. در شرایط عادی و بدون بیماری در کشورهای اروپایی اگر یک تئاتری بیکار شود، مانند هر کارگر و شاغل دیگری از اداره کار بیمه بیکاری دریافت می‌کند تا زمانی که برایش شغل مناسب پیدا کنند. این اموری است که در دنیا جاری است ولی ما تلاش کرده‌ایم تئاتر و هنر را به‌عنوان شغل بقبولانیم، متاسفانه دولت‌هایی که ما داشتیم این را هضم نکردند و این یکی از نقاط ضعف آنهاست.

به نظر شما دولت در این مدت در حوزه هنر و مخصوصا تئاتر خوب عمل کرده است؟ الان باید وزیر ارشاد چه کاری انجام دهد؟

به نظر من الان اتفاقا بهترین فرصت است و مدت‌ها در تئاتر دنبالش بوده‌ایم و تا مراحلی هم پیش رفته است، ولی متاسفانه با هر دولتی که عوض می‌شود رویش سرپوش گذاشته می‌شود و به قهقرا می‌رود. الان بهترین فرصت است که تئاتر را به‌عنوان شغل مشخص و هنر را به‌عنوان حرفه بپذیرند. بخش اعظمی از دانشجویان ما در رشته تئاتر تحصیل می‌کنند و حرفه آنها تئاتر است و نباید به آن به‌عنوان هنر تفننی نگاه کرد. متاسفانه برخی مسئولان با تئاتر آشنایی ندارند؛ وزرای دولت‌های مختلف تئاتر نمی‌بینند و خبر ندارند چقدر عوامل حرفه‌ای تئاتر داریم و چند دانشجو در سال در این رشته تحصیل می‌کنند و شغل‌شان تئاتر است. باید آن را به‌عنوان شغل بپذیرند و وقتی پذیرفتند باید بیمه بیکاری بدهند. این بیمه‌ها برای چیست؟

نمی‌پذیرند که نخواهند بیمه بدهند.

بخشی می‌تواند این باشد. نه‌فقط اینکه اصولا زیر بار خیلی از مسئولیت‌های دیگر هم نمی‌روند، یعنی نمی‌خواهند باری بر دوش خود  اضافه کنند.

برخی اعتقاد دارند تا خرداد که چهارماه می‌شود تئاتر متوقف شده است ولی واضح است که به‌اندازه چهارماه ضربه نمی‌خوریم و این تعطیلی خیلی بیشتر ضربه می‌زند.

بله.

رکود بعد از کرونا هم خواهیم داشت؟

بله، باید به این ماجرا منطقی و واقع‌گرایانه نگاه کنیم و بپذیریم که مثل خیلی از مشاغل دیگر در سطح جامعه متضرر شده‌ایم. همه بخشی از این ضرر و زیان را درست مانند سیلی که آمده در خود می‌پذیریم، اما آن اتفاق اساسی که باید پیش از این ماجراها رخ می‌داد، همان چیزی است که بیان کردم. باید تئاتر و هنرهای مشابه آن به‌عنوان شغل رسمی شناخته می‌شد که نشده است. در پاسپورت ما جلوی شغل‌مان سه‌ستاره گذاشته‌اند. به برخی کشورهای اروپایی که می‌رفتیم به‌محض اینکه متوجه می‌شدند هنرمند تئاتر هستیم، تعجب می‌کردند که چرا اینجا ننوشته شما هنرمند تئاتر هستید و خیلی هم با احترام با ما برخورد می‌کردند. دولت باید این مسئولیت را برعهده بگیرد. در اروپا و خیلی از کشورهای اروپایی این مساله حل شده و شرایطی است که پیش آمده و حساب‌وکتابی دارد. اگر حتی در شرایط عادی هنرپیشه، نویسنده یا کارگردانی از کار بیکار شود، بیمه بیکاری دریافت می‌کند تا کاری برایش پیدا کنند.

با تئاتر آنلاین در این وضعیت موافق هستید؟

یعنی اجرای نمایش آنلاین داشته باشیم؟  یا آموزش آنلاین داشته باشیم؟

آنلاین روی صحنه بروند و مانند کنسرت اجرا کنند.

بله، به نظر من می‌تواند شکلی از تئاتر باشد و این هم ایده‌ای برای خودش است و کمتر تجربه شده. این را تجربه نکرده‌ام، اما ما تئاتری‌ها ترجیح می‌دهیم روی صحنه و با حضور تماشاگر کار کنیم. من نمی‌توانم مشخصا بیان کنم موافق هستم یا جالب است یا نه، چون تا حالا تجربه نکرده‌ام و یک پدیده جدید است. ممکن است جواب بدهد یا ممکن است خیلی جواب ندهد. طبیعی است با تئاتری که روی صحنه داریم و نفس‎به‌نفس و رودررو با تماشاگر است، بسیار متفاوت است ولی این هم می‌تواند انجام شود تا هنرمندان مشغول باشند.

  *  نویسنده: سیدمهدی موسوی‌تبار، روزنامه‌نگار

نظرات کاربران
تعداد نظرات کاربران : ۰
capcha

خبرهای روزنامه فرهیختگانآخرین اخبار