• تقویم روزنامه فرهیختگان ۰۲:۵۶ - ۱۳۹۹/۰۲/۱۱
  • نظرات روزنامه فرهیختگان۰
  • 0
  • 0
خدایی، عضو کارگری شورای‌عالی در گفت‌وگو با «فرهیختگان»:

بیش از 88 درصد کارگران عضو هیچ تشکلی نیستند/ کارگران در ایران اجازه چانه‌زنی ندارند

براساس آمارهای موجود، حداکثر 12درصد کارگران شاغل در تشکل‌های رسمی متشکل هستند؛ یعنی بیش از 88درصد کارگران برای پیگیری امور خود فاقد تشکل هستند، بنابراین در این شرایط کاملا مشخص است که در هیچ‌یک از مطالبات اولیه یعنی امنیت شغلی، معیشت و اقتصاد و تشکل‌یابی وضعیت مطلوبی نداریم .

بیش از 88 درصد کارگران عضو هیچ تشکلی نیستند/ کارگران در ایران اجازه چانه‌زنی ندارند
0.00

به گزارش «فرهیختگان آنلاین»، علی خدایی، عضو کارگری شورای‌عالی کار ابتدا در ارتباط با مسائل اصلی کارگران در تمام دنیا و در گفت‌وگو با «فرهیختگان» به ارائه توضیحاتی پرداخت و گفت: «به‌صورت کلی مطالبات کارگران را برای تمام طول سال و همه دوره‌ها و همه کشورها می‌توان در سه‌مقوله به‌عنوان سه‌ضلع مثلث دسته‌بندی کرد. این سه‌مطالبه، درواقع مطالبات اولیه کارگران است که بقیه آنها در مطالبات ثانویه جای می‌گیرد و اگر این سه‌مطالبه عمل کند، قطعا سایر مشکلات از بین خواهد رفت. موضوع امنیت شغلی، معیشت و تشکل‌یابی سه‌ضلع این مثلث است که از همدیگر هم تاثیر می‌پذیرند و هیچ‌یک را نمی‌توانیم به‌صورت مجزا رشد دهیم یا به‌صورت مجزا مطالبه کنیم. این مطالبات باید همواره در کنار هم رشد کند و بالا برود.»

امنیت شغلی در حوزه کارگری  تقریبا صفر!

خدایی ابتدا به ضلع اول این مثلث مطالبه‌گری اشاره کرد و گفت: «درحال‌حاضر اگر بخواهیم به امنیت شغلی در کشور امتیاز دهیم که وضعیت کارگران در این مقوله چطور است، براساس آمارهای موجود بیش از 96درصد قراردادهای رسمی ثبت‌شده ما موقتی هستند. اگر به این تعداد پیش‌بینی حدود سه‌میلیون کارگر غیررسمی را هم اضافه کنیم که از حداقل‌ها برخوردار نیستند، آنها هم فاقد امنیت شغلی هستند و درنهایت به این نتیجه خواهیم رسید که امنیت شغلی ما در حوزه کارگری در محدوده صفر سیر می‌کند.»

حداقل حقوق کارگر نیمی از هزینه‌هایش را هم پوشش نمی‌دهد

این فعال حوزه کارگری در ادامه به موضوع معیشت کارگران اشاره کرد و گفت: «بعد از امنیت شغلی، موضوع معیشت است که درحال‌حاضر حداقل مزد تعیین‌شده حتی نیمی از هزینه‌های یک خانوار را پوشش نمی‌دهد. اگر به گفت‌وگوی بعد از تعیین مزد آقای وزیر دقت کنید (با اینکه روی این عدد هم بحث داریم) ایشان عنوان می‌کند عدد تعیین‌شده 55درصد سبد معیشت است، درحالی‌که چنین نیست و مجموع درآمدها را با مجموع درآمد ردیف‌های جانبی مزد حساب کرده‌اند و این عدد می‌تواند به‌نسبت سبد تعیین‌شده باشد و اگر این ماجرا را بپذیریم، کسی نیست پاسخ بدهد که تکلیف 45درصد باقی‌مانده چیست؟»

بیش از 88 درصد  کارگران عضو هیچ تشکلی نیستند

عضو کارگری شورای‌عالی کار اما در تشریح و توصیف ضلع سوم مطالبات اولیه کارگری به مساله مهم تشکل‌یابی اشاره کرد و با انتقاد از وضعیت تشکل‌های کارگری در ایران گفت: «درنهایت اما به موضوع و ضلع سوم ماجرا می‌رسیم که بحث تشکل‌یابی است. براساس آمارهای موجود، حداکثر 12درصد کارگران شاغل در تشکل‌های رسمی متشکل هستند؛ یعنی بیش از 88درصد کارگران برای پیگیری امور خود فاقد تشکل هستند، بنابراین در این شرایط کاملا مشخص است که در هیچ‌یک از مطالبات اولیه یعنی امنیت شغلی، معیشت و اقتصاد و تشکل‌یابی وضعیت مطلوبی نداریم و بالطبع در مطالبات ثانویه وضعیت از این هم بغرنج‌تر خواهد بود.»

مقایسه کارگران ایران با سایر کشورها بدون درنظر گرفتن شرایط آنها درست نیست

خدایی در ادامه به مساله مقایسه وضعیت مطالبات کارگران در ایران با سایر کشورهای دنیا هم اشاره کرد و افزود: «شاید صرفا مقایسه این مطالبات با کشورهای دیگر صحیح نباشد، چون این موارد و سطح پوشش‌های اجتماعی و قوانین کشورها و تاثیر آن روی معیشت مردم متفاوت است؛ به‌عنوان مثال، کشورهایی که پوشش‌های تامین‌اجتماعی (نه به‌عنوان سازمان تامین‌اجتماعی) کافی داشته باشند، شاید مشکل معیشتی و مشکلات دیگرشان به‌اندازه ما حاد نباشد. در کشورهای دیگر که قوانین آنها اجازه تشکل‌یابی به‌نحو دیگری را به کارگران داده باشد، شاید مساله تشکل‌یابی چندان از اهمیت ویژه‌ای که در کشور ما برخوردار است، برخوردار نباشد. در بحث امنیت شغلی هم اگر در کشوری زندگی کنیم که عرضه و تقاضای نیروی کار نسبت مناسبی داشته باشد، قوانین نقش کمتری در حمایت از امنیت شغلی کارگران دارند. پس خیلی نمی‌توان بدون توجه به جزئیات صرفا ایران را با سایر کشورها مقایسه کرد. باتوجه به شرایط خاص کشور ما، هرسه ‌این موارد یعنی امنیت شغلی، معیشت و تشکل‌یابی جزء مواردی هستند که در نقطه اضطراری مطالبات کارگران قرار گرفته‌اند‌ و متاسفانه این مقایسه‌هایی که با بقیه کشورها می‌شود، دقیقا به ما آسیب می‌زند. خیلی از آقایان صرفا با نگاه به خارج و اینکه مشاهده می‌کنیم آنجا مزد به‌صورت توافقی تعیین می‌شود، آن را به‌عنوان مثال درنظر می‌گیرند و آن کشور قبله آمال می‌شود، چراکه مزد را به‌صورت توافقی تعیین می‌کنند و به این نکته توجه نمی‌کنند که در این کشور تشکل‌های کارگری و کارفرمایی وجود دارد و عرضه و تقاضای نیروی کار به‌صورتی است که به کارگر اجازه چانه‌زنی برای کار کردن یا کار نکردن را می‌دهد تا بتواند از حق و حقوق خود دفاع کند. من خیلی نمی‌خواهم این موارد را با کشورهای دیگر مقایسه کنم، چون به‌صورت جامع نیاز به زمان دارد تا شرایط این کشورها را کاملا با هم مقایسه کنیم، نه اینکه صرفا بحث درآمد یا امنیت شغلی یا تشکل‌یابی باشد.»

تشکل‌های کارگری ما استقلال لازم برای پیگیری مطالبات را ندارند

عضو کارگری شورای‌عالی کار در پایان کمی جزئی‌تر به نقش تشکل‌های کارگری در کشور اشاره کرد و گفت: «درخصوص نقش اتحادیه‌ها در کشور ما یک واقعیت را باید بپذیریم که سطح تشکلات رسمی ما تنها 12درصد کارگران را پوشش می‌دهد. از آن گذشته تشکل‌های فعلی ما ازنظر کیفیت عملکرد در سطح ضعیفی هستند و این گفته را با تاکید بیان می‌کنم و اینکه تشکل‌ها ناظر بر عملکرد افراد نیستند. تشکل خاصی مدنظرم نیست، ولی به‌صورت کامل همه تشکل‌های ما از استقلال لازم برای اینکه بتوانند از منافع کارگران دفاع کنند، برخوردار نیستند. از آن گذشته، نقش مستقل را هم دولت‌ها و بقیه نهادها برای تشکل‌ها قائل نیستند و به‌خاطر این عملکرد تشکل‌های ما به آن صورتی که توقع می‌رود از منافع کارگران دفاع کنند، نمی‌کنند. حداقل خود من به‌عنوان عضو این تشکل‌ها و عضو ارشد این تشکل‌ها نمره قبولی نمی‌دهم و احساس می‌کنم خیلی ضعیف عمل می‌کنیم. اما نباید این نکته را فراموش کنیم که این ضعیف عمل کردن به‌معنای ناکارآمد بودن صرف نیست. منتها شرایطی داریم و در این شرایط خاص که متاسفانه از یک‌سو تحریم هستیم و از سوی دیگر نوع سیاست‌های حوزه‌هایی غیر از حوزه کاری ما باعث می‌شود مسیر برای ما دشوارتر باشد. خیلی جاهای دیگر شاید این مشکلات را نداشته باشند. در تشکل‌ها، افرادی وجود دارند که تلاش می‌کنند این ساختار را اصلاح کنند و این تلاش‌ها طی سال‌ها نمود بیرونی پیدا می‌کند و دیده می‌شود و جامعه این تلاش‌ها را می‌بیند و امیدواریم به‌نتیجه برسد. اما به‌صورت کلی درحال‌حاضر نقش تعیین  کننده‌ای برای هیچ‌یک از اتحادیه‌های کارگری کشور قائل نیستم و دلیل اصلی آن، قطع ارتباط این تشکل‌ها با بدنه کارگری است که متاسفانه این ارتباط کامل را چه ازنظر کلامی و چه ازنظر ساختاری با بدنه کارگران پیدا نکردند. البته معنی‌اش این نیست که ارتباط صفر است، ولی این ارتباط کافی نیست.»

*  نویسنده: ابوالقاسم رحمانی، دبیرگروه جامعه
نظرات کاربران
تعداد نظرات کاربران : ۰
capcha

خبرهای روزنامه فرهیختگانآخرین اخبار