• تقویم روزنامه فرهیختگان ۱۰:۱۳ - ۱۳۹۸/۱۰/۱۱
  • نظرات روزنامه فرهیختگان۰
  • 1
  • 0
ابوالقاسم رحمانی:

در حال شکستن یک رکورد تلخ هستیم

وقتی تصحیح‌کنندگان و تغییر‌دهندگان وضع فعلی آموزش، خود قطعه‌ای از این ماشین پولی‌سازی و این بنگاه اقتصادی آموزشی هستند و از این سفره پرسود منتفع هستند، انتظار گسترش عدالت در حوزه آموزش همان‌قدر خنده‌دار است که انتظار چشم‌پوشی منتفعان از این سود تضمین‌شده، مضحک به‌نظر می‌رسد.

در حال شکستن یک رکورد تلخ هستیم
5.01

به گزارش «فرهیختگان آنلاین»، ابوالقاسم رحمانی، دبیر گروه جامعه روزنامه «فرهیختگان» طی یادداشتی در روزنامه نوشت: میل به واگذاری و خصوصی‌سازی شاید قوی‌ترین و مهم‌ترین میل دولت‌های لیبرالی، خصوصا دولت فعلی برای کاهش هزینه‌های خود و شانه خالی‌کردن از بعضی مسئولیت‌های قانونی است. آموزش، سلامت و... همه حوزه‌های حساس و اثرگذاری هستند که بار هزینه‌کرد برای آنها همواره بر دوش دولت‌ها بوده است و دولت‌ها نیز همواره درصدد کاهش حجم و هجمه‌های ناشی از این بارها بوده‌اند. نوشتن از تمام شاهکارها و نتایج حاصل از این فرار هزینه‌ای، مجالی بیشتر و حوصله‌ای گسترده‌تر می‌طلبد. غرض نگارنده همچنین شرح و تفسیر همه‌جانبه‌ای نیست، اما بعضی اخبار و تصمیمات لابه‌لای انبوه حواشی مهم‌تر از متن مظلوم و مغفول واقع می‌شوند و بی‌توجهی به آنها می‌تواند هزینه‌های جبران‌ناپذیری در آینده داشته باشد. به‌هرحال دوست نداریم صبح جمعه‌ای چشم باز کنیم و از برخی حقوق و ملزومات حیات‌مان به‌نفع سرمایه‌داران محروم شده باشیم!

چند روز قبل قدرت‌الله علیزاده، عضو شورای سیاستگذاری و نظارت بر مراکز و مدارس غیردولتی، در یک برنامه تلویزیونی شرایط حیات مدارس غیردولتی در کشور و منت حداقل افزایش ممکن در شهریه‌های این مدارس، در تشریح فعالیت‌های چشمگیر مدارس غیردولتی خاطرنشان کرد: «این مدارس پول خوب می‌گیرند، کار علمی ویژه می‌کنند و خروجی آن را در رتبه‌های برتر کنکور در سال جاری دیدیم.»

این سیاستگذار حوزه آموزش در ادامه با قبول نگاه بنگاه‌دارانه و اقتصادی در حوزه آموزش ادامه داد: «وقتی آموزش وجهه اقتصادی پیدا می‌کند ممکن است در دل ۱۷ هزار مدرسه، ۳۰ هزار پیش‌دبستانی و ۱۶ هزار آموزشگاه علمی آزاد و زبان، تخلفاتی رخ داده و موسسی مثلا در بیمه‌کردن معلمانش تعلل و کم‌کاری کند.»

علیزاده در بخش دیگری از سخنانش با بیان این خبر که مدارس غیردولتی نفع حدود هفت‌ هزار میلیارد تومانی برای دولت دارند از توسعه این مدارس حمایت کرد و گفت: «۱۲ درصد دانش‌آموزان در مدارس غیردولتی تحصیل می‌کنند و مدارس غیردولتی بار بزرگی از دوش دولت برداشته‌اند. در قانون برنامه ششم توسعه این رقم باید به ۲۵ درصد برسد. باید طبق قانون دولت حمایت کند.»

در مواجهه با ماجرای تعارض منافع هم که یکی از اصلی‌ترین محل‌های ایراد به توسعه مدارس خاص و لاکچری است، این سیاستگذار حوزه آموزش کشور گفت: «شرایطی تعریف شده و حق شهروندی افراد است که اگر چارچوب قانونی برای صدور مجوز دارد مدرسه دایر کند. اگر کسی ۳۰ سال کار مدیریتی در آموزش‌وپرورش کرده اما نتواند مدرسه‌داری کند پس چه کسی می‌تواند؟ مدرسه داشتن اشکالی ندارد.»

این سخنان و تشریح سیاست‌های دولتی در حوزه آموزش شاید این ‌بار و از زبان علیزاده خیلی دیده نشد، اما این وضع مواجهه سیاستگذاران با نظام آموزشی کشور از مدت‌ها قبل و حتی در میزان بودجه ارائه‌شده توسط دولت برای آموزش‌وپرورش قابل فهم و تحلیل بود. بودجه 57 هزار میلیاردی و فاصله حدود 20 هزار میلیاردی با بودجه مورد درخواست وزارتخانه، خود موید آن است که دولت خیلی بیشتر از آن هفت ‌هزار میلیاردی که بالاتر اعلام شد چشم به مال‌اندوزی و کسب سود از جیب مردم به‌واسطه آموزش پولی دوخته است.اینکه مدارس خاص و پولی، پول خوبی می‌گیرند و کار علمی ویژه‌ای می‌کنند و خروجی خوبی در کنکور دارند مثل این است که با چشم بسته غیب گفته باشیم، اتفاقا وظیفه مسئولان دولتی و سیاستگذاران نظام آموزشی این است که گزارش اعمال و خروجی‌های مدارسی را ارائه کنند که طبق اصل 30 قانون اساسی بار مسئولیت هزینه‌ای آنها بر دوش دولت است وگرنه اینکه هرچقدر پول بدهید آش خواهید خورد از بدیهیاتی است که درک آن برای طبقه مرفه از خاطرات و برای طبقه مستضعف از آرزوهاست.

نگاه بنگاه‌دارانه و میل به ثروت‌اندوزی از حوزه آموزش آدم را نه دلخوش به قانون می‌کند و نه امیدوار به بسط شعارهای آرمانی و عدالت‌خواهانه، بلکه به یاد آموزش طبقاتی و محرومیت اکثریت و فیض اقلیت سرمایه‌دار از موهبات آموزش عمومی آن‌ هم در دوره حکومت‌های امپراتوری می‌اندازد. آموزش‌وپرورش با جامعه درگیر حدود 15 میلیونی، مسئول پر کردن خزانه خالی دولت‌ها نیست و رشد و توسعه مدارس غیردولتی با این رویکرد و انتظار بیش از آن که افتخارآفرین باشد، وخامت وضعیت عدالت و قانون‌مداری دولت‌ها را گوشزد می‌کند. البته این چشم‌انداز 25 درصدی رشد مدارس غیردولتی هم از عجایب است و زنگ خطری جدی را به‌صدا درمی‌آورد، خصوصا وقتی آمریکا، لیبرالی‌ترین حکومت دنیا، طبق آخرین آمارهای NCES (پوشش مدارس خصوصی) سقف 10 درصدی در آموزش خصوصی دارد که همین هم رو به کاهش است. البته تکرار این نکته که پیش از این بارها از سوی مسئولان حوزه آموزش سقف 15 درصدی برای توسعه مدارس غیردولتی بیان شده بود و حالا به 25 رسیده است خالی از لطف نیست و نشان می‌دهد هرچه در ایجاد رفاه و اعتماد اجتماعی و عمومی رو به عقب حرکت کردیم، در آموزش پولی کسی به گرد پای ما هم نمی‌رسد.

در نهایت و با تکیه بر کلیدواژه تعارض منافع باید اعتراف تلخی کرد و آن‌ هم اینکه انتظار بهبود شرایط حداقل فعلا و با این نگاه لیبرال در دستگاه اجرایی وجود ندارد، خصوصا وقتی ایجاد مدارس پولی در نظامی که اصل 30 قانون اساسی آن تاکید بر آموزش رایگان و دولتی برای همه آحاد دارد به‌عنوان حق شهروندی مسئولان آموزشی قلمداد می‌شود. وقتی تصحیح‌کنندگان و تغییر‌دهندگان وضع فعلی آموزش، خود قطعه‌ای از این ماشین پولی‌سازی و این بنگاه اقتصادی آموزشی هستند و از این سفره پرسود منتفع هستند، انتظار گسترش عدالت در حوزه آموزش همان‌قدر خنده‌دار است که انتظار چشم‌پوشی منتفعان از این سود تضمین‌شده، مضحک به‌نظر می‌رسد.

نظرات کاربران
تعداد نظرات کاربران : ۰
capcha

خبرهای روزنامه فرهیختگانآخرین اخبار