• تقویم روزنامه فرهیختگان ۱۰:۰۰ - ۱۳۹۸/۰۵/۰۴
  • نظرات روزنامه فرهیختگان۰
  • 0
  • 0
روایت هادی حجازی‌فر در بازتولید یک اثر نمایشی

تولد، ازدواج، مرگ

نمایش رومئو و ژولیت به‌طور کلی زاویه و نگاه دیگری به نمایشنامه شکسپیر است که خط اصلی داستان و شخصیت‌های آن را حفظ کرده است. شاید بشود گفت وفاداری آنچنانی به متن اصلی در این اثر دیده نمی‌شود و نویسنده با دید طنازانه خود ماجرا را روایت کرده است

تولد، ازدواج، مرگ
به گزارش «فرهیختگان آنلاین»، مردم به تئاتر می‌روند تا در پس یک اتفاق زنده و همذات‌پندارانه دریافت‌هایی را داشته باشند که یا راهگشای بن‌بست‌های ذهنی باشد یا لحظاتی که در سالن سپری می‌کنند را جزئی از عمر مفید خود بپندارند. نمایش کمدی «رومئو و ژولیت یا تو چرا تیبالت را کشتی؟» با طراحی و کارگردانی هادی حجازی‌فر با زبانی ساده، فرم و ابزار صحنه‌ای خلاقانه، تلاش دارد که هم لحظاتی شیرین را برای مخاطب خلق کند و هم او را دست‌خالی رها نکند. نمایش با اتکا به نمایشنامه معروف و محبوب ویلیام شکسپیر شکل گرفته است، تراژدی‌ای که این‌بار حجازی‌فر آن را با زبان اشیا مانند گل، شانه، لیوان، نور و چند ابزار جزئی دیگر اجرا کرده است. خط اصلی داستان همان رومئو و ژولیت شکسپیر است، اما حجازی‌فر دو مساله مهم هر انسان را با نریشن‌های اتصالی خود یادآور می‌شود؛ تولد و مرگ.

وقتی صحبت از آثاری می‌شود که متنی غیر‌بومی دارد یا برداشتی از یک متن غیر‌ایرانی‌ است، ناگزیریم که قبل از پرداختن به اصل نمایش کمی هم به چند و چون ترجمه و میزان وفاداری به متن اصلی بپردازیم. نمایش رومئو و ژولیت به‌طور کلی زاویه و نگاه دیگری به نمایشنامه شکسپیر است که خط اصلی داستان و شخصیت‌های آن را حفظ کرده است. شاید بشود گفت وفاداری آنچنانی به متن اصلی در این اثر دیده نمی‌شود و نویسنده با دید طنازانه خود ماجرا را روایت کرده است. وجود دیالوگ‌هایی که از دل آداب و رسوم و اصطلاحات اصیل ایرانی شکل گرفته، کنار دیالوگ‌گویی‌هایی که گهگاه به زبان انگلیسی و ایتالیایی بیان می‌شوند، شکل خاصی را به‌نحوه بیان داستان داده است. حال این سوال مطرح می‌شود آیا مخاطب در این لحظه از شنیدن اصطلاحات ایرانی از زبان شخصیتی در یک نمایشنامه انگلیسی متعجب نمی‌شود؟ یا این کنار هم نشستن اصطلاحات ایرانی و فرنگی او را گیج نمی‌کند؟

واقعیت این است که مخاطب در این لحظه سرمست از سکرات لحظه‌های فکاهی نمایش، از این همنشینی متبحرانه لذت می‌برد و البته با توجه به همبستگی موضوعی و معنایی اصطلاحات با یکدیگر متوجه معنا شده و مفاهیم را گم نمی‌کند. شکل اجرا، فرمی خلاقانه دارد که با استفاده از اشیا و جان‌بخشی به آنها روایت مورد نظر خود را به‌سادگی و تنها در محدوده یک میز ساده بیان می‌کند و از پرداختن به طول و عرض اضافه آن خودداری کرده است. «رومئو و ژولیت یا تو چرا تیبالت را کشتی؟»، روایتی را از داستان بیان می‌کند که مطابق نیازی از شرایط امروزی ماست. در این نمایش هادی حجازی‌فر علاوه‌بر بیان طنز داستان محبوب رومئو و ژولیت، هدفی اجتماعی را دنبال می‌کند و تلاش می‌کند میان دیالوگ‌های طنز و لبخند ملیحی که به لبان مخاطب خود می‌نشاند، او را متوجه لزوم آسان‌گرفتن مساله ازدواج، این مقوله مهم امروزی کند. او به ما تذکر می‌دهد آنقدر‌ها هم که فکر می‌کنیم زمان نداریم، حجازی‌فر در تمام طول داستان به دیده‌شدن زایشگاه مرکزی و میزان دید موجود به آن تاکید می‌کند و این فاصله آنقدر زیاد می‌شود که در انتهای نمایش که در قبرستان اتفاق می‌افتد دیگر هیچ دیدی به زایشگاه وجود ندارد.

نگاه نشانه‌محور و صوری نمایش، فرصت کم زندگی انسان را با ظرافت و لطافتی مثال‌زدنی بیان می‌کند. به‌طور کلی می‌شود نمایش «رومئو و ژولیت یا تو چرا تیبالت را کشتی؟» را نمایشی خلاقانه و در‌عین‌حال دغدغه‌مند دانست که با بیانی دلنشین مسائل مهمی را عنوان می‌کند، مسائلی که هرروز در زندگی افراد در‌‌حال رخ‌دادن است و ما به آنها بی‌تفاوتیم و سعی می‌کنیم با بهانه‌گیری‌ها، سخت‌گیری‌ها و پافشاری بر لجاجت‌های بی‌منطق و بی‌معنا، هدف اصلی زندگی را گم کرده و تنها زندگی را بر خود و دیگران سخت کنیم. در‌حالی‌که آنقدر‌ها وقت نداریم و کار‌های مهم‌تری هم برای انجام‌دادن وجود دارد.

 

* نویسنده : سجاد رضایی‌مقدم روزنامه‌نگار

نظرات کاربران
تعداد نظرات کاربران : ۰
capcha

خبرهای روزنامه فرهیختگانآخرین اخبار

خبرهای روزنامه فرهیختگانمرتبط ها