• تقویم روزنامه فرهیختگان ۱۰:۰۰ - ۱۳۹۷/۱۰/۱۹
  • نظرات روزنامه فرهیختگان۰
  • 0
  • 0
بررسی نشریات دانشجویی در هفته سوم زمستان

روی نقد خصوصی‌سازی

از نکات قابل‌توجه محتوای محدود نشریات منتشرشده این روزها، نقد مساله خصوصی‌سازی در سیاست‌های اقتصادی و دانشگاهی بوده که به دو مورد اشاره شده است.

روی نقد خصوصی‌سازی
0.00
به گزارش «فرهیختگان آنلاین»، فصل امتحانات است و جمع زیادی از دانشجویان «غرق» در جزوه‌خوانی و آماده‌سازی برای «پاس» کردن یک‌به‌یک درس‌های خود هستند. فعالیت‌های دانشجویی به حداقل‌ترین وضعیت خود رسیده و نشریات دانشجویی نیز همراه با دیگر فعالیت‌ها جایی روی کیوسک دانشگاه ندارند. در این شماره به دلیل بازه امتحانات، تنها یک صفحه به نشریه‌خوانی اختصاص داده‌ایم. از نکات قابل‌توجه محتوای محدود نشریات منتشرشده این روزها، نقد مساله خصوصی‌سازی در سیاست‌های اقتصادی و دانشگاهی بوده که به دو مورد اشاره شده است. فعالان نشریات دانشجویی می‌توانند با ارسال فایل نشریات خود به آدرس mhayati@ مطالب برتر خود را در این صفحه بخوانند.

 

ایده دانشگاه از نگاه کارل یاسپرس

شماره جدید نشریه دانشجویی «آرمان‌شهر»؛ نشریه انجمن دانشجویان آرمان دانشگاه علم و صنعت در مطلبی با عنوان «ایده دانشگاه»، درباره نگاه‌های موجود پیرامون اداره دانشگاه‌ها نوشته است: «کتاب «ایده دانشگاه» نوشته کارل یاسپرس، روانپزشک و فیلسوف اگزیستانسیالیست آلمانی با ترجمه روان مهدی‌ و مهرداد پارسا، توسط نشر ققنوس به بازار کتاب عرضه شده که استقبال کتابخوان‌ها را نیز به همراه داشته است. یاسپرس از دانشگاه به‌عنوان محل گردهمایی پاسداران و دوستداران حقیقت سخن می‌گوید و به آن وسعت‌نظر و سعه‌صدری در ایده دانشگاه معتقد است که حتی می‌تواند مخالفان را نیز در درون خود پذیرا باشد، نه به این شرط که به رنگ جماعت غالب درآیند و دست از افکار خود بشویند بلکه تنها به این شرط که «مجال دهند عقایدشان به ‌انگیزه‌ای برای تحقیق و پژوهش بدل شود.»

یاسپرس با ایده دکارتی «علم به منزله امری سودمند» موافق نیست، زیرا به نظر او «اولا فناوری فقط یک حوزه در قلمروی گسترده امکان‌های بشری است و ثانیا کشفیات بنیادین بزرگ با توجه به سودمندی عملی‌شان انجام نشده‌اند.» یاسپرس دل‌نگران آن است که علم به بهای نادیده‌انگاشتن فرآیندهای دانستن، به صرف بیان واقعیات، پیامدها و نتایج فروکاسته شود، زیرا گاه این نتایج، خود را به‌مثابه جزمیاتی غیرقابل نقد و هستی فی‌نفسه عیان می‌کنند؛ حال آنکه آنها باید تنها فرضیاتی آزمون‌پذیر تلقی شوند. نظرات یاسپرس گاه شباهتی قابل‌تامل با ایده‌های کانت دارد. او نیز نظیر کانت معتقد است پیش‌فرض علم باید آن باشد که ما خود را واگذاریم که از سوی ایده‌ها هدایت شویم... ایده‌ها و فرضیات، برساخته‌هایی کمکی هستند که باید دگربار ناپدید شوند، زیرا به‌طور اجتناب‌ناپذیری متناهی و بنابراین نادرست‌ هستند. اما بدون همین ایده‌هایی که هدایت‌مان می‌کنند، هیچ وحدت کانونی‌ای، هیچ جهتی، هیچ تمایزی میان همه و بی‌اهمیت، اساسی و سطحی، با معنا و بی‌معنا و انسجام و پراکندگی وجود نخواهند داشت. او در این کتاب دانشگاه را چونان محیطی ترسیم می‌کند که در آن انسان‌ها تلاش‌های روحی خود را برای دانستن صورتی عملی و نهادی می‌بخشند. تکاپو برای دانستن معرفی کلیدی برای دانشگاه است و نمی‌توان آن را به استقرار سازوکارهایی آموزشی تقلیل داد.»

 

خصوصی‌سازی و مصائب آن

شماره جدید نشریه دانشجویی «37»؛ نشریه مستقل دانشگاه صنعتی کرمانشاه در مطلبی با عنوان «شکرتلخ هفت‌تپه»، پیرامون مشکلات اخیر کارگران و مساله خصوصی‌سازی نوشته است: «این روزها با بالاگرفتن اعتراضات کارگران کارخانه نیشکر هفت‌تپه، توجه زیادی به خبرهای این کارخانه شده است. اما این کارگران از مدت‌ها قبل با مشکل عدم‌پرداخت حقوق معوقه‌شان، دست و پنجه نرم می‌کردند. کارگرانی که به خاطر پرداخت‌نشدن چندین و چندماهه حقوق‌شان، آن هم در شرایط نابسامان اقتصادی دچار مشکلات فراوان شده و دیگر به ستوه آمده‌اند. افرادی که بیشترین زحمت را می‌کشند ولی کمترین حقوق را دریافت می‌کنند، درحالی که اکثر آنها سرپرست خانوارهایی هستند که تنها منبع درآمدشان اندک حقوقی است که از این کارخانه دریافت می‌کرده‌اند و اکنون همان نیز از آنان دریغ شده است. انگیزه اصلی شروع اعتراض‌های این کارگران نه سیاسی بود و نه امنیتی؛ بلکه تنها برای پیگیری پرداخت حقوق معوقه‌شان بوده است. اما با بی‌توجهی مسئولان، این اعتراضات گسترده‌تر شد. کارخانه کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه 18 آذر سال 1340 در نزدیکی شهر شوش دانیال در استان خوزستان تاسیس شد و قرار بود قطب کشاورزی علمی ایران باشد. در زمان تاسیس، این پروژه از چندان اهمیتی برخوردار بود که شخص شاه، نخست‌وزیر و وزیر کشاورزی وقت برای تاسیس آن به هفت‌تپه آمدند. نیشکر هفت‌تپه که یکی از بزرگ‌ترین کارخانه‌های صنعتی استان خوزستان است، از بدو تاسیس همواره روند نسبتا روبه رشدی را طی کرده تا جایی که در سال 1381 این کارخانه توانسته با تولید صدهزار تن شکرسفید، رکوردی را در این زمینه ثبت کند. نحوه واگذاری کارخانه نیشکر هفت‌تپه به خوبی روند خصوصی‌سازی صنایع و کارخانه‌های بزرگ و کوچک را در کشور ما نشان می‌دهد؛ روندی غیرشفاف و کاملا مبهم. روندی که نه‌تنها دردی را درمان نمی‌کند بلکه به مشکلات می‌افزاید. دولت با واگذاری کارخانه‌هایی نظیر نیشکر هفت‌تپه و هپکوی اراک قصد داشت باری را از دوش خود بردارد اما در عمل آتشی را برافروخت که دودش ابتدا به چشم کارگران و سپس به چشم خودش فرو رفت.»

 

دیدگاه دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی درباره فضای مجازی

شماره جدید نشریه دانشجویی «دنیا»؛ نشریه علمی تخصصی و مطالعات جهان دانشگاه تهران مصاحبه‌ای با سیدرضا عاملی، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی ترتیب داده، در بخشی از این مصاحبه عاملی می‌گوید: «رویکرد آسیبی به فضای مجازی، اساسا رویکرد آسیبی به هستی است و این خلاف سنت الهی است. سنت الهی نگاه شکرگرایانه‌ای به هستی دارد. شکر یعنی چه؟ اینکه این همه در سنت الهی تاکید بر شکر می‌شود؟ شکر یعنی دیدن نعمت‌های زندگی. کسی که نعمت‌های زندگی را نمی‌بیند دچار مالیخولیا می‌شود. اینقدر ناامید پرورش پیدا می‌کند که همیشه هستی را از منظر نداشته‌ها نگاه می‌کند، نه از منظر داشته‌ها و وقتی کسی از منظر نداشته‌ها نگاه می‌کند همه‌چیز تبدیل به هیچ‌چیز می‌شود. فضای مجازی بخشی از نظام هستی است که خلاقیت انسان باعث شده فناوری به وجود بیاید و انسان بتواند یک سطح دوم را تعریف کند که در این سطح دوم منطق عملکرد، منطق ریاضی است، منطق الگوریتمی است. من نگاه آسیب‌گرا به فضای مجازی را موجب تبدیل‌شدن ظرفیت‌های آن به آسیب می‌دانم. این فضا قطعا آسیب دارد، همان‌گونه که جهان واقعی نیز آسیب دارد. در جهان واقعی هم انسان‌های پلید، هم محیط‌های پلید و هم رفتارهای پلید وجود دارند ولی آیا ما می‌گوییم که در این جهان نباید زندگی کنیم. چاره‌ای نداریم، باید در این جهان زندگی کنیم و قدرت تبدیل شر به خیر داشته باشیم؛ تبدیل فساد به صلاح را و تبدیل ظلم به عدالت را. ظلم و فساد را کاهش دهیم. ولی این فضای مجازی از یک لحاظ، خیلی قدرتمند‌تر از جهان واقعی است و آسیب هم در آن تراکم بیشتری دارد. به این دلیل که محیط مجازی محیطی است که یک اقدام به منزله همه اقدام‌هاست. وقتی کسی یک تصویر فاسد را در محیط مجازی می‌گذارد، دسترسی به آن، برای همه کاربران اینترنت فراهم می‌شود. درواقع این به منزله این است که چند‌میلیارد از یک پدیده تولید شده باشد. این تیراژ بالایی است. فرق می‌کند با نشریه‌ای که تیراژ آن پنج، 10 یا 1000 عدد است. به مجرد اینکه پدیده‌ای وارد فضای مجازی شد، قابلیت در دسترس قرار گرفتن همگان را پیدا می‌کند.»

 

خصوصی‌سازی بر قله پیشرفت؟ 

شماره جدید نشریه دانشجویی «داد»؛ نشریه مستقل دانشجویان دانشگاه صنعتی‌شریف در مطلبی با عنوان «خصوصی‌سازی بر قله پیشرفت؟»، پیرامون مساله خصوصی‌سازی در ایران و جهان نوشته است: «موفقیت در جوامع اقتصادی تعابیر متفاوتی دارد، این تعابیر ممکن است رسیدن به تولید مطلوب، دستیابی به کالای با کیفیت یا جذب متعهد باشد اما عاملی که در تمامی این جوامع مشترک است، رسیدن به سودی مطلوب است، در این راستا عوامل متعددی روی رشد و توسعه یا زیان و خسارت آن نقش دارند. ازجمله این عوامل می‌توان به نهاد حمایت‌کننده و تامین‌کننده مالی اشاره کرد. در جوامع اقتصادی این موضوع که نهاد حمایتگر مالی متعهد و قابل‌اطمینان باشد بسیار حائزاهمیت است. در دهه‌های اخیر دولت‌ها نقش پررنگی را در جامعه اقتصاد ایفا می‌کردند و حامیان اصلی نهادهای اقتصادی به شمار می‌رفتند که به تبع آن بخش‌های خصوصی نقشی کم‌رنگ‌تر را در اقتصاد دارا بودند. با گسترش اقتصاد نوین این نگاه که دولت تمامی جوانب یک نهاد اقتصادی را عهده‌دار باشد، تغییر یافت و بخش‌های خصوصی فرصت را غنیمت شمردند تا توسعه یابند و در رقابت با بخش دولتی قرار بگیرند. خصوصی‌سازی یک سیاست اقتصادی جهت تعادل بخشیدن میان دولت و بازار است که البته بیشتر به نفع بازار است و درمجموع شامل اقداماتی است که در قالب آن سطوح مختلف نظارت، مالکیت و مدیریت از عهده بخش دولتی خارج و تحت‌نظر بخش خصوصی در می‌آید. به‌کارگیری سیاست خصوصی‌سازی دلایل متعددی را شامل می‌شود که ازجمله آنها می‌توان به فشار مالی بر بخش دولتی و عملکرد ضعیف این بخش اشاره کرد. فشار مالی درنتیجه افزایش بدهی‌های پیش‌بینی‌نشده دولت ایجاد می‌شود و هنگامی که بخش دولتی نتواند بودجه کافی را به بنگاهی اختصاص دهد، مالکان آن درصدد خصوصی‌سازی این بخش بر می‌آیند.

طبق گزارش بانک جهانی سال‌های 1975 تا 1988 سال‌های آغازین خصوصی‌سازی برای کشورهای درحال توسعه تلقی می‌شوند.»

 

دیار بوران   

شماره جدید نشریه دانشجویی «باران‌نامه»؛ فصلنامه انجمن‌هاى اسلامى دانشجویان منطقه بریتانیا در مطلبی با عنوان «فیلسوریست»، نوشته است: «در زمان‌هاى خیلى نزدیک سرزمینى بود به اسم دیار دیرینیان که از دیرزمان‌ها در علم و فرهنگ و ادب زبانزد جهانیان بود. در این دیار دانشجویى بود بسیار فرهیخته، در علم و مقاله‌دادن به آماج و آمال عارفین رسیده. او تصمیم گرفت برای طلب علم به سرزمین‌هاى دورتر برود تا در کوله‌بار خود علم بیشترى جا کند و تا جا دارد در آن علم بچپاند؛ حتى چند کوله‌اضافى هم قرض کند. خلاصه خواست در فضایل و شمایل از همان اوایل در میان همه قبایل، لعبتى شود براى خودش! رختى و سِمتى و میزى و مریدانى. تشنه علم و دانش له‌له‌زنان کمى آب‌معدنى نوشید و کم‌کم با دوستان و یاران خداحافظى کرد و برى‌ دیگر‌ برنگردى‌ها بود که برایش خواندند و بار سفر بست و عازم شد. مقصدش سرزمین دوران بود که به علم و دانش روز معروف بود. در مسیر دوران از دو دیار بوران و کوران مى‌گذشت و قصد داشت کمى سیاحت نیز درکنار کوله‌بارش جا دهد. هنگامى که قدم به دیار اول گذاشت و چندى به اطراف خود نگریست، بور مردمانى دید به غایت ملیح که جملگى اندک جامه‌هایشان را برعکس می‌پوشیدند. وى که تشنه یادگیرى بود و مى‌خواست همرنگ جماعت شود، در اولین فرصت، جامه‌هاى دیرینیانی‌اش را درید، قرانى از هزینه‌هاى تحصیلش را داد و موى خود بور کرد و طرحى نو (برعکس) درانداخت، طورى که دیگر مانند مسافرى در دیار بوران نبود و بین مردمان همانند آفتاب‌پرستى ناپدید مى‌شد. پس از استراحت، شادان و خندان از آموخته‌هاى خویش عزم حرکت سوى دیار ثانى کرد. ابتدا خوراکى مفصلى از نان و ماست در شأن دانشجویان کهنه‌کار بر خندق بلا فرو داد و لَختى بعد سیاحت خویش شروع کرد. همچنان تشنه یادگیرى بود، با جامه‌هاى جدیدش، آن چهره ملیحش، اطوار قبیحش! در شهر می‌چرخید. متوجه لهجه عجیب مردمان و طرز راه‌رفتن و آداب آنها شد و تصمیم گرفت تشنگى خویش را از فرهنگ کوران سیراب کند و به قولى در روم مانند رومیان باشد. هرآنچه داشت و قرانى بیش صرف کرد تا مانند کورانیان شود... .»

 

* نویسنده : محمدرضا حیاتی روزنامه‌نگار

نظرات کاربران
تعداد نظرات کاربران : ۰
capcha

خبرهای روزنامه فرهیختگانآخرین اخبار

خبرهای روزنامه فرهیختگانمرتبط ها